ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ήρθε η Νίνα Κασιμάτη , αλλά έφυγε ο Απόστολος Πάνας. Η μεν αναζήτησε την γνώριμη πολιτική θαλπωρή σ’ αυτήν την εποχή της σκληρής κομματικής κόντρας— φοβήθηκε πως θα βραχεί και θα κρυώσει. Ο δε ουδόλως δίστασε να κόψει δεσμούς και βολή βάζοντας νέα πλώρη με στόχο που μπορεί τελικά να αποδειχθεί δυσπρόσιτος. Και οι δύο κινήσεις είναι ενδεικτικές της ευρύτερης ρευστότητας που επικρατεί σε μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος.
Η ΕΛΑΣ έχει αναστατώσει το κομματικό σκηνικό τόσο με τη δική της ιδεολογική αμφισημία όσο και με την προσωπική του Αλέξη Τσίπρα. Όσο μάλιστα αυτή διαπερνά και την ίδια την οργάνωση του κόμματος, τόσο η αβεβαιότητα θα επιτείνει τη ρευστότητα. Για τον ηγέτη της φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα η φράση που αποδίδεται στον Μεγάλο Τιμονιέρη, πως η μεγάλη αναταραχή κάνει την κατάσταση θαυμάσια. Κι αυτήν έχει για σημαία του ο Τσίπρας.
Στο μέτωπο της πατριωτικής δεξιάς, η ρετσινιά της προσωπικής βεντέτας έχει μεν βρει πρόσφορο έδαφος αποδοχής της, δεν φαίνεται όμως να πτοεί τον Αντώνη Σαμαρά που συνεχίζει ακάθεκτος τον προσωπικό του αγώνα. Τι κι αν οι κυβερνητικοί χειρισμοί αναδεικνύουν τα λάθη του. Η επιδιωκόμενη αποκαθήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη δικαιολογεί τον υπέρ πάντων αγώνα.
Στο ΠΑΣΟΚ, ο φόβος φυλάει τα έρημα. Μπορεί ο Νίκος Ανδρουλάκης να ελέγχει το κόμμα με σιδερένια πυγμή, οι πάντες όμως, γνωρίζουν πως τα επιμελώς σκεπασμένα προσωπικά και ιδεολογικά ρήγματα θα ανοίξουν αμέσως μετά τις εκλογές, συμπαρασύροντας τους πάντες και τα πάντα. Οι πιο τολμηροί δεν αποκλείουν μία διάσπαση του κόμματος –με το ένα κομμάτι να συγκυβερνά με τη Ν.Δ., και το άλλο συμπράττοντας με την ΕΛΑΣ να διασφαλίζει την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Οι επίσημες, οι φημολογούμενες, οι αναγγελθείσες μετακινήσεις βουλευτών θυμίζουν ολοένα και περισσότερο εκείνο το τηλεοπτικό παιγνίδι του αείμνηστου Βλάση Μπονάτσου με την χαρακτηριστική φράση του «φύγε εσύ, έλα εσύ.» Αυτό το προσωπικό πήγαινε-έλα, όμως, υποκρύπτει ένα βαθύ «πάγωμα» του πολιτικού σκηνικού, που με ακρίβεια φαίνεται να αντανακλάται στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Εδώ και μήνες οι βελόνες είναι ουσιαστικά κολλημένες για όλους.
Που βρίσκεται το πρόβλημα; Ίσως, απλώς στο γεγονός, πως επειδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν σαφή, διακριτή από την κυβέρνηση, πρόταση εξουσίας, επιχειρούν σε καθημερινή βάση σχεδόν να δημιουργήσουν ένα «κοινό αίσθημα» πρωταρχικά κατά του Μητσοτάκη προσωπικά και δευτερευόντως κατά της κυβέρνησης.
Ας είμαστε σαφείς, όμως. Η αναφορά δεν είναι στην «κοινή γνώμη» αλλά σε μία ευρέως διαδεδομένη αντίληψη στην κοινωνία, σε μια δεδομένη περίοδο, για το τι είναι δίκαιο ή άδικο, ανεκτό ή απαράδεκτο. Είναι η στιγμή που άνθρωποι με διαφορετικές ιδέες, συμφέροντα και κομματικές προτιμήσεις αναγνωρίζουν ο ένας στην αντίδραση του άλλου τη δική τους αίσθηση για το τι είναι δίκαιο, τι είναι ανεκτό, πού ξεπεράστηκε το όριο. Στην Ελλάδα, το δημοψήφισμα του 1974 προσφέρει ένα παράδειγμα. Έπειτα από δεκαετίες διχασμού γύρω από τον θρόνο, είχε ωριμάσει, πέρα από τα όρια μιας παράταξης, η πεποίθηση ότι η χώρα έπρεπε να κλείσει οριστικά το κεφάλαιο της βασιλείας. Στις 8 Δεκεμβρίου το 69,18% ψήφισε υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας κι ένα ζήτημα που επί δεκαετίες δίχαζε τους Έλληνες έπαψε να διχάζει την πολιτική ζωή του τόπου.
