Η στροφή της προσοχής του κόσμου προς το θέμα της ακρίβειας δείχνει την ετοιμότητα στην παρακολούθηση των γεγονότων και την έκταση του ρεαλισμού. Η ελληνική κοινωνία έχει ωριμάσει βιωματικά και πολιτικά. Αντιλαμβάνεται τις εξελίξεις και συμμετέχει σ’ αυτές με πολιτική δράση που διαφέρει από το παρελθόν. Στην μεγάλη του πλειοψηφία οι πολιτικοί μας δεν φαίνεται να το συνειδητοποιούν—κι αυτό ως ένα σημαντικό βαθμό εξηγεί τα χαμηλά ποσοστά που συγκεντρώνουν, κόμματα και οι ηγέτες τους.

Γι’ αυτό η άνοδος της Πλεύσης Ελευθερίας δεν εμπεριέχει στοιχεία μονιμότητας. Και επειδή ορθά έχει παρατηρηθεί πως πολλοί από τους επικεφαλείς των κομμάτων συμπεριφέρονται ως ηθοποιοί (η αγγλική λέξη performer έχει χρησιμοποιηθεί) για την Ζωή Κωνσταντοπούλου ταιριάζει απόλυτα ο τίτλος «Μονόλογος σε μονόπρακτο». Όσο καλό και να είναι το έργο κάποια στιγμή κουράζει. Αν τώρα η άνοδος των ποσοστών του κόμματος της έχει πάρει τα μυαλά κι αν οι νεολαίοι που δεν έζησαν το 2015 δεν έχουν βαρεθεί ακόμη, αφήστε τον χρόνο να κάνει την δουλειά του. Γιατί θα την κάνει.

Με τον Τραμπ, τούτες τις ημέρες βγαίνουν πολλά (με πάρα πολλά λεφτά) καθώς οι περίφημες αγορές που υποτίθεται πως του δείχνουν τα δόντια τους γιατί διαφωνούν μαζί του, στην ουσία χειραγωγούνται θρασύτατα από τον ίδιο – με στόχο τον εμπλουτισμό του ιδίου και μίας κλίκας ανθρώπων γύρω του. Το κάνει ανοιχτά, χωρίς ανοχές και αδιαφορεί αν ο κόσμος χάνεται. Στο περιβάλλον αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι «Χαμένο στην Μετάφραση» καθώς ανακαλύπτει πως ούτε το ιστορικό όνομα ούτε η επαναφορά στην πολιτική σκηνή δημοφιλών από το παρελθόν προσώπων δεν επαρκούν για να το καθιερώσουν ξανά ως πετυχημένο έργο. Σε μονόπρακτο τείνει να το γυρίζει ο Νίκος Ανδρουλάκης, αλλά ο κόσμος δεν θέλει τα αντίγραφα—και μάλιστα κακέκτυπα. Άσε που άλλοι θέλουν κι αυτοί ρόλο και στιγμή έστω εφήμερης δόξας. Δεν αντέχουν άλλο να είναι στο παρασκήνιο.

Στον ΣΥΡΙΖΑ ταιριάζει το «Όλος ο Θίασος επί Σκηνής». Μάταια προσπαθεί να βρει θέμα για να παίξει και να συγκεντρώσει ακροατήριο. Γι’ αυτό είναι όλοι μαζί σε μία κακόφωνη συζήτηση και άκρη δεν βγάζουν. Δεν μπορούν να αποφασίσουν καν ποια θεατρική μορφή θα υιοθετήσουν. Άλλαξαν σκηνοθέτη και απέτυχαν. Δοκίμασαν τα μονόπρακτα και έχασαν. Κοιτάζουν στο ορίζοντα μήπως και φανεί φως αλλά το Harvard είναι πολύ μακριά. Έμπνευσή δεν υπάρχει, έτσι κλωθογυρίζουν στα γνωστά και τετριμμένα. Σήκωσαν ο Πολάκης και ο Παπάς βάρος, αλλά και κουράστηκαν και κούρασαν.

Στη Νέα Αριστερά ταιριάζει το ψυχόδραμα «Ο Πατέρας» του Στρίντμπεργκ. Το πρόβλημα εδώ είναι πως οι ρόλοι δεν είναι ξεκάθαροι. Δεν θα έλεγες την Έφη Αχστιόγλου «Λάουρα», ούτε τον Αλέξη Χαρίτση «Λοχαγό», αλλά πάλι θα μπορούσες. Το θέμα είναι τι θα κάνει στην ζωή η κόρη, η Βέρθα, και εκεί η σύγκρουση είναι βίαια. Μπορεί πολλά να μην ακούγονται στην πλατεία και στα θεωρία αλλά οι φωνές έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν από τις πρόβες.

Ποιος γνωρίζει καλύτερα; Η Λάουρα που την γέννησε ή ο Λοχαγός ως πατέρας; Τελικά, μάλιστα, ποιανού είναι το παιδί; Μήπως λοξοκοιτάνε κι αυτοί κατά Harvard μεριά; Σ’ αυτό το θεατρικό περιβάλλον, το θέμα της κυβερνησιμότητας προβάλει αμείλικτα. Κι αν τώρα δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση για το έργο που θα πρέπει να ανέβει ώστε να μην μονοπωλεί τα εισιτήρια η Ν.Δ. σκεφτείτε τι θα γίνει αν βγουν και μερικοί από τα… λαγούμια. Σε επαρχιακές περιοδείες – αν κι αυτές—βλέπω να καταφεύγουν οι θίασοι της αντιπολίτευσης.

Όσο για τη Ν.Δ. όσες φορές και να γραφτεί, να λεχθεί, να ακουστεί, δεν φτάνει: χωρίς έπαρση, με το αυτό κολλημένο στην γη της καθημερινότητας και το θέμα του πολιτικού κόστους να μπαίνει στο σεντούκι. Η κοινωνία έχει ωριμάσει και έχει περάσει μπροστά από τους πολιτικούς.

Διαβάστε επίσης 

Η εποχή του αναθεωρητισμού και το χαώδες έλλειμμα της αντιπολίτευσης

Πώς αντιδρά η Κίνα στον εμπορικό πόλεμο και όχι μόνο: Φιλοσοφία και πράξεις

Ο Τραμπ ως Ροβεσπιέρος και στο βάθος η Κίνα