«Μαύρα κοράκια… κόκκινα κοράκια… τι προμηνάνε τα μαύρα και τα κόκκινα κοράκια;». Εδώ σας θέλω!

Και για να μην νομίζετε ότι είμαι οπαδός μόνον του κινηματογραφικού του ποιητή Φανφάρα, ενθυμούμενη τον έξοχο Γιώργο Μιχαλακόπουλο, σας έχω και πιο λόγιο: «Τότε τα παντζούρια ανοίγω, όμως μια κραυγή μου πνίγω / Καθώς βλέπω ένα κοράκι μες στο δώμα να περνά…» κατά Έντγκαρ Άλαν Πόε φυσικά. Αλλά και πιο επαναστατικό: «Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά/πέσανε πάνω στην εργατιά / άγρια κράζουν, για αίμα διψούν…» κλπ. κλπ.

1

Και αφού αναπτύξαμε επαρκώς την ορνιθολογία ας περάσουμε στην πρόεδρο Ζωή με τις πολλές ιδιότητες στις οποίες προστίθεται εσχάτως και η συλλεκτική. Κοράκων ειδικώς, έστω και χάρτινων εν προκειμένω, τους οποίους και ανασύρει δοθείσης ευκαιρίας εκ του ερμαρίου της να υποθέσω, προκειμένου να εμπλουτίσουν σκηνογραφικά τις πεφωτισμένες ομιλίες της στη Βουλή. Εξαιρετική ιδέα.

Κι ας τους τρώει η ζήλια τους λοιπούς ανέμπνευστους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου κι ας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους διαμαρτυρόμενοι για αθέμιτο ανταγωνισμό. Διότι υπάρχουν και χειρότερα. Να εμφανίσει αίφνης η εν λόγω οπαδός της πολιτικής μετά χάπενινγκ, και κανένα ζωντανό πουλί στη Βουλή, που θα υπερίπταται των εδράνων κρώζοντας. Miserabile visu που θα ΄λεγε κι ο Βιργίλιος και δίκιο θα είχε.

Λιποθυμίες, νευρικοί κλονισμοί, εμφράγματα και εγκεφαλικά δεν αναφέρθηκαν ωστόσο, κατά την συγκεκριμένη συνεδρίαση όπου έλαβε χώρα το θεατρικό μονόπρακτο, αν και καλό θα είναι φρονώ, άμα τη εμφανίσει της Ζωής στη Βουλή να βρίσκονται μερικά ασθενοφόρα σε ετοιμότητα δια παν ενδεχόμενον. Υπό τας διαταγάς της ασφαλώς, δεν το συζητώ, και υπό την αυστηρή επίβλεψή της, αδιαπραγμάτευτο επίσης. Εκ στόματος κόρακος κρα εξελεύσεται, έλεγαν πάντως, οι πρόγονοί μας…

Εκ στόματος Αντώνη Σαμαρά πάλι, κάτι για βιλάδες της μεσσηνιακής ντοπιολαλιάς ακούω, νουθεσίες περισπούδαστες προς τη νέα γενιά στο πρόσωπο χαριτόβρυτης και αγωνιούσης για το μέλλον της δεσποινίδος. Λόγια σοφού γέροντα, εν ολίγοις, άλλωστε «Όποιος δεν ακούει γερόντων πάει δερνόντων» κατά την παροιμία, και εν τω μεταξύ ο ίδιος πάει, το ΄ριξε στις πιλάλες ανά την επικράτεια συναποκομίζοντας το ανέσπερο φως της γνώσης και της πείρας, προς μετάδοσή του.

Ό,τι μας χρειάζεται δηλαδή, αυτή τη στιγμή, καθ΄ όσον πολύ έχουμε εξοκείλει. Οι Τούρκοι αλωνίζουνε, σου λέει στο Αιγαίο, τα ομόφυλα ζευγάρια τι δουλειά έχουν στη χώρα του πνεύματος και της ηθικής και άλλα τέτοια.

Από την άλλη, φρονώ χρήσιμη την παρουσία του πολιτικού ανδρός. Διότι χωρίς Σαμαρά, Λατινοπούλου, Βελόπουλο και άλλους τέτοιους, πώς θα αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά με τον πολιτισμένο κόσμο; Προσωπικώς λοιπόν απαντώ αλά Όσκαρ Ουάιντ, πως «Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ και μόνη μου να κάνω λάθη» αλλά δεν με ρώτησε και κανείς…

Τον Γιωργάκη –εντάξει του έμεινε- τον ρώτησαν όμως για την Κασιμάτη. Αλλά υπεράνω ο άνθρωπος, δεν το συζητώ. Πολύ είχε στενοχωρηθεί τότε, το 2013 η εν λόγω, που δεν σκοτώθηκε κι ο Παπανδρέου σε εκείνο το μακελειό του Μαραθωνίου της Βοστώνης. Αλλά πολύ στενοχωρημένη είναι και τώρα, μας διαμηνύει. Διότι βάρος στην ψυχή της το έχει, όπως λέει, και πώς δηλαδή, θα πορευτεί μ΄ αυτό στη ζωή…

Επ΄ αυτού όμως, μπορώ να κάνω την εξής πρόταση: Να πουλήσει το στόρι της για σήκουελ του «Βλέπω το θάνατό σου» και να ησυχάσει κι αυτή κι εμείς. Για το ΠΑΣΟΚ δεν ξέρω, που μόνο το άλλο μεγάλο κεφάλαιο, την αγαπημένη μου Θεοδώρα δεν λέτε να πάρετε… Ας όψεται ο πρόεδρος Νίκος, οπότε… νίψου κι αποφάγαμε, που λέει κι ο λαός.

Στο μεταξύ δεν χορταίνω να καμαρώνω τον Αλέξη στις πορείες. Διότι έτσι πρέπει να είναι οι αρχηγοί, μπροστάρηδες. Κι ας έχει όψη εσχάτως ο συγκεκριμένος, δημοσίου υπαλλήλου παρελθόντων ετών. Αλλά τι να κάνεις, δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Όπως ο Ανδρέας ας πούμε. Άλλη κατηγορία! «Χορεύουμε;» είχε ρωτήσει κάπου στο μακρινό παρελθόν τη Δήμητρα, μελλοντική σύζυγό του. Για να εισπράξει προφανώς θετική απάντηση, όπως θα πληροφορείτο εν συνεχεία ο ελληνικός λαός. Χορεύει ο Τσίπρας; Αγνοώ.

Και μη μου πείτε, ότι θέλει να μάθει κανείς…