Πραγματικά σε αγώνα επιβίωσης έχει εξελιχθεί αυτή η εβδομάδα στους δρόμους της Αθήνας. Ευτυχώς είχα το ηλεκτρικό Seat Mo.

Οφείλω να δηλώσω πως δεν μου αρέσουν τα μηχανάκια, σε αντίθεση με τα ποδήλατα. Δεν είχα ποτέ μηχανή και φοβόμουν να κυκλοφορήσω στην Αθήνα με δίκυκλο για τους γνωστούς λόγους. Όμως ανάγκα και θεοί πείθονται! Το κυκλοφοριακό είναι χειρότερο από ποτέ και εκεί που διδάσκω στο κέντρο της Αθήνας δεν βρίσκεις να παρκάρεις ούτε με μέσο.

Κυριολεκτικά για μια απόσταση 10 λεπτών από τον Παπάγο ως την Πατησίων χρειαζόμουν 50 λεπτά έφτανα με τα νεύρα σπασμένα και άφηνα το αυτοκίνητο σε parking έναντι αντιτίμου. Άλλα 50 λεπτά να επιστρέψεις, σύνολο 100΄ κάποιες φορές το μάθημα είναι μόνο 80 λεπτά και κάπου εκεί άρχισε να χάνεται το νόημα. Θυμήθηκα τότε πόσο με είχε εντυπωσιάσει το Seat Mo το καλοκαίρι.

Ποιώντας την νήσσα φιλότιμο, ξαναπήρα τηλέφωνο στη Seat: «Θέλετε να μου δώσετε λίγο ακόμη ένα Seat MO, ψυχικό θα κάνετε δεν τα βγάζω πέρα με την κίνηση, έχω μπαϊλντίσει». Το Seat Mo σε αντίθεση μ’ ένα απλό σκουτεράκι, είναι ηλεκτρικό. Δεν έχει θόρυβο, δεν έχει εξάτμιση, δεν έχει ταχύτητες. Έχει σταθερή ροπή και επιταχύνει αβίαστα και αγχολυτικά από στάση βοηθώντας σε να κερδίσεις σε άνεση και σφυγμούς. Έχει σχετικά μικρό φάρδος και είναι πολύ ευέλικτο σε συνθήκες μποτιλιαρίσματος.

Αυτές τις μέρες με την απεργία και τη στάση εργασίας στα ΜΜΜ όλη η Αθήνα ήταν μια μεγάλη ταλαιπωρία. Αλλά ειδικά το κέντρο δάγκωνε. Με το Seat Mo δεν τα σκέφτεσαι αυτά καν. Ούτε που θα παρκάρεις, ούτε πόση ώρα θα σου πάρει να φτάσεις, ούτε αν προλαβαίνεις και τα δυο ραντεβού. Όλα αυτά εξαφανίζονται δια μαγείας και στη θέση σου επιστρέφει μετά από καιρό, το χαμόγελο στα χείλη. Μπορείτε να δείτε στο σχετικό βίντεο πόσο εύκολα, αγχολυτικά ελίσσεται το Seat Mo στην κίνηση. Το βίντεο είναι τραβηγμένο χτες το πρωί, ημέρα της απεργίας.

«Δε φοβάσαι μην εμπλακείς σε ατύχημα;» με ρωτά η γυναίκα μου, που απορημένη με βλέπει τώρα στα απότρυγα να μεταμορφώνομαι σε μηχανόβιο: «Φοβάμαι μα πιο πολύ βολεύομαι» απαντώ παραφράζοντας την γνωστή φράση του Καζαντζάκη. Είναι τέτοια η ευκολία και τέτοιο το κέρδος χρόνου που θεωρώ πως αξίζει το ρίσκο. Δε θα έμπαινα ποτέ σε σκέψεις με συμβατικό μηχανάκι. Στα μάτια μου είναι δύσχρηστα, θορυβώδη, ρυπαρά. Το ηλεκτρικό σκούτερ όμως είναι αλλιώς, έχει όλα τα πλεονεκτήματα χωρίς μειονεκτήματα. Η Αθήνα θ’ αλλάξει προς το καλύτερο όταν όλα τα δίκυκλα γίνουν ηλεκτρικά!

Διαβάστε επίσης:

FIA: Τζάμπα καίει η λάμπα!