Το mononews.gr παρουσιάζει κάθε μήνα το προφίλ των Winners & Losers.

Των κερδισμένων και των χαμένων του μήνα που πέρασε από την πολιτική και την επιχειρηματική σκηνή.

Έτσι για τον μήνα Αύγουστο του 2026, η ομάδα του mononews.gr θεωρεί ότι οι κερδισμένοι και χαμένοι του μήνα είναι οι εξής:

 

Κερδισμένοι

Νίκος Δένδιας, Υπουργός Εθνικής Άμυνας

Νίκη Κεραμέως, Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων

Γιάννης Βαρδινογιάννης, Διευθύνων Σύμβουλος της Motor Oil

Ανδρέας Σιάμισιης, Διευθύνων Σύμβουλος της HelleniQ Energy

Σεμίραμις Παληού, Διευθύνουσα Σύμβουλος της Diana Shipping

 

Χαμένοι

Μαρία Καρυστιανού, Πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»

Γιάννης Αλαφούζος, Ιδιοκτήτης ΣΚΑΪ

Αν ο Αύγουστος είχε έναν πρωταγωνιστή στην κυβέρνηση, αυτός θα ήταν δύσκολο να μην είναι ο Νίκος Δένδιας. Σε έναν μήνα κατά τον οποίο η πολιτική επικαιρότητα συχνά κινείται σε χαμηλότερους ρυθμούς, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κατάφερε να αφήσει ένα ιδιαίτερα ισχυρό αποτύπωμα, με κορυφαία στιγμή την υπογραφή της συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» με το Ισραήλ.

Το πρόγραμμα, άνω των 3 δισ. ευρώ, δεν αφορά μόνο την ενίσχυση της ελληνικής αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας. Σημαντική βεβαίως η αμυντική θωράκιση της χώρας, αλλά εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι η προσπάθεια να μετατραπεί ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα σε μοχλό ανάπτυξης της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

Η συμφωνία προβλέπει για πρώτη φορά τη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών σε ποσοστό άνω του 25% του έργου, αγγίζοντας τα 750 εκατ. ευρώ, Στην υλοποίηση θα συμμετέχουν περί τις 19 ελληνικές εταιρείες, με τις υπογραφές με κορυφαίους ισραηλινούς ομίλους να πέφτουν πριν από μερικές εβδομάδες έπειτα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις.

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πολιτική σημασία της συμφωνίας. Για χρόνια, η Ελλάδα αγόραζε αμυντικά συστήματα από το εξωτερικό, χωρίς πάντα να εξασφαλίζει αντίστοιχη μεταφορά τεχνογνωσίας, παραγωγής και προστιθέμενης αξίας. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» επιχειρεί να αλλάξει αυτή τη λογική, δημιουργώντας παραγωγική βάση στην Ελλάδα και ανοίγοντας προοπτικές εξαγωγών.

Ο Δένδιας, επομένως, μπορεί να πιστωθεί μια στρατηγική επιλογή με ορίζοντα πολύ πέρα από τον Αύγουστο.

Συνέδεσε την αμυντική θωράκιση της χώρας με την αναγέννηση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Το αν αυτή η φιλοδοξία θα γίνει πράξη θα κριθεί στην υλοποίηση.

Μια μεταρρύθμιση που για χρόνια έμενε στα χαρτιά και στις συζητήσεις επιχειρεί να βάλει σε άλλη τροχιά η Νίκη Κεραμέως, δίνοντας στην επαγγελματική ασφάλιση τον χώρο που μέχρι σήμερα δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει στην Ελλάδα.

Η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης έκλεισε μέσα στον Αύγουστο ένα σημαντικό κεφάλαιο για τον δεύτερο πυλώνα ασφάλισης, με το νέο πλαίσιο να φιλοδοξεί να βγάλει τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης από τη σημερινή περιορισμένη τους περίμετρο και να τα φέρει πιο κοντά σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους με τη σύμφωνη γνώμη μάλιστα των κοινωνικών εταίρων.

