Μυτιληναίος: Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει – «Η ανταγωνιστικότητα είναι προϋπόθεση για την πράσινη μετάβαση»

Την ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να περάσει από τις στρατηγικές εξαγγελίες σε συγκεκριμένες επενδύσεις και κοινές ευρωπαϊκές παρεμβάσεις για την ενέργεια υπογραμμίζει ο εκτελεστικός πρόεδρος της METLEN Energy & Metals, Ευάγγελος Μυτιληναίος, σχολιάζοντας την ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης.

Σε ανάρτησή του στο LinkedIn, ο επικεφαλής της METLEN εστιάζει σε δύο κρίσιμα ζητήματα για το μέλλον της ευρωπαϊκής βιομηχανίας: την εξασφάλιση κρίσιμων πρώτων υλών και το υψηλό ενεργειακό κόστος κατά τη διάρκεια της πράσινης μετάβασης.

Κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του είναι ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί το νέο ενεργειακό της σύστημα για να αντιμετωπίσει το σημερινό πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Αντίθετα, όπως επισημαίνει, απαιτείται μια ενιαία ευρωπαϊκή στρατηγική για τη μεταβατική περίοδο, με κοινές λύσεις και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Η ανάρτηση του Ευάγγελου Μυτιληναίου

Ορισμένες παρατηρήσεις σχετικά την ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την κατάσταση της ΕΕ

Το βιομηχανικό μέλλον της ΕΕ δεν θα διαμορφωθεί μόνο από τη φιλοδοξία, αλλά από την ικανότητά της να μετατρέπει τη στρατηγική σε επενδύσεις.

Η ομιλία της Προέδρου φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης την περασμένη εβδομάδα περιείχε ορισμένα μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Η προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Εταιρεία Κρίσιμων Πρώτων Υλών θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια χρήσιμη βιομηχανική πρωτοβουλία. Η Ευρώπη παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τρίτες χώρες για πολλά από τα υλικά που αποτελούν τη βάση της ενεργειακής μετάβασης, των ψηφιακών τεχνολογιών, των αμυντικών εφαρμογών και της προηγμένης μεταποίησης.

Η μετάβαση από τον εντοπισμό των αδυναμιών στη δημιουργία δυνατοτήτων είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε. Αυτό σημαίνει την υποστήριξη ώριμων εγχώριων έργων εξόρυξης, διύλισης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης στην Ευρώπη, εξασφαλίζοντας παράλληλα διαφοροποιημένες εταιρικές σχέσεις με αξιόπιστους προμηθευτές, δημιουργώντας πραγματικά ελκυστικές συνθήκες για μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας.

Ωστόσο, εξίσου σημαντική ήταν η αναγνώριση ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια επείγουσα και ευρεία πρόκληση ανταγωνιστικότητας.

Η στρατηγική αυτονομία, οι κρίσιμες πρώτες ύλες, οι μπαταρίες, η τεχνητή νοημοσύνη, οι αμυντικές τεχνολογίες και η αποανθρακοποίηση της βιομηχανίας απαιτούν πρωτοφανή επίπεδα κεφαλαιουχικών επενδύσεων. Εντούτοις, οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται τελικά με βάση τα οικονομικά θεμελιώδη μεγέθη. Και ίσως το πιο καθοριστικό από αυτά τα θεμελιώδη μεγέθη είναι η ενέργεια.

Ο μακροπρόθεσμος στόχος της Ευρώπης για τη μείωση της εξάρτησης από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, την επέκταση της πυρηνικής ενέργειας και των ανανεώσιμων πηγών, καθώς και την ενίσχυση των ενεργειακών υποδομών, βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως, η τελική κατάσταση και η μετάβαση δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να καταναλώνει ετησίως περίπου 450 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου και γύρω στα 340 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Ακόμη και με βάση τις προβλέψεις, τα στοιχεία αυτά παραμένουν ιδιαίτερα υψηλά για το 2030, ακόμα και για το 2035. Για τα επόμενα χρόνια, οι υδρογονάνθρακες θα συνεχίσουν να επηρεάζουν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τις τιμές χονδρικής της ηλεκτρικής ενέργειας και τους λογαριασμούς ενέργειας που πληρώνουν τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.

Όπως σημείωσε ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του, τα πλήρη οφέλη της καθαρής μετάβασης ως προς την ανταγωνιστικότητα θα υλοποιηθούν μόνο όταν ολοκληρωθούν και απορροφηθούν από το σύστημα οι επαρκείς επενδύσεις σε καθαρή παραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση και ευελιξία του συστήματος.

Αυτή η πραγματικότητα συνεπάγεται μια σημαντική παράμετρο. Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει την άφιξη του μελλοντικού ενεργειακού συστήματος πριν αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας. Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την ίδια τη μετάβαση.

Αυτό απαιτεί μια αυθεντικά ευρωπαϊκή απάντηση στην ενεργειακή πρόκληση. Όχι ένα συνονθύλευμα εθνικών μέτρων που είναι διαθέσιμα μόνο στα Κράτη Μέλη με τη μεγαλύτερη δημοσιονομική ικανότητα, αλλά κοινές ευρωπαϊκές λύσεις που υποστηρίζονται από ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και είναι σχεδιασμένες για τη διατήρηση της βιομηχανικής ανταγωνιστικότητας καθώς η μετάβαση προχωρά.

Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα δεν είναι η αμοιβή στο τέλος της μετάβασης. Είναι αυτό που καθιστά τη μετάβαση δυνατή εξαρχής.

 

Διαβάστε επίσης 

Βιομηχανικοί σύνδεσμοι: Κοινό μέτωπο για το ενεργειακό κόστος – Άμεση ενεργοποίηση του CISAF και «πράσινες» επενδύσεις σήμερα

Softbank: Σε επίπεδα ρεκόρ πάνω από $20 δισ. το επενδυτικό ενδιαφέρον για τα «junk bonds»

VLCC: Νέα έκρηξη στους ναύλους – Στα $1,25 εκατ. την ημέρα στον Κόλπο της Μέσης Ανατολής