Η κυβέρνηση έχει ανάγει – ορθά ως ένα βαθμό – τη διευθέτηση του χρέους σε κεντρικό πυλώνα της πολιτικής της για την ανάκαμψη. Χαρακτηριστική είναι η λογική που αναπτύσσει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος: να κλείσει η αξιολόγηση, να συμφωνηθεί η ελάφρυνση του βάρους εξυπηρέτησης του χρέους, ώστε να έρθουν επενδύσεις και να επιστρέψει η οικονομία στην ανάπτυξη.

Πλάνη οικτρή

Και βέβαια «μετρά» η συμφωνία για το χρέος. Αλλά αυτό ενδιαφέρει εμάς πολύ περισσότερο από τους ξένους. Το μικρότερο κόστος εξυπηρέτησης μειώνει και τη δημοσιονομική δυσανεξία – οπότε η κυβέρνηση φαντασιώνεται ότι θα έχει κάποια περιθώρια για…παράλληλα προγράμματα.

Οι διεθνείς κεφαλαιαγορές, όμως, δεν θεωρούν ότι η Ελλάδα έχει υψηλό (πάνω από 15% του ΑΕΠ) κόστος για τοκοχρεολύσια—με εξαίρεση μία μικρή χρονική περίοδο to 2023-2024 και ίσως το 2026-2028.

Θεωρούν, λοιπόν, ότι η δική μας απαίτηση για ελάφρυνση αντανακλά κυρίως εσωτερικούς συσχετισμούς και επιδιώξεις και πολύ λιγότερο αντικειμενική δυσκολία πληρωμής.

Στη βάση αυτή, η όποια συμφωνία, όσο «καλή» (για εμάς) κι αν είναι δεν θα φέρει τις πολυπόθητες επενδύσεις. Τελεία και παύλα.

Οι αναγκαίες για την ανάπτυξη –επειδή εμείς δεν έχουμε χρήματα – ξένες επενδύσεις θα έρθουν όταν θα εκπληρωθούν, ταυτόχρονα και σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

• Σαφή προοπτική για πολιτική σταθερότητα
• Ξεκάθαρη θέση της κυβέρνησης –με λόγια και πράξεις – υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας
• Σταθερό σε βάθος χρόνου και χωρίς εκπλήξεις φορολογικό σύστημα
• Ταχύτητα και αντικειμενικότητα στην απονομή δικαιοσύνης
• Αποκομματικοποιημένη δημόσια διοίκηση
• Πραγματική μείωση της γραφειοκρατίας

Καμία από τις προϋποθέσεις αυτές δεν ισχύει σήμερα. Και με τα τωρινά δεδομένα δεν θα ισχύσουν ούτε αύριο.

Ένα πρώτο βήμα που θα διευκόλυνε την κατάσταση θα ήταν να εύρισκε η κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστεράς» την πολιτική τόλμη να επαναφέρει το περίφημο Ν 2687 του 1953 που αποτέλεσε μία από τις βάσεις στις οποίες στηρίχτηκε η ανάπτυξη της χώρας μέχρι την μεταπολίτευση. Δεν θα λυθούν όλα τα προβλήματα.

Αλλά, ο ξένος επενδυτής θα γνωρίζει ότι η επένδυση του έχει συνταγματική κατοχύρωση. Και θα αποφεύγονται έτσι φαινόμενα όπως αυτά του ΟΠΑΠ και της Eldorado Gold – για να αναφέρουμε τα δύο πλέον πρόσφατα.

Με τα σημερινά δεδομένα, μάταια καλλιεργούνται ελπίδες για ανάκαμψη με ξένες επενδύσεις – τη μόνη διέξοδο που έχει η οικονομία μας. Κι ας προσέξει η κυβέρνηση ως προς τις προσδοκίες που δημιουργεί για το χρέος. Θα βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Εξάλλου, εδώ είμαστε. Κοντός ψαλμός αλληλούια.