Μεγάλη κουβέντα γίνεται τις τελευταίες ημέρες για το PosoKanei, την εφαρμογή που υπόσχεται να βοηθήσει τους καταναλωτές να εντοπίζουν τις χαμηλότερες τιμές στα σούπερ μάρκετ. Ως εργαλείο ενημέρωσης μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο. Ως εργαλείο αντιμετώπισης της ακρίβειας, όμως, δύσκολα μπορεί να πείσει.

Γιατί πολύ απλά η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με εφαρμογές. Ούτε αντιμετωπίζεται με επικοινωνία, φιέστες, δηλώσεις και συνεντεύξεις των αρμοδίων.

Στο κάτω – κάτω η επιβίωση μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών που δεν μπορεί να καλύψει ούτε τα στοιχειώδη, δεν είναι δυνατόν να γίνεται αντικείμενο επικοινωνίας. Είναι ουσιαστικό, καυτό θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί καίρια, κι όχι με λόγια, αλλά με έργα.

Η λογική ότι ο πολίτης θα ανοίγει το κινητό του, θα συγκρίνει τις τιμές σε δέκα διαφορετικές αλυσίδες και στη συνέχεια θα βάζει την πανάκριβη βενζίνη για να διανύσει χιλιόμετρα προκειμένου να γλιτώσει λίγα λεπτά στο γάλα ή στα μακαρόνια, απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Ο μέσος καταναλωτής δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε τη διάθεση να μετατρέψει την εβδομαδιαία αγορά σε άσκηση οικονομικής γεωγραφίας.

Στην πραγματικότητα, μεταφέρεται το βάρος από την Πολιτεία στον πολίτη. Αντί το κράτος να διασφαλίζει ότι οι τιμές παραμένουν σε λογικά επίπεδα, ζητά από τον καταναλωτή να γίνει… κυνηγός προσφορών.

Οι εφαρμογές δεν πιέζουν τις τιμές προς τα κάτω. Τις πιέζει ο αποτελεσματικός ανταγωνισμός και κυρίως ο αυστηρός έλεγχος της αγοράς. Αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν διαρκώς, αν οι παραβάτες γνωρίζουν ότι θα εντοπιστούν και ότι τα πρόστιμα θα είναι πραγματικά αποτρεπτικά και θα εισπράττονται, τότε οι στρεβλώσεις περιορίζονται.

Όχι επειδή υπάρχει μία εφαρμογή στο κινητό, αλλά επειδή υπάρχει κράτος που επιβάλλει τους κανόνες.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Πώς γίνεται ελληνικά προϊόντα να ξεκινούν από το χωράφι σε χαμηλές τιμές και να φτάνουν στο ράφι πολλαπλάσια ακριβά; Πόσο επιβαρύνουν την τελική τιμή οι μεσάζοντες, τα μεταφορικά, οι προμήθειες και τα περιθώρια κέρδους; Πού ακριβώς δημιουργείται η υπεραξία που τελικά πληρώνει ο καταναλωτής;

Αυτά είναι τα ζητήματα που απαιτούν απαντήσεις, όχι μια ακόμη εφαρμογή.

Αν χρειάζεται, η κυβέρνηση οφείλει να εξετάσει και στοχευμένες φορολογικές παρεμβάσεις σε βασικά αγαθά, όπου υπάρχει πραγματικό δημοσιονομικό περιθώριο. Να ενισχύσει τους ελέγχους, να αυξήσει τα πρόστιμα για φαινόμενα αισχροκέρδειας και να διασφαλίσει ότι δεν θα μένουν στα χαρτιά αλλά θα εισπράττονται. Να εντοπίσει τις στρεβλώσεις σε κάθε στάδιο της αλυσίδας παραγωγής και διανομής.

Οι πολίτες δεν ζητούν καλύτερες εφαρμογές. Ζητούν χαμηλότερες τιμές. Η δύσκολη καθημερινή ζωή δεν είναι app του κάθε υπουργού που θέλει απλά να δείξει ότι κάνει δουλειά. Αλλά χωρίς ουσία.

Και όσο η πολιτική για την ακρίβεια περιορίζεται σε εργαλεία επικοινωνίας αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις στην αγορά, τόσο οι προσδοκίες θα διαψεύδονται. Γιατί οι επικοινωνιακές πομφόλυγες, όσο εντυπωσιακές κι αν φαίνονται στην αρχή, έχουν μία κοινή κατάληξη: Αργά ή γρήγορα σπάνε.

Επειδή έχουμε προεκλογική χρονιά, επειδή όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ακρίβεια είναι το νούμερο ένα θέμα. Επειδή ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει παραδεχθεί ότι η ακρίβεια διαλύει τα εισοδήματα των πολιτών, καλό είναι να κινητοποιηθούν στην κυβέρνηση με ουσιαστικές παρεμβάσεις.

Διότι αν δεν το κάνουν απλά θα κλαίνε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα.

Δεν αμφισβητώ τις αγαθές προθέσεις όσων πρότειναν και υλοποίησαν την συγκεκριμένη εφαρμογή.

Αμφισβητώ την άμεση επαφή τους με την κοινωνική πραγματικότητα.

Μια βόλτα στα σούπερ μάρκετ και στις λαϊκές αγορές, έξω από την «γυάλα» που βρίσκονται, ίσως να τους μάθει πολλά περισσότερα.

Γιατί στην αγορά, εκτός από τα apps χρειάζεται κι ένας… Κίμωνας Κουλούρης.