Ακκίζεται ο Αντώνης Σαμαράς. «Μωρέ δεν ξέρω, μπορεί να ιδρύσω κόμμα, μπορεί και να μην ιδρύσω, θα δω τι θα κάνω, δεν το έχω αποφασίσει, να δω τι θα πει ο λαός». Τί έχει να αναλύσει ακόμα; Τι είναι αυτό που δεν ξέρει; Ακκίζεται σαν να πρόκειται να ιδρύσει κόμμα διακυβέρνησης ενώ στην πραγματικότητα θα γίνει ο τέταρτος μικρός στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Το ξέρει πολύ καλά, το έχει ξαναζήσει το σενάριο. Όποιος φεύγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος. Αυτό ήταν το μότο του πνευματικού του, αυτό έλεγε ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Μπορεί λοιπόν να ρωτήσει τον εαυτό του τι νέο κομίζει στη δημόσια ζωή, ποια είναι η πρότασή του που δεν αρθρώθηκε προεκλογικά από το κυβερνητικό κόμμα ή από τους πατριώτες των μονοψήφιων ποσοστών.

Δεν θα μπούμε στη συζήτηση ότι, λόγω ηλικίας, δεν έχει κάτι νέο να προτείνει. Στην πολιτική, στις τέχνες, στην επιστήμη δεν υπάρχουν ηλικίες, άρα τα 74 είναι αδιάφορα. Το ερώτημα είναι τι φέρνει ως πρόταση που δεν το έχει φέρει κάποιος άλλος ως πρόγραμμα. Στον πληθυντικό καλύτερα: κάποιοι άλλοι, καθώς στα δεξιά της Δεξιάς έχουν ήδη οικειοποιηθεί τον πατριωτικό λόγο του, το θεώρημα της συντηρητικής διαχείρισης και τη γκρίνια για τον Μητσοτάκη.

Σε αυτό το τελευταίο βρίσκουμε την εξήγηση της συνεχούς απειλής να ιδρύσει κόμμα. «Δεν έφυγα εγώ για να επιστρέψω. Με διέγραψε ο κ. Μητσοτάκης. Βιαζότανε». «Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της παράταξης που διαγράφηκε ένας πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος. Και την πήρε αυτή την απόφαση, υποτίθεται, γιατί θίχτηκε λόγω Γεραπετρίτη».

Ας μην παίζουμε τις κουμπάρες. Ως πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος ξέρει ότι κάποια πράγματα λέγονται συντεταγμένα, μέσα στο κόμμα ή απευθείας στον αρχηγό. Δεν βγαίνει ένα στέλεχος να κάνει αρνητική δήλωση για τον υπουργό Εξωτερικών. Αν το κάνει, είναι σαν να ζητεί τη διαγραφή του, σαν να την επιδιώκει.

Μια ακόμα κατηγορία έχει ενδιαφέρον: «Ο κ. Μητσοτάκης βρήκε μια αφορμή για να μετατρέψει τη Νέα Δημοκρατία σε δικό του κόμμα». Εννοείται. Έτσι κάνουν όλοι. Και ο Καραμανλής είχε διαγράψει μονοκοπανιά έξι ιστορικά στελέχη. Οκέι, ο Σουφλιάς, ο Στέφανος Μάνος και ο Αναστάσης Παπαληγούρας δεν υπήρξαν πρωθυπουργοί, υπήρξαν όμως στυλοβάτες του κόμματος και έφυγαν με κλωτσιά, επειδή τάχα μου «προσέφεραν στήριξη στην καταρρέουσα κυβέρνηση». Λίγους αιώνες πριν ή σε άλλη χώρα, θα είχαν φύγει με δηλητήριο, με πισώπλατη μαχαιριά ή γλιστρώντας από το μπαλκόνι.

Δεν θα σταθούμε στο περιεχόμενο της θυμωμένης συνέντευξης. Είναι ένα tour d’horizon στον κόσμο ενός πικραμένου. Πιο πολύ βλέπουμε πίκα παρά πολιτική ανάλυση, πιο πολύ φαίνεται το συναίσθημα παρά η λογική. Η πίκα όμως είναι κακός οδηγός στη δημόσια ζωή. Τα σχόλια επί του προσωπικού εναντίον του Μητσοτάκη θολώνουν τις προθέσεις. Άραγε θα φτιάξει κόμμα επειδή όλοι οι άλλοι είναι ανίκανοι ή επειδή θίχτηκε σε προσωπικό επίπεδο με τη διαγραφή;

Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να μας κάνει τη χάρη και να μας απαλλάξει από την αγωνία. Να πει καθαρά αν θα ιδρύσει κόμμα και να αφήσει τα «μα» και τα «μου». Να δούμε πόσα απίδια βάνει ο σάκος.