Οι αλλαγές μόνο αμελητέες δεν είναι. Διευρύνονται οι δυνατότητες συμμετοχής, ενισχύονται τα κίνητρα για εργαζομένους και επιχειρήσεις, αυξάνονται τα περιθώρια εισφορών και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε περισσότερες εταιρείες να αποκτήσουν επαγγελματικά ταμεία για το προσωπικό τους. Οι τράπεζες έχουν ήδη δείξει ότι υπάρχει ενδιαφέρον και το μεγάλο ζητούμενο πλέον είναι να ακολουθήσει η υπόλοιπη αγορά.

Για την Κεραμέως, όμως, υπάρχει και ένα μεγαλύτερο στοίχημα πίσω από τη συγκεκριμένη μεταρρύθμιση. Να αρχίσει σταδιακά να αλλάζει η σχέση των Ελλήνων εργαζομένων με τη συμπληρωματική αποταμίευση για τη σύνταξη και κυρίως των νεότερων γενεών, που γνωρίζουν ότι δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να στηρίζονται αποκλειστικά στον πρώτο πυλώνα.

Οι προσδοκίες είναι υψηλές: η αγορά εκτιμά ότι σε βάθος πενταετίας τα αποθεματικά της επαγγελματικής ασφάλισης μπορούν να κινηθούν προς τα 3 δισ. ευρώ και ο αριθμός των ασφαλισμένων να προσεγγίσει τις 800.000.

Η Κεραμέως, λοιπόν, έβαλε τις βάσεις. Και μάλιστα σε έναν τομέα όπου για χρόνια όλοι συμφωνούσαν ότι «κάτι πρέπει να γίνει», αλλά η αγορά παρέμενε μικρή. Τώρα μένει το σημαντικότερο: να γεμίσουν τα νέα εργαλεία με ασφαλισμένους. Γιατί εκεί θα μετρηθεί τελικά η επιτυχία της μεταρρύθμισης.

Η κεφαλαιοποίηση της Motor Oil έφτασε αισίως στα 7,1 δισ. ευρώ καθώς η μετοχή κινείται πάνω από τα 64 ευρώ και ειδικότερα κοντά στη ζώνη των 64,48 ευρώ. Πριν 17 μήνες, στις 7 Απριλίου του 2015 η μετοχή βρισκόταν στα 19,08 ευρώ. Έχει καταγράψει δηλαδή κέρδη 238% χωρίς να προσμετρώνται τα καθαρά μερίσματα 2,76 ευρώ ανά μετοχή που έχουν διανεμηθεί. Σε όρους κεφαλαιοποίησης η Motor Oil σε αυτό το διάστημα μεγάλωσε κατά 5 δισ. ευρώ.

Το ράλι της μετοχής του ομίλου που ηγείται ο Γιάννης Βαρδινογιάννης είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ραγδαία ενίσχυση των οικονομικών αποτελεσμάτων της Motor Oil. Στη χρήση του 2024 τα καθαρά κέρδη είχαν υποχωρήσει στα 287,3 εκατ. ευρώ (έχοντας όμως επιβαρυνθεί με φόρους 353,8 εκατ. ευρώ) έναντι των κερδών ύψους 806,68 εκατ. ευρώ κατά το 2023. Πέρσι όμως τα καθαρά κέρδη έκαναν άλμα και εκτινάχτηκαν στα 650,7 εκατ. ευρώ, ενώ στο πρώτο εξάμηνο της εφετινής χρονιάς η καθαρή κερδοφορία έφτασε στα 689,3 εκατ. ευρώ, ξεπερνώντας τις επιδόσεις ολόκληρης της ετήσιας χρήσης του 2025.

Τα αλλεπάλληλα χτυπήματα του 2024 – επιβολή έκτακτης φορολογίας, έξοδο από τον MSCI Greece Standard και φωτιά στο διυλιστήριο της Κορίνθου- φαντάζουν μακρινά αν και είναι αυτά που οδήγησαν τη μετοχή από τα 25,56 ευρώ το καλοκαίρι του 2024 στα 19,08 εκατ. ευρώ τον Απρίλιο του 2025.