Η αντιπολίτευση έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια της να επηρεάσει την κοινή γνώμη με τις προτάσεις της. Ελλείψει καλύτερου σχεδίου — κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται η πολιτική και ιδεολογική της φτώχεια—προσπαθεί να εκμαιεύσει από την κοινωνία μια καταδικαστική ψήφο για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Ποντάρει σε ιδέες, ιδεοληψίες, προτιμήσεις και ανάγκες, όσο κι αν αυτές συγκρούονται μεταξύ τους. Αρκεί την ημέρα της κάλπης να βγάλουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Αν η χώρα δεν είχε περάσει από την πυρά των μνημονίων, την αναλγησία των συμμάχων της και εταίρων της και τις ψευδαισθήσεις που σκόπιμα καλλιέργησε η «πρώτη φορά Αριστερά», τότε ίσως να ήταν σχετικά απρόσκοπτη η δημιουργία αυτού του κοινού αισθήματος. Η ίδια η κυβέρνηση, εξάλλου, δημιούργησε το κατάλληλο υπέδαφος καλλιέργειας, με την τεράστια αδυναμία της να κατανοήσει την απτή, πρακτική σημασία της λέξης «καθημερινότητα» για τον πολίτη.
Ο πολίτης, όμως, κάηκε στο χυλό και φυσάει και το γιαούρτι. Είναι δύσμοιρος, διστακτικός, δύσπιστος. Ναι, υπάρχει ένα κοινό αίσθημα που φουσκώνει κατά της κυβέρνησης— σχεδόν πάντα με αφορμή κάποιο γεγονός της επικαιρότητας. Ύστερα, σταδιακά, ξεφουσκώνει. Κάπου εκεί η τοξικότητα της αντιπολίτευσης λειτουργεί περίπου ως συγχωροχάρτι για την κυβέρνηση.
Θεωρώ πως το συμπέρασμα είναι σαφές: μολονότι η κυβέρνηση έχει συσσωρευμένο κοινό αίσθημα εναντίον της, η αντιπολίτευση δεν πείθει. Και απέχει πολύ από το να πείσει. Η κυβέρνηση, λοιπόν, είναι αυτή που θα κερδίσει ή θα χάσει το παιγνίδι. Το θέμα της δεν είναι να αποδείξει την ανικανότητα, την τοξικότητα, την ρηχότητα των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Το ζητούμενο είναι με τολμηρές πράξεις στον λίγο χρόνο που έχει απομείνει να αντιστρέψει το αρνητικό γι’ αυτήν κοινό αίσθημα.
Οι πολίτες απλώς περιμένουν τις εξελίξεις. Θα ήταν βαρύ λάθος του Κυριάκου Μητσοτάκη να εκλάβει αυτή την αναμονή ως συγκατάθεση. Και θα είναι βαρύ λάθος της σημερινής αντιπολίτευσης να ποντάρει στο ότι αρκεί οι πολίτες να συμφωνήσουν για το ποιος φταίει.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
- Το «κατενάτσιο» Σαμαρά απέναντι σε Μητσοτάκη, η βολιδοσκόπηση υποψηφίων και η στρατηγική της κυβέρνησης – Όλο το παρασκήνιο
- Πώς θα μπει φρένο στη δόμηση σε Μύκονο και Σαντορίνη από το 2027
- Panerai Marina Militare, με τη θάλασσα στον καρπό
- ΜΕΤΚΑ: Ισχυρή ζήτηση για το IPO – Προς υπερκάλυψη 2,5 έως 3 φορές, πού εκτιμάται ότι θα κλειδώσει η τιμή
Μοιραστείτε την άποψή σας
ΣχόλιαΓια να σχολιάσετε χρησιμοποιήστε ένα ψευδώνυμο. Παρακαλούμε σχολιάζετε με σεβασμό. Χρησιμοποιείτε κατανοητή γλώσσα και αποφύγετε διατυπώσεις που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν ή να θεωρηθούν προσβλητικές. Με την ανάρτηση σχολίου, συμφωνείτε να τηρείτε τους Όρους του ιστότοπου contact Δημιουργήστε το account σας εδώ, για να κάνετε like, dislike ή report ακατάλληλα/προσβλητικά σχόλια.