Δεν θα γράψω όνομα. Όχι από φόβο ότι θα με τρέχει στα δικαστήρια και θα αποζημιωθεί με το οικοπεδάκι στη Τζαμαδόραχη.

Από φόβο μιας δια ζώσης συνάντησης, όπου θα ανοίξει το στόμα και θα λέει, θα λέει, θα λέει, με το μάτι να γυαλίζει. Δεν θα ξέρω πού να κρυφτώ για να γλιτώσω από την ακραία αντίδραση, στην οποία μας έχει συνηθίσει. Τσιρίδα, αυτοπροβολή, ψευδαίσθηση μεγαλείου και διαρκής, ασταμάτητη ανάγκη για καβγά.

Δεν είναι πολιτική πράξη να κάνει την τρίχα τριχιά, δεν είναι επανάσταση να εξαπολύει προσωπικές επιθέσεις, δεν είναι αντίσταση στο κατεστημένο να πιάνει το μικρόφωνο στη Βουλή και να μην το αφήνει. Τώρα θα μπει όριο για όλους, ώστε να μην μονοπωλεί κανείς τον χρόνο των συνεδριάσεων. Ένας ακόμη λόγος για τσακωμό, επειδή και αυτό το βλέπει σαν φίμωση.

Τα επεισόδια στα οποία συμμετέχει χωρίζονται σε δύο βασικούς τύπους.

Ο πρώτος τύπος αφορά τις συγκρούσεις εντός θεσμικού πλαισίου, με λεκτικές εκρήξεις, διακοπές διαδικασίας, αμφισβήτηση των κανόνων. Οι εντάσεις μέσα στη Βουλή, οι επιπλήξεις στο προεδρείο, οι οργισμένες αποχωρήσεις όταν οι δημοσιογράφοι δεν θέτουν τις ερωτήσεις που θα ήθελε, βοηθούν στη μετατροπή της πολιτικής σε θέαμα. Πρόκειται για περιστατικά στα οποία η σύγκρουση είναι αυτοσκοπός, με το κοινό να παρακολουθεί όχι τη συζήτηση αλλά την εκτροπή.

Ο δεύτερος τύπος αφορά τις εξωθεσμικές συγκρούσεις: παρεμβάσεις στον δρόμο, καβγάδες σε αστυνομικά μπλόκα και σε πορείες. Εδώ η ένταση έχει συμβολικό χαρακτήρα και αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στην εξουσία και τον πολίτη, ανάμεσα στους θεσμούς και τους ακτιβιστές. Σαν να μην έχει συναίσθηση του θεσμικού ρόλου που κατέχει, σαν να ξέχασε ότι όλα τα βρήκε έτοιμα, κόμμα ιδιόκτητο, στασίδι στη Βουλή, μηχανισμό στήριξης, πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης.

Αυτό που για τους πολλούς καταντά κουραστικό, έχει απήχηση σε συγκεκριμένο κοινό. Δεν είναι παράξενο. Τόσος κόσμος επιλέγει τον διαπληκτισμό αντί για τον διάλογο. Δείτε, ας πούμε, σε ένα τροχαίο: αντί να κατέβουν οι οδηγοί και να ανταλλάξουν στοιχεία, αρχίζουν απευθείας τα καντήλια και τις απειλές. Υπάρχει εκεί έξω ένα ολόκληρο σύμπαν διαταραγμένων που έτσι λειτουργούν, με ακραία βία. Συχνά μάλιστα παίζουν ξύλο. Καθένας αντιγράφει όσα βλέπει στο κοντινό περιβάλλον του και στο σπίτι του. Αυτά πληρώνουμε, τα τραύματα τα παιδικά.

Τι προτείνουμε από τα βάθη της καλής μας καρδιάς: Μακροχρόνιες διακοπές σε κάποιο από αυτά τα κέντρα όπου κελαρίζουν τα νερά στα συντριβάνια, οι εργαζόμενοι είναι ντυμένοι στα λευκά και οι πελάτες κάνουν διαλογισμό, πίνοντας χυμό σπανάκι-σέλερι. Για να ηρεμήσει λιγάκι.

Διαβάστε επίσης

Πρόθεση ψήφου, πρόθεση επιρροής