Τότε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης δεν έδειξε να πτοείται. Στον όμιλο όλοι σήκωσαν τα μανίκια. Η ανάκαμψη στηρίχθηκε σε ένα συγκροτημένο πλάνο επενδύσεων που πρόσθεσε νέες πηγές εσόδων. H παραγωγική ικανότητα του διυλιστηρίου αποκαταστάθηκε και τα αυξημένα περιθώρια διύλισης έδωσαν ώθηση στην κερδοφορία. Το οριστικό come back επισφραγίστηκε και με την επάνοδο της μετοχής στον δείκτη της MSCI για την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης. 64 ετών σήμερα, μετέχει στα διοικητικά πράγματα της Motor Oil από το 2005. Το 2009 έγινε εκτελεστικός αντιπρόεδρος και από το ξεκίνημα του 2021 έχει αναλάβει καθήκοντα CEΟ συνεχίζοντας το έργο του πατέρα του Βαρδή Βαρδινογιάννη που απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2024.

Μήνας του Ανδρέα Σιάμισιη και της HelleniQ Energy θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο εφετινός Αύγουστος. Ενώ για τους επενδυτές η εικόνα της μετοχής, φάνηκε να μοιάζει με φεγγάρι ολόγιομο.

Τα μηνιαία κέρδη της ανήλθαν σε 19,3%, καθώς από τα 13 ευρώ αναρριχήθηκε στα 15,51. Έχοντας την ισχυρότερη άνοδο από τις εταιρείες της μεγάλης κεφαλαιοποίησης.

Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι ξεκίνησε την εφετινή χρονιά από τα 8,36 ευρώ τότε σε ορίζοντα οκταμήνου η απόδοση φτάνει στο 85,5%.

Ανεβάζοντας τη στάθμη της χρηματιστηριακής αξίας της εταιρείας κατά 2,185 δισ. ευρώ ψηλότερα, στα επίπεδα των 4,74 δισ..

Έχοντας συμπληρώσει επτά χρόνια στη νευραλγική θέση του CEO της HelleniQ Energy ,ο εξαιρετικά έμπειρος και αποτελεσματικός Ανδρέας Σιάμισης ανακοίνωσε στις αρχές του μήνα ένα πολύ δυνατό σετ αποτελεσμάτων της εταιρείας, για το πρώτο τρίμηνο της εφετινής χρονιάς. Με τα συγκρίσιμα κέρδη να διαμορφώνονται σε 393 εκατ. ευρώ ,από 128 εκατ. ευρώ στο αντίστοιχο περσινό διάστημα. Ενώ τα δημοσιευμένα στον ισολογισμό καθαρά κέρδη εκτινάχτηκαν στα 854,5 εκατ. ευρώ, με τη λογιστική επίδραση και των αποθεμάτων.

Ο Ανδρέας Σιάμισιης ανέφερε ότι τα πρόσφατα πολύ υψηλά περιθώρια διύλισης είναι κάτι που οφείλεται στη μείωση των ρωσικών εξαγωγών αλλά και στην πολυετή υποεπένδυση στις ευρωπαϊκές μονάδες του κλάδου. Πρόσθεσε δε ότι η αγορά διύλισης το τρίτο τρίμηνο θα είναι ακόμα δυνατότερη.

Κομβική σημασία για την πορεία της μετοχής διαδραμάτισε το επικαιροποιημένο report της Goldman Sachs, που κοινοποιήθηκε στις 10 Αυγούστου, αναβαθμίζοντας την τιμή-στόχο από τα 13,5 στα 15,20 ευρώ.

Ήδη η μετοχή έφτασε και ξεπέρασε απνευστί τον στόχο, προφανώς επειδή κάποια «δυνατά χέρια» κινητοποιήθηκαν με την έκθεση Goldman Sachs. Η όποια θεωρεί ότι οι έως τώρα εκτιμήσεις της αγοράς τόσο για το 2026 όσο και για το 2027 υπολείπονται σημαντικά των επιδόσεων που θα εμφανίσει τελικά η εταιρία.

Σήμερα το Δημόσιο (δια του Υπερταμείου) κατέχει ποσοστό 31,18% στη HelleniQ Energy, ενώ ο Σπύρος Λάτσης ελέγχει το 41,41%.

