Τις τελευταίες μέρες και στο mononews, αλλά και γενικά στο Διαδίκτυο, κυρίως στα social media, παρατηρούμε ένα πολύ δυσάρεστο φαινόμενο. Δε θα το έλεγε κανείς πρωτοφανές. Θα το έλεγε όμως ντροπιαστικό και ενδεικτικό του δηλητηρίου που σιγοβράζει μέσα στην ψυχή του μέσου Έλληνα πολίτη.

Ο λόγος για τα σχόλια που διαβάζει κανείς εδώ και μία εβδομάδα περίπου για την περιπέτεια της υγείας του Σταύρου Θεοδωράκη. Πέρα από τα συνηθισμένα “περαστικά” και “καλή ανάρρωση” που όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις περισσεύουν, υπάρχουν και άλλα, πολύ άσχημα σχόλια. “Καλά να πάθει”. “Καρκίνο σε όλο του το σόι”. Και φυσικά το all-time classic “ΨΟΦΑ” (έτσι, με κεφαλαία).

Ας προσπαθήσουμε τώρα να αναλύσουμε λίγο αυτήν την κατάσταση, όσο δηλαδή μπορεί να αναλύσει κανείς μία τέτοια παράνοια. Ζουν άνθρωποι ανάμεσά μας που αισθάνονται την ανάγκη να ρίξουν κατάρες σε έναν συνάνθρωπό τους ο οποίος περνάει μία δύσκολη περιπέτεια υγείας. Μάγκες του πληκτρολογίου, που κρύβονται πίσω από τις οθόνες τους και βγάζουν τη χολή τους, χωρίς να σκέφτονται ότι σε αυτήν την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο Σταύρος Θεοδωράκης θα μπορούσαν να βρεθούν μια μέρα οι ίδιοι, ή οι γονείς τους, ή τα παιδιά τους. Και τότε, φυσικά, δεν θα τους άρεσε κάποιος να τους εύχεται να “ψοφήσουν”…

Δηλητήριο

Το να μη συμπαθεί κάποιος τον Σταύρο Θεοδωράκη δεν είναι κάτι το κατακριτέο. Κάποιοι τον αντιπαθούσαν ήδη από την εποχή που δούλευε ως δημοσιογράφος. Κάποιοι τον αντιπάθησαν όταν μπήκε στην πολιτική. Άνθρωποι είμαστε, και δεν μπορούμε όλοι να αρέσουμε σε όλους. Όμως από το να αντιπαθείς κάποιον μέχρι το να φτάσεις στο σημείο να πανηγυρίζεις επειδή αρρώστησε υπάρχει μία απόσταση. Άλλο η αντιπάθεια και άλλο η αρρωστημένη (κυριολεκτικά) εμμονή.

Ίσως δεν χρειάζεται καν να το αναφέρουμε, αφού είναι αυτονόητο, αλλά καλό είναι να το κάνουμε: ο Σταύρος Θεοδωράκης δίνει μία μεγάλη μάχη. Τη δίνει με αξιοπρέπεια. Αυτό είναι κάτι που όλοι μας οφείλουμε να σεβαστούμε. Σε θέματα υγείας δεν υπάρχουν φίλοι κι εχθροί. Δεν υπάρχουν αντιπαραθέσεις, δεν υπάρχουν ιδεολογίες, δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Δεν υπάρχει μίσος.

Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Γιατί είναι φανερό ότι κάποιοι ανάμεσά μας έχουν τόσο μίσος κρυμμένο στην ψυχή τους, που δηλητηριάζει τα πάντα γύρω τους. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να τους απομονώσουμε, ώστε να μην εξαπλωθεί παντού το άκρως τοξικό τους δηλητήριο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Και ξαφνικά ο Τσίπρας κάνει «άνοιγμα» για συνεργασία προς το ΠΑΣΟΚ. Τυχαίο;

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τζανακόπουλος: «Απαγορεύεται από κάποιον νόμο να μιλήσω με υπόδικο;»

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ: To μυστικό σχέδιο του Μαξίμου για να βγούμε στις αγορές μέσω… Αντώνη Σαμαρά