Υπάρχουν βουλευτές που κατσικώνονται στο έδρανο της Βουλής για δεκαετίες. Μισόν αιώνα, ναι, υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις. Περνάνε τη ζωή τους πέριξ της Πλατείας Συντάγματος μηχανορραφώντας και κουτσομπολεύοντας. Υπάρχουν κι εκείνοι που παίρνουν την εμπειρία και πάνε παρακάτω, για να φανούν χρήσιμοι. Ο Γιώργος Κουμουτσάκος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πριν λίγες ημέρες βρέθηκε στο Ουζμπεκιστάν και εξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού της UNESCO.

Διπλωμάτης καριέρας πριν πολιτευτεί, επέστρεψε εκεί απ’ όπου ξεκίνησε: στην Υπηρεσία. Ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO, συνέβαλε καθοριστικά στην ανακήρυξη της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και στην ένταξη των Μινωικών Ανακτόρων στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τα καταφέρνει επειδή ξέρει από μέσα και απ’ έξω πώς λειτουργεί το σύστημα, ξέρει ποιον να προσεγγίσει και τί να πει. Αυτές οι δουλειές δεν γίνονται άγαρμπα ούτε ολοκληρώνονται σε μια ημέρα.

Πριν μπλέξει με την πολιτική είχε ένσημα μιας εικοσαετίας, από το γραφείο του Κωστή Στεφανόπουλου μέχρι τα Τίρανα, από ακόλουθος έως εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών. Γνώρισε όλες τις όψεις της εξουσίας, στο Προεδρικό Μέγαρο, σε πρεσβείες, σε γραφεία στην αλλοδαπή. Μετά, ως Ευρωβουλευτής για πέντε χρόνια, είδε πώς λειτουργεί η Ευρωβουλή, είδε πώς οι ενέργειες αποκτούν διεθνές βεληνεκές. Ακολούθησαν οκτώ χρόνια στη Βουλή των Ελλήνων.

Κάποιοι βιάζονταν να πουν ότι «έφυγε από την πολιτική επειδή δεν εξελέγη» αλλά τούτο αποτελεί λεπτομέρεια εφόσον επέστρεψε στην Υπηρεσία, έτοιμος για ουσιαστικό έργο. Ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον μήνυμα από την πρόσφατη επιτυχία του Κουμουτσάκου. Ότι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα εφ’ όρου ζωής ούτε σκηνή για μόνιμους πρωταγωνιστές. Είναι μια διαδρομή όπου, κάποια στιγμή, πρέπει να αλλάζουν ρότα, να καταλαβαίνουν ότι η γνώση και η εμπειρία έχουν νόημα όταν αξιοποιούνται από άλλη, κατάλληλη θέση.

Η Ελλάδα χρειάζεται λειτουργούς που βλέπουν ως αποστολή οποιοδήποτε ρόλο τους. Που δεν αναζητούν τίτλους και θώκους αλλά αποτέλεσμα και ουσία. Η επιστροφή του Κουμουτσάκου στη διπλωματία δείχνει ότι η εμπειρία, η γνώση και η στρατηγική αντίληψη δεν σπαταλιούνται σε κλειστά γραφεία ή σε πολιτικό θέαμα. Αντίθετα, πολλαπλασιάζουν την αξία ενός λειτουργού που συνεχίζει να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.

Η αξία αυτή μετριέται με πράξεις: με την προβολή της ελληνικής γλώσσας διεθνώς, με την αναγνώριση μνημείων που συνδέουν τον ελληνικό πολιτισμό με την παγκόσμια κληρονομιά, με τη δυνατότητα να πείθει, να συντονίζει και να φέρνει αποτελέσματα σε επίπεδο που λίγοι βουλευτές ή υπουργοί θα μπορούσαν. Τα ενδιαφέροντα της ομάδας Κουμουτσάκου χαρτογραφούνται και δεν θα εξέπληττε καμία επιτυχία, όπως θα μπορούσε να είναι η αναγνώριση του ιστορικού ρόλου για δύο χωριά των Κυκλάδων ή ακόμη η αναγνώριση του άυλου πολιτισμού στις φωλιές πελεκάνων. Όλα είναι πιθανά.

Να τα βλέπουν αυτά οι υπόλοιποι εκλεγμένοι, όσοι φοβούνται μην τυχόν και χάσουν τα προνόμια, μην τυχόν και χρειαστεί να δουλέψουν.