Τουλάχιστον για την αγορά αποτελεί ανοικτό ερώτημα το ενδεχόμενο ενός placement, δύο χρόνια και εννέα μήνες από τη διενέργεια του προηγούμενου. Όταν και οι δύο ισχυροί μετοχικοί πόλοι διέθεσαν συνολικό ποσοστό 11%.

Αδιαμφισβήτητα, η Σεμίραμις Παληού, ήταν η κορυφαία του ελληνικού εφοπλισμού, τον μήνα Αύγουστο.

Ο λόγος; Η επιμονή που επέδειξε με μια συγκροτημένη και καλά σχεδιασμένη επιθετική τακτική εξαγοράς της αμερικανικής ναυτιλιακής εταιρείας Genco, η οποία βεβαίως δεν ευτύχησε να αποκτήσει την πλειοψηφία των μετοχών της, ωστόσο, απέφερε στα ταμεία της εταιρείας της Diana Shipping τεράστια κέρδη.

Εκτιμάται ότι συνολικά μέχρι τώρα, έχει κερδίσει από αυτή την επιχειρηματική ενέργεια, περί τα 70 εκατομμύρια δολάρια, ενώ διαθέτει και μετοχές της Genco, γύρω στα 100 εκατομμύρια δολάρια, όσο περίπου επένδυσε από την αρχή για την αγορά των μετοχών.

Να υπενθυμίσουμε ότι η Diana Shipping της Σεμίραμις Παληού, κατείχε μετοχές της Genco Shipping and Trading Limited σε ποσοστό 14,4 %.

Η Σεμίραμις Παληού, επιπλέον των εσόδων από τις μετοχές που πούλησε, εισέπραξε στις 24 Αυγούστου και μέρισμα που ήταν 0,80 δολάρια ανά μετοχή.

Με άλλα λόγια η Diana Shipping εισέπραξε και έβαλε στα ταμεία της και άλλα 5 εκατομμύρια δολάρια.

Επισημαίνεται ότι η εταιρεία της Σεμίραμις Παληού, μέσα στο τελευταίο δωδεκάμηνο εκτιμάται ότι εισέπραξε μόνο από τα μερίσματα που έδωσε η Genco συνολικά περί τα 10 εκατομμύρια δολάρια.

Πηγές της Ακτής Μιαούλη υποστήριζαν ότι η Diana Shipping είχε αποκτήσει τις 6.413.151 μετοχές της Genco Shipping and Trading Limited με μέσο όρο κτήσης τα 16 δολάρια και πούλησε πάνω από 2,5 εκατομμύρια μετοχές μεταξύ 26,50 και 27,22 δολάρια.

Η εταιρεία της Σεμίραμις Παληού, εξακολουθεί να κατέχει μετοχές λίγο κάτω από 4 εκατομμύρια, που η αξία τους κυμαίνεται γύρω στα 100 εκατομμύρια δολάρια.

Ωστόσο, αυτά τα ποσά πρέπει να συγκριθούν με τα δολάρια που επένδυσε η Diana Shipping για την αγορά του 14,4% των μετοχών της Genco που ήταν 102.610.416 δολάρια.

Υπενθυμίζεται ότι η Diana Shipping Inc., γνωστοποίησε στις 15 Αυγούστου ότι απέσυρε την προσφορά της για την απόκτηση όλων των μετοχών της Genco που δεν ανήκαν στην Diana, η οποία αποτελείτο από 24,80 δολάρια σε μετρητά (προσαρμοσμένα με το μέρισμα της Genco ύψους 0,80 δολαρίων ανά μετοχή της Genco) συν μία μετοχή της Diana αξίας 2,54 δολαρίων με βάση την 30ήμερη μέση σταθμισμένη τιμή της Diana στις 16 Ιουνίου 2026.

Είχε προηγηθεί η απόσυρση του ενδιαφέροντος από την Star Bulk του Πέτρου Παππά.

