Αεροπλάνα δεν είχαμε, δρόμο να διαβούμε δεν έχουμε, τα βαπόρια έχουν απαγορευτικό. Ο τουρισμός μάς μάρανε. Βέβαια υπάρχει διαφορά στα προβλήματα. Αλλού φταίνε οι άνθρωποι και άρα θεωρητικά λύνονται, αλλού η φύση και άρα ζητείται υπομονή.

Ας σταθούμε λοιπόν στα αεροπλανικά παράσιτα, εκεί όπου η ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί στον κακό μας τον καιρό. Η πολύωρη διακοπή λειτουργίας όλων των ελληνικών αεροδρομίων λόγω βλάβης στα συστήματα ραδιοσυχνοτήτων δεν είναι ένα σκέτο τεχνικό πρόβλημα. Είναι μια συστημική αποτυχία. Το ότι η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας χαρακτήρισε το περιστατικό άνευ προηγουμένου, αποτυπώνει το μέγεθος της αναστάτωσης. Δεν απαντά όμως στο βασικό ερώτημα που τίθεται όταν ο εναέριος χώρος μιας ολόκληρης χώρας παραλύει για ώρες. Πώς είναι δυνατόν ένα και μόνο πρόβλημα να αρκεί για να σταματήσουν τα πάντα;

Σε θεσμικό επίπεδο, η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας είναι αρμόδια για τη διαχείριση της αεροναυτιλίας. Η πολιτική εποπτεία της όμως ανήκει στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Το ίδιο υπουργείο που είχε την εποπτεία και των τρένων που τράκαραν. Το ίδιο υπουργείο που είναι υπεύθυνο για τον στρατηγικό σχεδιασμό, τη χρηματοδότηση και τις προτεραιότητες στις κρίσιμες υποδομές. Υπό αυτή την έννοια, η πολιτική ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Βαρύνει τον εκάστοτε υπουργό, σήμερα τον Χρήστο Δήμα, αλλά και τους προκατόχους του, υπουργούς της ίδιας κυβέρνησης επί επτά ολόκληρα χρόνια. Δεν κρίνεται κανείς επειδή οι πιλότοι άκουγαν παράσιτα. Κρίνεται επειδή δεν είχε μεριμνήσει ώστε μια βλάβη να μη μετατραπεί σε εθνικό μπλακάουτ.

Η συζήτηση για τις ολιγωρίες δεν θα έπρεπε να αφορά την ημέρα του συμβάντος αλλά τον χρόνο που προηγήθηκε. Τα έτη που προηγήθηκαν. Εδώ και καιρό γινόταν λόγος για συστήματα επικοινωνίας στους πύργους ελέγχου που έπρεπε να εκσυγχρονιστούν. Είχαν επισημανθεί η έλλειψη προσωπικού και η έντονη εργασιακή πίεση. Διαβάζουμε εκ των υστέρων ότι οι δοκιμές και οι προσομοιώσεις βλαβών θα μπορούσαν να είχαν προβλέπει τη ζημιά.

Θεσμικά, υπήρχαν δυνατότητες για να προβλεφθεί η ζημιά που εξέθεσε τη χώρα. Η προγραμματισμένη αναβάθμιση των συστημάτων σε τακτά χρονικά διαστήματα αποτελεί βασικό στοιχείο διαχείρισης της αεροναυτιλίας σε χώρες με αυξημένη κίνηση. Η συνεχής αξιολόγηση κινδύνων μέσω μελετών δεν είναι γραφειοκρατική πολυτέλεια αλλά εργαλείο πρόληψης.

Η Ελλάδα προσδοκά και διαφημίζει αύξηση του τουρισμού, επενδύει στην εικόνα μιας χώρας εύκολα προσβάσιμης και καλά συνδεδεμένης αεροπορικά. Όταν όμως η ίδια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία επί επτά χρόνια χωρίς να έχει υλοποιήσει τις αναγκαίες βελτιώσεις σε κρίσιμες υποδομές, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σταροκοπηθούμε και να πούμε «πάλι καλά, δεν συγκρούστηκαν αεροπλάνα στον αέρα». Χωρίς υπερβολές, το περιστατικό στα αεροδρόμια δείχνει παραλείψεις και καθυστερήσεις με σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Και αυτό, όσο κι αν παρουσιάζεται ως συγκυριακό, δείχνει ένα βαθύτερο πρόβλημα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι δημόσιες υποδομές.

Διαβάστε επίσης 

Σοφία Ζαχαράκη κι ένα μπουρλότο που χρειάζεται

Έχει έργο ο Χάρης Δούκας;

Εξώδικο Βασίλη Κικίλια στο mononews.gr – H απάντηση της δημοσιογράφου Λώρης Κέζα