Θα ήταν όνειρο τρελής φαντασίας αν ο πρωθυπουργός δεν ανακοίνωνε πακέτο παροχών στην ΔΕΘ. Οι παραδόσεις, και μάλιστα οι μικροκομματικές, δεν σπάνε.

Όχι πως η περίφημη μεσαία τάξη δεν έχει ανάγκη την φορολογική ελάφρυνση από τα βάρη που της φόρτωσε το αχρείαστο μνημόνιο Τσίπρα. ‘Η, ότι οι συνταξιούχοι δεν πρέπει να πάρουν ανάσα από τον απερίγραπτο νόμο Κατρούγκαλου—στην ουσία της Αχστιόγλου είναι. Τώρα, όμως, που το έπαθλο είναι οι επόμενες εκλογές , ειδικά μάλιστα η φευγαλέα αυτοδυναμία, το πακέτο κατ’ ανάγκη θα είναι οικονομικά πλουσιοπάροχο και πολιτικά στοχευμένο.

Όλοι, λοιπόν, ασχολούνται με την συγκεκριμένη μορφή που θα πάρουν οι παροχές—οι εικασίες δίνουν και παίρνουν, οι πληροφορίες (άλλοτε «σίγουρες» άλλοτε αποδιδόμενες σε έγκυρες πηγές) πληθαίνουν.

Μόλις ανακοινωθούν θα ακολουθήσουν οι αναλύσεις ως προς τις πολιτικές επιπτώσεις τους. Η αντιπολίτευση,  όπως πάντα βέβαια, θα διαφωνήσει με πύρινους μάλιστα λόγους και ιερή οργή– με λέξεις όπως εμπαιγμός, απώλεια εμπιστοσύνης, παραίτηση, εκλογές, να έχουν την  τιμητική τους.

Πολύ σπάνια, όμως, τίθεται θέμα για την πορεία της οικονομίας πέρα από τα άμεσα ευνοϊκά δημοσιονομικά αποτελέσματα. Στην αποφράδα δεκαετία 2010-2019 εθιστήκαμε τόσο πολύ σ’ αυτά, που για σημαντικό μέρος των πολιτών η οικονομία έχει μετουσιωθεί σε δημοσιονομικό μικρόκοσμο και οι πολιτικοί κρίνονται σε μεγάλο βαθμό από τι χαρίζουν. Είναι τέτοια η κακομάθηση μας, που τείνουμε να ξεχάσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις των επιδομάτων (ιδιαίτερα όταν πολλά καλύπτονται με κοινοτικούς πόρους), να αντιμετωπίζουμε για μία ακόμη φορά το κράτος με τη νοοτροπία «δώσε και σ’ εμένα μπάρμπα» και παρά ταύτα να μην είμαστε ευχαριστημένοι ούτε με την οικονομική πρόοδο που έχει σημειωθεί από το 2019 και μετά, ούτε με τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που καταβάλλονται.

Πολλοί διαμαρτυρόμενοι τείνουν να έχουμε κοντή μνήμη. Δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο καμία κυβέρνηση που να κατάφερε να έχει όλους ικανοποιημένους και με το μέρος της. Η έννοια της κυβέρνησης συμπυκνώνεται στην ικανότητα εφικτών επιλογών και στοιχειώδους εφαρμογής τους. Ναι, αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει λάθη, αλλά ποια ελληνική (ή μη) δεν έχει κάνει; Ζητάμε από τον Μητσοτάκη να διαχειριστεί αλληλοσυγκρουόμενους παράγοντες, χωρίς να κάνουμε καν τον κόπο να τους αναλύσουμε με ρεαλισμό.

Είμαστε μπροστά σε μία βαθύτατη, εν πολλοίς απρόσμενη, σίγουρα με απολύτως αβέβαια αποτελέσματα στιγμή, κι εμείς ομφαλοσκοπούμε. Ζητάμε ισχυρή εξωτερική πολιτική, όταν για 20 χρόνια είχαμε αδιαφορήσει για τις ένοπλες δυνάμεις μας, δίπλα μας έχουμε έναν γίγαντα αναθεωρητισμού, με αυτοκρατορική θεσμική μνήμη κι εμείς νομίζουμε ότι η κυβέρνηση κάνει τις λάθος επιλογές ανάμεσα στο «βούτυρο» και τα όπλα» Θέλουμε την κυβέρνηση να ασκεί ένα πιο αποτελεσματικό (όπως νομίζουμε) παιγνίδι ισορροπίας, όταν το διεθνές σύστημα διακυβέρνησης έχει καταρρεύσει και ισχύει πλέον ο νόμος της ζούγκλας.

Θέλουμε φωνή στην Ευρώπη όταν η ίδια η Ευρώπη φωνή δεν έχει, εξωτερική πολιτική δεν έχει, ένοπλες δυνάμεις δεν έχει. Απαιτούμε μέσα στα έξι χρόνια του Μητσοτάκη όχι μόνο να έχουν ξεπεραστεί τα εκατοντάδες προβλήματα που δημιούργησε η ελληνική χρεοκοπία αλλά, πολύ περισσότερο, να έχουν διορθωθεί παθογένειες  που ανάγονται ακόμη και στην ίδρυση του ελληνικού κράτους—με μία βαθιά ριζωμένη γραφειοκρατία που κοντεύει σχεδόν να ακυρώσει το ψηφιακό κράτος, αυτοπροστατευόμενη και αναπαραγόμενη.

Κι όλα αυτά όταν το παγκόσμιο περιβάλλον βρίσκεται σε καθεστώς αποσύνθεσης, η Φύση εκδικείται σκληρά, και η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται ουσιαστικά ανεξέλεγκτα.

Τα σημάδια είναι ολοκάθαρα, ολοφάνερα, μπροστά μας. Εμείς επιλέγουμε να μην τα βλέπουμε. Ένα παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό: πρόσφατα το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα παρουσιάζει κάμψη! Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Διαβάστε επίσης

Μητσοτάκης-Ανδρουλάκης-Φάμελλος: Όταν ο λόγος γίνεται τραύμα