Το ιστορικό της πρότασης εξαγοράς

Η αρχική πρόταση διατυπώθηκε τον Νοέμβριο του 2025. Η Diana Shipping κατέθεσε μη δεσμευτική πρόταση για την εξαγορά του υπολοίπου των μετοχών της Genco έναντι 20,60 δολαρίων ανά μετοχή σε μετρητά. Η διοίκηση της Genco απέρριψε την πρόταση χωρίς ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.

Τον Μάρτιο του 2026, ανακοινώθηκε ότι επιτεύχθηκε συμμαχία και με την Star Bulk. Η Diana επανήλθε αυξάνοντας την προσφορά στα 23,50 δολάρια ανά μετοχή σε μετρητά. Παράλληλα, εξασφαλίζει τραπεζική χρηματοδότηση 1,433 δισεκατομμυρίων δολαρίων και προχωρά σε συμφωνία με τη Star Bulk Carriers για την πώληση 16 πλοίων της Genco έναντι 470,5 εκατ. δολαρίων εφόσον ολοκληρωθεί το deal. Η Genco απέρριψε και πάλι την πρόταση.

Τον Μάϊο του 2027, συνεχίζοντας την άρνηση του συμβουλίου της Genco, η Diana παρακάμπτει τη διοίκηση και απευθύνεται απευθείας στους μετόχους, ξεκινώντας επίσημη Δημόσια Πρόταση Αγοράς στα 23,50 δολάρια ανά μετοχή.

Τον Ιούνιο του 2026, η εταιρεία της Σεμίραμις κατέθεσε συμπληρωματική βελτιωμένη προσφορά στα 27,34 δολάρια ανά μετοχή, συνοδευόμενη από 24,80 σε μετρητά συν 1 μετοχή της Diana για κάθε μετοχή της Genco. Η διοίκηση της Genco απέρριψε ομόφωνα και αυτή την πρόταση.

Ο Ίκαρος είναι διαχρονικά το σύμβολο εκείνου που ανεβαίνει απότομα, γοητεύεται από το ύψος και τελικά πληρώνει ακριβά την υπερβολική του αυτοπεποίθηση. Ο Δαίδαλος τον είχε προειδοποιήσει να κρατήσει το μέτρο και να μην πλησιάσει υπερβολικά τον ήλιο.

Ο Ίκαρος, όμως, παρασύρθηκε από τη χαρά της πτήσης και ανέβηκε όλο και ψηλότερα. Η ζέστη έλιωσε το κερί που κρατούσε τα φτερά του και εκείνα διαλύθηκαν, με αποτέλεσμα την πτώση του στη θάλασσα.

Στην πολιτική είναι εύκολο να αποκτήσεις φτερά, αλλά είναι δύσκολο να τα κρατήσεις αν δεν έχεις τα εχέγγυα.

Η Μαρία Καρυστιανού, η «μάνα» των Τεμπών, ξεκίνησε με εξαιρετικές προϋποθέσεις, αλλά είδε κυρίως μέσα στον Αύγουστο τα φτερά της να λιώνουν.

Και αυτό όχι επειδή απέτυχε οριστικά, αλλά επειδή η απόσταση ανάμεσα στις αρχικές προσδοκίες και στη σημερινή εικόνα είναι εντυπωσιακή.

Μόλις λίγους μήνες μετά την ίδρυση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», το νέο κόμμα εμφανίστηκε στις δημοσκοπήσεις με αξιοσημείωτη δυναμική, φτάνοντας να διεκδικεί ακόμη και την τρίτη θέση. Ο Αύγουστος, όμως, εξελίχθηκε σε μήνα βαριάς πολιτικής δοκιμασίας. Η δημοσκοπική εικόνα δεν είχε την ίδια δυναμική, ενώ το ένα μετά το άλλο πρωτοκλασάτα στελέχη αποχώρησαν.

Ιδιαίτερα η μαζική αποχώρηση 22 στελεχών, μεταξύ των οποίων ο Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου, δημιούργησε εικόνα βαθιάς εσωτερικής κρίσης. Οι ίδιοι μίλησαν για συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων, έλλειψη διαφάνειας και απουσία συλλογικών διαδικασιών.

Καταγγελίες που η ηγεσία του κόμματος απορρίπτει.

