Στην κλειστή λέσχη που λέγεται «Νέα Δημοκρατία» υπάρχουν μέλη με συνδρομή εφ’ όρου ζωής και υπάρχουν επισκέπτες που εισέρχονται χάρη σε πρόσκληση της μιας φοράς. Κάπως έτσι βλέπουν την Ειρήνη Αγαπηδάκη οι βουλευτές που είναι μέλη από τα γεννοφάσκια τους. Ήρθε και θα παρέλθει. Η πρόσφατη ένταση για μια ανάρτηση που έκανε δείχνει τον ευρύτερο εκνευρισμό της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μια ανάρτηση για τα «λεφτόδεντρα» που έγινε αφορμή για τηλεφωνήματα, τελεσίγραφα και απειλές αποχώρησης από την αίθουσα.

Βουλευτές του ίδιου κόμματος θεώρησαν ότι τους ειρωνεύεται. Η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας επιμένει ότι μιλούσε για την αντιπολίτευση. Το Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθεί χωρίς διάθεση να παρέμβει. Ποιος θα χάσει στο τέλος;

Η Αγαπηδάκη είναι χαρακτηριστική περίπτωση προσώπου που μπήκε στην πολιτική από την πίσω πόρτα, μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Δεν μίλησε ποτέ σε πλατεία αλλά συγκέντρωνε likes της οργής. Δεν έστησε ποτέ εκλογικό κέντρο, επειδή διέθετε διαδικτυακό κοινό. Οι ψήφοι όμως μετριούνται στις κάλπες, όχι με καρδούλες. Ο Πρωθυπουργός την τοποθέτησε πρώτη στο Επικρατείας από ανάγκη να βάλει και κάποιον αυτοδημιούργητο. Όλοι οι γόνοι είχαν ήδη εκλεγεί, εκτός από τον γόνο-καλαμάρι. Υπήρχε λοιπόν ανάγκη από ένα αφήγημα, από μια γυναίκα που βρήκε δυσκολίες και στάθηκε στα πόδια της.

Δεν είχε όμως πολιτικό κεφάλαιο ούτε σχέσεις μέσα στο κόμμα. Χωρίς κεφάλαιο θα μπορούσε να έχει μέλλον, χωρίς συντρόφους αποκλείεται.

Η πρόσφατη αναστάτωση με την ανάρτηση για τα ΕΛΤΑ αποκάλυψε το χάσμα. Μια φράση της, που υποτίθεται αφορούσε την αντιπολίτευση, εξελήφθη ως μομφή για γαλάζιους βουλευτές. Η ίδια δήλωσε αθώα, εκείνοι όμως δεν πείστηκαν. Η Αγαπηδάκη αντιμετώπισε την κρίση με ψυχραιμία, ίσως επειδή δεν έχει καταλάβει πόσο κρίσιμο είναι το γεγονός ότι την κρατούν σε απόσταση.

Στον ρόλο της έχει κάνει πραγματάκια. Δημιούργησε για παράδειγμα γραφείο εντοπισμού παραπληροφόρησης και προώθησε την ιδέα ενός ψηφιακού συμβούλου υγείας με τεχνητή νοημοσύνη. Όσα κι αν πετύχει, δεν θα καταφέρει να εκλεγεί αν δεν έχει στήριξη από το κόμμα. Και όταν λέμε «κόμμα» δεν εννοούμε τον Πρωθυπουργό αλλά τους κύκλους πέριξ των πολιτευτών, τα μέλη επιτροπών, συνδικαλιστές, δημοτικούς συμβούλους, όλους αυτούς που αποτελούν τη βάση.

Δεν τη βοηθά το ύφος της, που θυμίζει αντιπαράθεση στο Facebook. Έχει μάθει στη συνεχή κόντρα και να διαγράφει τα σχόλια που δεν της αρέσουν. Πλην όμως η κοινοβουλευτική ομάδα δεν είναι η σελίδα της για να γράφει και να διαγράφει όπως της κατέβει. Η πολιτική θέλει μαλαγανιά που αρχίζει πρώτα και κύρια στην τοπική οργάνωση. Δεν το έχει καταλάβει και φέρεται σαν δημόσια περσόνα που έχει πλάτες ισχυρών. Τελείωσε όμως αυτή η περίοδος. Οι μεγαλοσχήμονες φίλοι και προστάτες δεν είναι ικανοί να φέρουν σταυρούς.

Όσο περισσότερο απαντά στους επικριτές της, τόσο περισσότερο ενισχύει την αρνητική εικόνα της. Όσο περισσότερο εξηγεί, τόσο λιγότερο πείθει. Η ψηφιακή δημοτικότητα που την ανέδειξε τώρα μοιάζει με αμηχανία μέσα σε ένα πολιτικό σώμα που λειτουργεί με εντελώς διαφορετικούς κανόνες. Αν κατέβει στις εκλογές, το αποτέλεσμα δύσκολα θα την επιβραβεύσει. Και το λέμε αυτό χωρίς καμία διάθεση αξιολόγησης του έργου της. Το έργο μπορούν να το κάνουν και οι σύμβουλοι. Οι υπουργοί που επιδιώκουν την εκλογή τους κρατούν τις ισορροπίες και κάνουν τους ακροβάτες.