Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα δεν παίρνουν μαθήματα από την Ιστορία αλλά και από τις κοινωνικές μεταβολές.

Γιατί δηλαδή η επιλογή ενός Προέδρου της Δημοκρατίας να γίνεται αντικείμενο πολιτικών και κομματικών συναλλαγών, να μετατρέπεται σε παραταξιακό πανηγυράκι ή να είναι απλά μια διαδικασία κατά την οποία ουδεμία έκπληξη υπάρχει και ουδέν ενδιαφέρον για τους πολίτες.

Το χειρότερο: Με τις επιλογές των Προέδρων της Δημοκρατίας εμφανίζεται μια Ελλάδα που παρουσιάζει ένδεια σημαντικών προσώπων, ανθρώπων που έχουν προσφέρει στον τομέα τους, που διαπρέπουν στο εξωτερικό ή που έχουν προσφέρει με τον τρόπο τους στην πατρίδα, πολύ περισσότερο απ’ ότι ένας βουλευτής, ένας πρόεδρος Βουλής, ένας απόμαχος της πολιτικής ή ένας τραπεζίτης.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες, μπορεί να έχει έναν ύψιστο συμβολισμό. Να είναι η ύψιστη τιμή σε ένα πρόσωπο που θα είναι… out of the box.

Μακριά δηλαδή από τα τετριμμένα, από τα συμπεφωνημένα, από τα παζάρια και τα πολιτικά παρασκήνια στους διαδρόμους.

Αφού έτσι κι αλλιώς ο Πρόεδρος είναι απλά για την εθιμοτυπία, για να μοιράζει ξίφη στους αξιωματικούς, για να παίρνει τα κλειδιά των πόλεων που επισκέπτεται, γιατί να μην ξεφύγουμε από τα καθιερωμένα;

Ούτε καν θεματοφύλακας του Συντάγματος δεν μπορεί να είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος, ας θυμηθούμε π.χ. τον τραγικό ρόλο… κομπάρσου που έπαιξε ο Προκόπης Παυλόπουλος στους δραματικούς πρώτους μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, στο πρωτοφανές δημοψήφισμα που στήθηκε σε μία εβδομάδα ή στα σχέδια εξόδου της χώρας από το ευρώ.

Δεν είναι άραγε τραγωδία για τη χώρα μας να δημιουργούνται short list για την Προεδρία που περιλαμβάνουν 80χρονους συνταξιούχους πολιτικούς, οικονομικούς παράγοντες που έχουν τα χρονάκια τους, εν ενεργεία βουλευτές και υπουργούς που… δήθεν είναι πρόσωπα με κύρος;

Και γιατί δηλαδή, όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να έχουμε Πρόεδρο έναν πολιτικό με κύρος επειδή έρχονται δύσκολες εποχές; Τι θα κάνει δηλαδή ο Τασούλας; Θα εμποδίσει τον Τραμπ και τον Μασκ να κατακτήσουν τον κόσμο;

Θα σταματήσει με το κύρος του τις προκλήσεις της Τουρκίας ή τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Κι αναρωτιέμαι: Που είναι άραγε οι σοφοί της πατρίδα μας; Οι άνθρωποι των γραμμάτων, των Τεχνών ή των επιστημών που θα μπορούσαν να έχουν την ύψιστη τιμή να γίνουν Πρόεδροι της Δημοκρατίας; Και να ψηφιστούν και από 300 βουλευτές;

Αν δεν έχουμε τέτοια πρόσωπα, πολύ φοβάμαι ότι αυτή η «φτώχεια» είναι πολλαπλά χειρότερη από την οικονομική ένδεια.

Αν όμως τους έχουμε αλλά τους αγνοούν οι πολιτικοί μας, είναι εξίσου τραγικό.

Εντελώς πρόχειρα και χωρίς καμιά διάθεση προβολής κάποιων συγκεκριμένων προσώπων, εγώ θα πρότεινα ορισμένους Ελληνες που αξίζουν την ύψιστη τιμή. Τους Ελληνες της αριστείας για τους οποίους θα έπρεπε να τρέφουμε μεγάλο σεβασμό, αλλά και όσους εναπομείναντες ανθρώπους του πνεύματος που τιμούν την Ελλάδα μας.

Εντάξει, μπορεί να μην είναι διάσημοι στο ευρύ κοινό. Μπορεί να μην κάνουν αναρτήσεις στα social media και giveaway στο Instagram, ούτε να έχουν δικά τους media για να προβάλλονται, όμως κάτι έχουν κάνει στη ζωή τους…

Για παράδειγμα, σκέφτηκε ποτέ κανείς τον Κωνσταντίνο Φουντά, τον καθηγητή Φυσικής και πρώτο Ελληνα που γίνεται επικεφαλής στο CERN;

Τον Γιώργο Βέλμαχο, εκ των κορυφαίων χειρουργών παγκοσμίως που διαπρέπει στις ΗΠΑ;

Τον καθηγητή Στέλιο Αντωναράκη, που θεωρείται κορυφαίος στη Γενετική Επιστήμη παγκοσμίως;

Τον σπουδαίο επιστήμονα Γιώργο Παξινό, φημισμένο καθηγητή Ψυχολογίας και Ιατρικών Επιστημών;

Τον Ιωσήφ Σηφάκη, από τους σημαντικότερους σύγχρονους της επιστήμης της πληροφορικής, που έχει τιμηθεί με το Βραβείο Τούρινγκ, το Νόμπελ της Πληροφορικής;

Αλλά ακόμη και τον πολύ γνωστό μας Μιχάλη Μπλέτσα που διαπρέπει στο ΜΙΤ ή τον Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, από τα κορυφαία μυαλά της εποχής μας;

Θα μας πείραζε άραγε αν κάναμε Πρόεδρο τον Γιώργο Λάνθιμο;

Να με συγχωρήσετε, υπάρχουν πολλοί άλλοι Ελληνες που είναι ξεχωριστοί και μπορούν να είναι η «βιτρίνα» της χώρας μας χωρίς απαραίτητα να έχουν… πολιτικό υπόβαθρο.

Αυτές θα ήταν επιλογές εκτός του… κουτιού, που δεν θα άρεσαν στο χαμηλού επιπέδου πολιτικό προσωπικό, αλλά που θα συμβόλιζαν κάτι για τον ελληνικό λαό: Ότι μπορούν να γίνουν Πρόεδροι και κάποιοι που διέπρεψαν, που σπούδασαν, που είναι λαμπρά μυαλά, που τους ξέρουν σε όλο τον κόσμο, χωρίς να ανήκουν σε πολιτικές οικογένειες, πολιτικές φατρίες, κόμματα και παρατάξεις.

Ομως, μην περιμένετε έμπνευση. Ξαναζεσταμένο φαγητό θα τρώτε και οι εκπλήξεις θα είναι ελάχιστες.

Εκπλήξεις που θα κάνουν τον λαό να ενδιαφερθεί ξανά, να αισθανθεί ρίγος, να συγκινηθεί, να δακρύσει…

Υ.Γ.: Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου ήταν μια αξιοπρεπέστατη Πρόεδρος. Κυρία με τα όλα της, με ήθος, τίμησε το αξίωμα που της προσφέρθηκε. Ηταν μια εξαιρετική επιλογή.

Αλλά… ήταν εκτός του πολιτικού «κουτιού»…