Όμως, για την κ. Καρυστιανού ξεκίνησε ήδη ένα μεγάλο τεστ αντοχής, με φόντο τις κάλπες του 2027. Και πλέον καλείται να κρατήσει ενωμένο το εγχείρημά της και να μετατρέψει την αρχική δημοφιλία σε σταθερή πολιτική δύναμη.

Στον ΣΚΑΪ, ο ισχυρός ιδιοκτήτης Γιάννης Αλαφούζος υιοθετεί ένα sui generis μοτίβο και εφαρμόζει ένα ιδιότυπο management: Ανακοινώνει «στρατηγικούς μετασχηματισμούς» και ύστερα – σε χρόνο DT – μετασχηματίζει τους επικεφαλής σε πρώην. Τρανταχτό πρόσφατο παράδειγμα o Γρηγόρης Δημητριάδης ο οποίος ανέλαβε CEO στις 16 Μαρτίου 2026, με την επίσημη ανακοίνωση να εξαίρει την εμπειρία και τη διοικητική του ικανότητα. Δεν πρόλαβαν να κλείσουν 5 μήνες και στις 7 Αυγούστου, σε χρόνο τηλεοπτικού διαλείμματος, η συνεργασία «ολοκληρώθηκε», κατά τον Όμιλο, με κοινή συμφωνία και για προσωπικούς λόγους. Τα ηνία επέστρεψαν στον Αλαφούζο: Ο άνθρωπος που βρήκε τη λύση ξαναβρήκε τελικά τον εαυτό του!

Άλλος ανολοκλήρωτος επαγγελματικός «έρωτας», η σχέση με τον Κωνσταντίνο Ζούλα που προσγειώθηκε στο Φάληρο από την αερογέφυρα μεταξύ ΕΡΤ και ΣΚΑΙ τον Οκτώβριο του 2024 ως διευθύνων σύμβουλος. Τον Οκτώβριο του 2025 οι αρμοδιότητές του διευρύνονται και αναλαμβάνει και πρόεδρος διατελώντας και χρέη εντεταλμένου συμβούλου ενημέρωσης, ρόλους που διατηρεί με την άφιξη Δημητριάδη. Μόνο που ο εργοδότης του Γ. Αλαφούζος προσθέτει στο οργανόγραμμα και γενικό διευθυντή, τον Βασίλη Κρητικό. Το λες και κλωτσιά προς τα πάνω. Παρότι το συμβόλαιο του Κ. Ζούλα έληγε τον Οκτώβριο του 2026 και λογικά έμελλε να ανανεωθεί, ενημερώθηκε τον Αύγουστο ότι ΔΕΝ…. με το σχετικό φιρμάνι να παραδίδει όχι ο ίδιος ο Αλαφούζος αλλά ο διαχρονικός συνεργάτης του και αντιπρόεδρος του Δ.Σ., Γιάννης Σπανολιός. Ένα αντίο τόσο διοικητικά γενναίο, ώστε χρειάστηκε πληρεξούσιο.

Είχαν προηγηθεί φυσικά οι έξοδοι της κεντρικής παρουσιάστριας Σίας Κοσιώνη, του γενικού διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης Βασίλη Παπαδρόσου, του Παύλου Τσίμα και του διευθυντή του ΣΚΑΪ 100,3 Βασίλη Χιώτη. Και αρκετών συντακτών από την παραγωγή του ΣΚΑΙ.

Στις 29 Ιουλίου, η εταιρεία «Ειδήσεις Ντοτ Κομ» αποφάσισε Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου κατά 11.000.003 ευρώ με μετρητά και έκδοση 31.428.580 μετοχών. Προφανώς … τα 3 ευρώ ήταν για καινούργια ταμπελάκια γραφείων. Ενώ λοιπόν το ανθρώπινο κεφάλαιο αναχωρούσε, το μετοχικό κεφάλαιο ενισχυόταν.

Ο Αλαφούζος δεν έχασε απλώς στελέχη. Κατάφερε να μετατρέψει το οργανόγραμμα σε πίνακα αναχωρήσεων και τον εαυτό του σε ταξιδιώτη σε μόνιμη πτήση επιστροφής.