Εντάξει, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να μην έχει διαβάσει πολλά βιβλία στη ζωή του και να έκανε «σκασιαρχείο» από τη γνώση, αλλά έναν Μαρξ θα τον έχει διαβάσει.

Όχι τον Γκαούτσο Μαρξ, αλλά τον άλλον, τον Καρλ που στη νιότη του, όντας πρόεδρος του 15μελούς, θα είχε περίπου σαν εικόνισμα.

Ο Μαρξ λοιπόν έχει πει εκείνο το φοβερό και τρομερό τσιτάτο: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα».

Και η δεύτερη φορά του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, θα είναι σίγουρα φάρσα. Όχι ότι θα αποτύχει, το αντίθετο μάλιστα. Θα έλεγα ότι έχει πολλές πιθανότητες να ξαναγίνει πρωθυπουργός. Εδώ βάλαμε στη Βουλή τον Λεβέντη, τον Νατσιό και τον άλλο με τις Επιστολές του Ιησού, τον Αλέξη δεν θα αναστήσουμε από τα… ορεινά της Βουλής, που έχει μαζί του όλον εκείνο τον επιχειρηματικό, δημοσιογραφικό εκδοτικό τουρλουμπούκι που τον στηρίζει.

Τι ειρωνεία άραγε: Κάποιοι που εξευτέλιζαν τον Τσίπρα ενόσω ήταν πρωθυπουργός τώρα που θέλει να πάει ξανά στο Μαξίμου του κάνουν τεμενάδες χρησιμοποιώντας αγράμματα δημοσιογραφικά σκουπίδια.

Εν πάση περιπτώσει, ο «σοφός» λαός είναι αυτός που θα αποφασίσει αν το rebranding του Τσίπρα είναι πετυχημένο ή όχι. Αν ο Μανωλιός δεν έβαλε τα ρούχα του αλλιώς κι αν… O λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, και τη γνώμη άλλαξε, και την κεφαλή του

Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά από ένα διάστημα σιωπής που θύμιζε περισσότερο πολιτική… καραντίνα, αποφάσισε να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν επιστρέφει ως ηγέτης ελπίδας, αλλά ως ο αρχιτέκτονας μιας ακόμη διάσπασης.

Ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται με την πρόθεση να κάνει νέο κόμμα ή καλύτερα με «παλιό κρασί σε νέα μπουκάλια». Οι γνωστές φωνές, τα ίδια συνθήματα, η ίδια ρητορική που κάποτε σήκωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στα ουράνια, αλλά τον έστειλαν πίσω στη γη. Τώρα όμως, ο Τσίπρας δεν έχει απέναντί του τα “μνημόνια”, αλλά τα συντρίμμια του χώρου που κάποτε υποσχέθηκε να αναγεννήσει. Και που του δίνει μια ακόμη για να πέσει ακόμη πιο κάτω.

Και το ειρωνικότερο; Επιστρέφει όχι ως ενωτικός, αλλά ως διασπαστής. Την ώρα που η Κεντροαριστερά παλεύει να αρθρώσει ενιαίο λόγο, εκείνος στήνει δικό του «μαγαζί», προσκαλώντας παλιούς συντρόφους και νέους «προσκυνητές της δεύτερης ευκαιρίας».

Μια κίνηση που θυμίζει περισσότερο προσωπική εκδίκηση παρά πολιτική πρόταση. Διότι αν θέλεις να φέρεις άνεμο ανανέωσης στο πολιτικό σύστημα, αν θέλεις να τελειώσεις το σύστημα Μητσοτάκη τι κάνεις; Απλό: Ριζοσπαστικοποιείς το λόγο σου, δεν τον μετατρέπεις σε ένα ακόμη συστημικό, θεσμικό, στημένο πρόγραμμα και ο ίδιος να γίνεσαι υπηρέτης πολλών αφεντάδων.

Γιατί ρε σεις εκεί στο χώρο, Κεντροαριστερά σημαίνει ανατροπές και ευρωπαϊκή Αριστερά (όχι οι άλλοι, οι υμνητές του Στάλιν) σημαίνει γενναίες προτάσεις για την κοινωνία, την οικονομία, το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Αυτή, λοιπόν, η ευρύτερη Κεντροαριστερά μοιάζει με ναυαγισμένο πλοίο που αντί να καλέσει βοήθεια, μαλώνει για το ποιος θα κρατάει το τιμόνι. Κανείς δεν φαίνεται ικανός -ή πρόθυμος- να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη με πειστικό αφήγημα. Οι μεν εγκλωβισμένοι σε οργανωτικές εμμονές, οι δε σε προσωπικές φιλοδοξίες.

Και πάνω απ’ όλους, ένας Αλέξης Τσίπρας που επιστρέφει σαν φάντασμα του παρελθόντος, να υπενθυμίσει πόσο εύκολα η ελπίδα γίνεται αυταπάτη. Και που καλείται εξ αρχής να απαντήσει σε καίρια ερωτήματα. Όπως π.χ. «ποιος πληρώνει την πανάκριβη εταιρείας επικοινωνίας Publicis και ποιος τον Ινστιτούτο;» Ή ακόμη «τι υποσχέσεις έχει δώσει ο Τσίπρας στους ισχυρούς που τον στηρίζουν»; Και τέλος «γιατί συναντά πάλι τύπους σαν τον Πάνο Καμμένο;»

Η «επιστροφή Τσίπρα» δεν είναι ούτε αναγέννηση ούτε κάθαρση. Είναι απλώς η συνέχεια του ίδιου έργου, με λιγότερους θεατές και περισσότερο κυνισμό. Η Κεντροαριστερά, αντί να αναζητήσει νέα πρόσωπα και ιδέες, ξαναζεσταίνει το ίδιο σενάριο, ένα δράμα όπου ο πρωταγωνιστής δεν σώζει το κοινό, αλλά το κουράζει.

Αν τελικά υπάρχει αυτοχειρία στην πολιτική, αυτή δεν γίνεται με σφαίρα, αλλά με επιστροφή. Και ο Αλέξης Τσίπρας μόλις τράβηξε τη σκανδάλη της Κεντροαριστεράς. Την «σκότωσε» μια φορά, δεν έχει πρόβλημα να το ξανακάνει, με έπαθλο μια ακόμη θητεία στο Μαξίμου.

Πόση ευτέλεια…