Νομίζω ότι έχουμε ξεχάσει γιατί εξελέγη ο Μητσοτάκης το 2019 και επανεξελέγη πανηγυρικά το 2023. Και το ξεχνούν και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας αυτό.

Διότι η ΝΔ δεν έγινε κυβέρνηση για να κάνει απλά διαχείριση. Αλλά για να κάνει μεταρρυθμίσεις που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές του δημοσίου και των πολιτών.

Εξελέγη προκειμένου να καταπολεμήσει τα φαινόμενα διαφθοράς, την οίηση στην πολιτική, την κουλτούρα του ρουσφετιού, τις περιπτώσεις όπου ένας ισχυρός -επιχειρηματίας, πολιτικός παράγοντας κ.λπ.- δεν θα καταπατά τον ανίσχυρο.

Και δεν θα είναι ευνοούμενος επειδή ακριβώς αισθάνεται ισχυρός κι έχει θέση ισχύος στο πολιτικό σύστημα.

Και νομίζω ότι κάπου το έχει χάσει ο Μητσοτάκης εδώ και καιρό και δεν ξέρω αν έχει το χρόνο ή τη θέληση να το… πάρει αλλιώς.

Η υπόθεση Τσαβδαρίδη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χαμηλής πολιτικής έντασης. Και αδιάφορη θα έλεγα.

Ωστόσο εδώ κάνουμε ένα λάθος. Μια υπόθεση όπου ένας πολιτικός εκμεταλλεύεται τη θέση του για ίδιον όφελος ή για να βολέψει κάποιο μέλος της οικογένειάς του, είναι πολύ πιο σοβαρό από κάθε τι άλλο. Το ίδιο που έγινε και με τον Μακάριο Λαζαρίδη και τα ψέματά του για το πτυχίο και την επιστημονική του επάρκεια.

Τέτοιες υποθέσεις είναι τελικά που προκαλούν απέχθεια των πολιτών για τους πολιτικούς, διότι αγγίζουν τον πυρήνα της κάθε οικογένειας.

Οι περισσότεροι Ελληνες αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο χωρίς πλάτες, χωρίς κολλητούς, με μοναδικό προσόν την διάθεσή τους να πετύχουν τους στόχους τους. Είτε είναι η είσοδος σε ένα πανεπιστήμιο είτε η διάκριση στον αθλητισμό, είτε μια καλή επαγγελματική ευκαιρία.

Και δεν μπορεί να έρχεται ο κάθε Τσαβδαρίδης να διαλύει αυτή την ελπίδα.

Γι’ αυτό και τέτοιες υποθέσεις πληγώνουν περισσότερο τις κυβερνήσεις. Κι ευτυχώς που υπάρχει ακόμη ένα όριο στην ανοχή τέτοιων φαινομένων.

Αλλά οι ευθύνες βαραίνουν και τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Όχι γιατί ευθύνεσαι προσωπικά για κάθε συμπεριφορά, κάθε αστοχία, κάθε αλαζονική δήλωση ή κάθε πράξη ενός υπουργού, υφυπουργού ή κυβερνητικού στελέχους. Κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να βρίσκεται πάνω από το κεφάλι όλων, κάθε ώρα και κάθε στιγμή.

Αλλά γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο αρχηγός έχει την ευθύνη της ομάδας του. Των επιλογών του. Των κανόνων που επιβάλλει. Των συμπεριφορών που ανέχεται. Και, κυρίως, των μηνυμάτων που εκπέμπει με όσα επιβραβεύει και με όσα αφήνει να περάσουν χωρίς συνέπειες.

Η υπόθεση Τσαβδαρίδη έρχεται να προστεθεί σε έναν κατάλογο 18 ηχηρών κυβερνητικών παραιτήσεων τα τελευταία χρόνια. Δεκαοκτώ αποχωρήσεις, με διαφορετικές αφορμές, διαφορετική βαρύτητα και διαφορετικές πολιτικές ή προσωπικές ευθύνες. Δεν είναι όλες οι υποθέσεις ίδιες.

Δεν πρέπει να μπαίνουν όλες στο ίδιο τσουβάλι. Ούτε η παραίτηση αποτελεί απόδειξη ενοχής.

Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να αποφεύγεται: Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί ένα πρόβλημα για να πάψει να αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένο περιστατικό;

Το ζήτημα είναι δυστυχώς για τον κ. Μητσοτάκη η αίσθηση πολλών ότι η εξουσία αποτελεί προσωπικό προνόμιο και όχι προσωρινή εντολή υπηρεσίας προς τους πολίτες.

Είναι η αλαζονεία που καλλιεργείται όταν κάποιος πιστεύει ότι η κομματική του διαδρομή, οι γνωριμίες του ή η εγγύτητά του με το κέντρο των αποφάσεων τον καθιστούν περίπου ανέγγιχτο.

Είναι ο νεποτισμός, πραγματικός ή ως εδραιωμένη αντίληψη, που τραυματίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην αξιοκρατία.

Είναι η απουσία ενσυναίσθησης από ανθρώπους που καλούνται να εκπροσωπήσουν μια κοινωνία η οποία δοκιμάζεται καθημερινά.

Και είναι, πάνω απ’ όλα, αυτή η σχεδόν αλλεργική αντίδραση απέναντι σε δύο απλές λέξεις:

«Έκανα λάθος».

Ή σε μία ακόμη δυσκολότερη:

«Συγγνώμη».

Αντί γι’ αυτές, συχνά βλέπουμε υπεκφυγές, δικαιολογίες, επιθετικές απαντήσεις, μεταφορά ευθυνών και επικοινωνιακές ασκήσεις διαχείρισης της ζημιάς. Ακόμη και όταν κάποιος πιάνεται, όπως λέει ο λαός, με τη γίδα στην πλάτη, αναζητείται μια εξήγηση που θα σώσει τα προσχήματα.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στην ουσία.

Ο καλός αρχηγός δεν είναι εκείνος που απλώς απομακρύνει έναν συνεργάτη όταν το πολιτικό κόστος γίνεται δυσβάσταχτο. Είναι εκείνος που έχει δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο ο συνεργάτης, ο υπουργός, ο υφυπουργός, γνωρίζει εκ των προτέρων τι επιτρέπεται, τι δεν επιτρέπεται και ποιες είναι οι συνέπειες.

Και εδώ μπαίνει το πραγματικό ζήτημα της ηγεσίας. Αν είσαι ηγέτης προλαμβάνεις, επιλέγεις καλύτερα, αξιολογείς, βγάζεις κίτρινες κάρτες, διοικείς με πυγμή.

Δεν ακολουθείς τα γεγονότα.

Ισως θα πρέπει να καταλάβει ο κ. Μητσοτάκης ότι η λαϊκή εντολή δεν είναι λευκή επιταγή. Δεν είναι ασυλία. Δεν είναι διαβατήριο προσωπικών διευκολύνσεων.

Και σίγουρα δεν είναι άδεια αλαζονείας.

Λοιπόν, Κυριάκο, πάρ’ το αλλιώς.

Όχι με έναν ακόμη ανασχηματισμό που θα αλλάξει πρόσωπα χωρίς να αλλάξει νοοτροπίες. Ούτε με μια ακόμη επικοινωνιακή προσπάθεια να περιοριστεί η ζημιά μέχρι να ξεχαστεί η τελευταία υπόθεση.

Αλλά με μια καθαρή αλλαγή στον τρόπο επιλογής, ελέγχου και αξιολόγησης των ανθρώπων που ασκούν εξουσία.

Με πραγματική αξιοκρατία. Με κανόνες που ισχύουν για όλους. Με μηδενική ανοχή στην αλαζονεία και στην εκμετάλλευση της θέσης. Με υποχρέωση λογοδοσίας. Με έγκαιρες προειδοποιήσεις και πραγματικές συνέπειες.

Διαβάστε επίσης:
Αυτά είναι τα αθλήματα που μοριοδοτούνται στις Πανελλαδικές: Από το τσιρλίντινγκ έως την αγωνιστική αλιεία

Μίνι ανασχηματισμός: Πώς έγινε η επιλογή των προσώπων – Όλο το παρασκήνιο

Παραιτήθηκε από υφυπουργός Ανάπτυξης ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης