Πόσο υγιές είναι ένα παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα όταν:

-Οι χρηματιστηριακές αγορές κινούνται σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα από θεμελιώδεις και με πολλαπλές επιπτώσεις πολιτικές εξελίξεις;

-Οι έχοντες εσωτερική πληροφόρηση πολλαπλασιάζονται και, το κυριότερο, δεν έχουν δισταγμό να την χρησιμοποιήσουν;

-Οι τιμές της ενέργειας, που αποτελεί το καύσιμο της οικονομίας καθορίζονται μονοπωλιακά και ιδιωτικά;

-Οι αγορές προϊόντων και υπηρεσιών διακρίνονται για την ολιγοπωλιακή διάκριση τους και την ικανότητα τους να παρακάμπτουν τις περισσότερες προσπάθειες κρατικής παρέμβασης;

-Το άμεσο κέρδος αποτελεί την κινητήριο δύναμη της οικονομίας, σε βάρος της επένδυσης και της αύξησης της παραγωγικότητας;

-Στην μεγάλη τους πλειοψηφία οι αναπτυσσόμενες χώρες έχουν παραμείνει… αναπτυσσόμενες εδώ και 75 χρόνια;

-Περίπου $500 τρις., δηλαδή το 1/3 της παγκόσμιας ρευστότητας, είναι εκτός του τραπεζικού συστήματος;

-Το μοντέλου του καπιταλισμού κυριαρχεί κυρίως επειδή έχει αποδεσμεύσει την λειτουργία του από την έννοια του ρίσκου;

-Στην συντριπτική πλειοψηφία των χωρών η οικονομική ανισότητα διευρύνεται με ταχείς ρυθμούς και το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται με εξίσου γοργούς ρυθμούς;

-Τα 2/3 του παγκόσμιου πληθωρισμού είναι διατεθειμένο να θυσιάσει μέρος του αξιακού συστήματος που αποκαλούμε «ατομικά δικαιώματα» προκείμενου να αυξήσει το επίπεδο ζωής του;

-Το διεθνές σύστημα διακυβέρνησης έχει καταρρεύσει και μαζί του η διακρατική συνεννόηση;

-Η μεγαλύτερη στρατιωτική και οικονομική δύναμη στον κόσμο είναι ταυτόχρονα η κύρια πηγή δημιουργίας και εξάπλωσης της αβεβαιότητας;

-Οι αλυσίδες εφοδιασμού είναι πιο ευάλωτες από ποτέ και, ταυτόχρονα, πιο σημαντικές από ποτέ;

-Η κλιματική κρίση αγνοείται ενώ τα σημάδια της είναι εξόφθαλμα;

-Οι πανδημίες υποβόσκουν, με τα «σύνορα» μεταξύ του ανθρώπινου και του ζωικού βασιλείου να υποβαθμίζονται διαρκώς;

Αν όλα αυτά δεν συνιστούν ένδειξη συστημικής παθολογίας, τότε τι ακριβώς περιμένουμε για να την αναγνωρίσουμε;

Ένα παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που επιβραβεύει την ασυδοσία, ιδιωτικοποιεί τα κέρδη, κοινωνικοποιεί τα ρίσκα, διευρύνει τις ανισότητες, υπονομεύει τη δημοκρατική λογοδοσία και αντιμετωπίζει την κλιματική, γεωπολιτική και κοινωνική κρίση ως παράπλευρες απώλειες, δεν είναι απλώς ασταθές. Είναι επικίνδυνο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το σύστημα είναι υγιές. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη μπορούν οι κοινωνίες να αντέξουν ένα σύστημα που λειτουργεί σαν να έχει καταργήσει τις συνέπειες — μέχρι τη στιγμή που οι συνέπειες θα καταργήσουν το ίδιο.