Είναι γεγονός πως η επιλογή της χρήσης ιδιωτικού οχήματος για τις μετακινήσεις εντός πόλης, σε μια πόλη όπως η Αθήνα που τα ΜΜΜ εξυπηρετούν πολύ καλά, αποτελεί μια ελιτίστικη, ακριβή και φυσικά αγχωτική – λόγω κυκλοφοριακού και εξόδων – λύση.

Η κατοχή και η καθημερινή χρήση ενός επιβατικού αυτοκινήτου στην Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον μια απλή υπόθεση μετακίνησης, αλλά ένα πολυδάπανο οικονομικό εγχείρημα που δοκιμάζει τα όρια των ατομικών ή και οικογενειακών προϋπολογισμών. Ανεξάρτητα από το αρχικό κόστος κτήσης ενός οχήματος, είτε μιλάμε για την απόκτηση ενός καινούργιου μοντέλου μέσω χρηματοδότησης είτε για την αγορά ενός μεταχειρισμένου, το πραγματικό αποτύπωμα αποκαλύπτεται στη συνεχή ροή των μηνιαίων εξόδων.

1

Αναλύοντας τα οικονομοτεχνικά δεδομένα, γίνεται σαφές γιατί ο μέσος οδηγός καλείται να δαπανήσει περίπου πεντακόσια ευρώ κάθε μήνα προκειμένου να διατηρήσει το αυτοκίνητό του σε λειτουργική κατάσταση. Το ποσό αυτό δεν προκύπτει τυχαία, αλλά αποτελεί άθροισμα σταθερών και μεταβλητών επιβαρύνσεων που συνθέτουν την πραγματικότητα της αστικής και περιφερειακής κινητικότητας στη χώρα. Στη βάση αυτής της εξίσωσης βρίσκεται η ίδια η δομή της ελληνικής οικονομίας και τα επίπεδα των αμοιβών.

Με τον μέσο μηνιαίο μισθό στην Ελλάδα να κινείται στα 1500 ευρώ μικτά, η δαπάνη των πεντακοσίων ευρώ ανά μήνα για αυτοκίνητο αντιπροσωπεύει το 33% του ατομικού εισοδήματος. Για έναν εργαζόμενο που κερδίζει 1000 ευρώ, το αυτοκίνητο απορροφά σχεδόν το ήμισυ των μηνιαίων αποδοχών του, καθιστώντας το όχημα ένα από τα απαιτητικά στοιχεία στη διαχείριση της καθημερινότητας.

Τα έξοδα αυτά περιλαμβάνουν την κατανάλωση καυσίμων (200 ευρώ), η οποία επηρεάζεται από τις υψηλές τιμές στην αντλία λόγω των αυξημένων φόρων και ειδικών τελών, τα τέλη κυκλοφορίας που καταβάλλονται ετησίως αλλά επιμερίζονται μηνιαία, τα ασφάλιστρα αστικής ευθύνης και μικτής κάλυψης, τη συντήρηση (service, λάστιχα, φρένα, αναρτήσεις) καθώς και την αναγκαία απομείωση της αξίας του κεφαλαίου που δεσμεύεται.

Το πρόβλημα αποτυπώνεται στο δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής αγοράς αυτοκινήτου, την τεράστια παλαιότητα του στόλου. Η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους γηραιότερους στόλους οχημάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με μέσο όρο ηλικίας των αυτοκινήτων να ξεπερνά τα δεκαοχτώ έτη. Αυτή η θλιβερή πρωτιά πέρα από την επιβάρυνση στο περιβάλλον και στην οδική ασφάλεια, αποτελεί μια τεράστια οικονομική αιμορραγία για τους ιδιοκτήτες. Η ψευδαίσθηση ότι η κατοχή ενός παλιού, ετοιμόρροπου αυτοκινήτου απαλλάσσει τον οδηγό από τα μηνιαία έξοδα χρηματοδότησης ή αγοράς καταρρίπτεται από τα δεδομένα της συντήρησης.

Ένα αυτοκίνητο προχωρημένης ηλικίας απαιτεί πολλαπλάσιους πόρους για να παραμείνει ασφαλές και νόμιμο στον δρόμο. Καθώς τα μηχανικά μέρη, οι καλωδιώσεις, τα συστήματα αντιρρύπανσης, τα λάστιχα, τα φρένα και άλλα ζωτικά εξαρτήματα γηράσκουν, οι βλάβες παύουν να αποτελούν σποραδικά γεγονότα και μετατρέπονται σε καθημερινότητα. Το κόστος των ανταλλακτικών, ειδικά για τεχνολογίες παλαιότερων γενεών που συχνά εισάγονται με αυξημένο κόστος μεταφοράς ή κατασκευάζονται δυσκολότερα, σε συνδυασμό με τις αυξημένες εργατοώρες των συνεργείων, εκτοξεύει τα έξοδα. Στις πλείστες των περιπτώσεων οι ιδιοκτήτες τέτοιων οχημάτων κάνουν πλημμελή συντήρηση με δυσανάλογο ρίσκο στην ασφάλειά τους.

Επιπλέον, τα παλαιότερα οχήματα εμφανίζουν σημαντικά χαμηλότερη ενεργειακή απόδοση και αυξημένη κατανάλωση καυσίμου ανά χιλιόμετρο, ενώ συχνά επιβαρύνονται με υψηλότερα τέλη κυκλοφορίας σε σύγκριση με τα σύγχρονα υβριδικά ή χαμηλών ρύπων σύνολα. Η προσπάθεια συντήρησης ενός παλιού αυτοκινήτου κοστίζει περισσότερο από την χρήση ενός νεότερου ή καινούργιου οχήματος μέσω σύγχρονων χρηματοδοτικών εργαλείων.

Όταν οι συνεχείς επισκευές, τα απρόοπτα service, η αυξημένη κατανάλωση και τα πρόσθετα έξοδα κοστολογηθούν, ο ιδιοκτήτης ενός παλιού αυτοκινήτου διαπιστώνει ότι δαπανά μηνιαίως ποσά που ισοδυναμούν ή και ξεπερνούν τη μηνιαία δόση ενός σύγχρονου, αξιόπιστου και οικονομικού αυτοκινήτου. Τα πεντακόσια ευρώ τον μήνα αποδεικνύονται μια αναγκαία δημοσιονομική πραγματικότητα για τη διατήρηση της ατομικής κινητικότητας στην Ελλάδα μέσω ΙΧ. Αυτό είναι ουσιαστικά το αδιέξοδο μιας αγοράς που παλεύει να ανανεωθεί κάτω από το βάρος των περιορισμένων εισοδημάτων και της στρεβλής νοοτροπίας ότι όλοι πρέπει να μετακινούμαστε με το ΙΧ.

Είναι δεδομένο πως το επόμενο χρονικό διάστημα αρκετοί θα αναγκαστούν να επαναπροσδιορίσουν τις προτεραιότητές τους όσο αφορά στις μετακινήσεις. Επιλογές όπως το ηλεκτρικό πατίνι, το ηλεκτρικό ποδήλατο, το ηλεκτρικό σκούτερ αλλά και τα αναβαθμισμένα ΜΜΜ δύναται να δώσουν πειστικές λύσεις επιλύοντας το οικονομικό άγχος των μετακινήσεων με ΙΧ.

Διαβάστε επίσης:

F1 ΗΠΑ: «The Circuit» με επταψήφιες συνδρομές

Οδηγούμε το νέο Aion UT

F1: Οι ταχύτεροι με Ford Ranger Raptor