Όπως το έχει αποδείξει και άλλες φορές, ο Γιώργος Οικονόμου αποφεύγει τα τετριμμένα. Αυτή τη στιγμή στους τρεις ορόφους του κτηρίου στο Μαρούσι, που στεγάζει τη Συλλογή Γιώργου Οικονόμου, απλώνεται η έκθεση με τίτλο Charline von Heyl (Σαρλίν φον Χέιλ): The Giddy Road to Ruin (Η ιλιγγιώδης διαδομή προς την καταστροφή -σε ελεύθερη μετάφραση).

Πρόκειται για την πρώτη παρουσίαση σε τέτοια κλίμακα της γερμανοαμερικανίδας ζωγράφου Σαρλίν φον Χέιλ στην Ελλάδα. Τα έργα καλύπτουν όλο το φάσμα της πληθωρικής δουλειάς της. Από το εξαιρετικό Χωρίς τίτλο (11/93, I) του 1993 (που εδραίωσε το ξεχωριστό της ύφος). Έως το πιο πρόσφατο, μια φωτογραφική σύνθεση με τίτλο Athens του 2024.

1

Ο τίτλος της έκθεσης αναφέρεται στην ομότιτλη σύνθεση από το 2015. Αντανακλά με ακρίβεια τους στοχασμούς και την έρευνα της Σαρλίζ φον Χέιλ για τη φύση της ζωγραφικής. Παρουσιάζεται στην είσοδο και προσφέρει μια μακροσκοπική προοπτική του αρχαίου κόσμου και του σήμερα, που αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάθος πλάι στα ενσταντανέ του Athens.

Στο δεύτερο όροφο του κτηρίου εμφανίζονται δύο περίφημα έργα της Σαρλίζ φον Χέιλ. Το Untitled (11/93, I) (1993) όπου ανατέμνει την τέχνη των εραλδικών συμβολισμών, εκπέμπει δυσοίωνους συνειρμούς και μιλιταριστικό ύφος. Έχει φιλοξενηθεί σε σημαντικούς χώρους τέχνης ανά τον κόσμο (Whitney, Tate Liverpool, τώρα ανήκει στη Συλλογή Γιώργου Οικονόμου). Τα ασπρόμαυρα αποκόμματα στο Time Waiting (2010) αντιθέτως παραπέμπουν στην αφιλτράριστη (θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί) αναθεώρηση του κυβισμού που αποπειράθηκε χαρμόσυνα η ποπ κουλτούρα στα μέσα του προηγούμενου αιώνα.

Σε πλήρη αντίθεση βρίσκονται τα πολυσυζητημένα ταμπλώ με τις κουκουβάγιες της περιόδου 2020-2021.

Διαψεύδοντας την τυπικά μοναχική τους φύση, η φον Χέιλ τοποθετεί αυτά τα πουλιά σύμβολα της Σοφίας και της Τύχης, σε κοπάδια.

Στον ορθογώνιο πίνακα Animal Delinquency (2021), εμφανίζονται πτηνά με γεωμετρικό ρυθμό σε τολμηρό μπλε. Καλύπτονται εν μέρει από άλλα ασαφή όντα, ίσως κουκουβάγιες, αλλά και από μια μάζα που μοιάζει σκόπιμα με μουτζούρα. Η κατάρρευση ή κατάργηση θεμάτων, γραμμικής συνέχειας, αφηγηματικότητας στις συνθέσεις της προξενούν φοβερά συναισθήματα.

Στο Banish Air from Air (2017) αφηρημένες μορφές μοιάζουν να βρίσκονται σε κίνηση ενώ διακρίνεται και πάλι το περίγραμμα μιας γυναικείας μορφής, όπως στο The Giddy Road to Ruin. Σαν να προσπαθεί να βγει από το σκοτάδι στο φως.

Ο πίνακας Ninfa (2021) συνεχίζει τις παραλλαγές στο ίδιο μοτίβο ακολυθώντας και τις ίδιες χρώματος. Η αινιγματική ομορφιά θεωρείται εξωπραγματική με μπλε χείλη και σχεδόν σαν να ανήκει στο μύθο. Ή και στο επέκεινα.

Τα δεκαπέντε ασπρόμαυρα έργα στην ενότητα Drawings Group 2 (2006) απηχούν κατ’ επανάληψη την παραδοξότητα της ύπαρξής της. Από τη μία αφηγηματική, με τη σύνθεση να αναπνέει. Και από την άλλη να καθυποτάσσεται στη συνθετότητα των ίδιων των μορφών της, σαν την αναπόδραστη ειμαρμένη των μυθικών ηρώων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τεχνικής της: Η φον Χέιλ καταφέρνει να συμπυκνώσει αντιφατικές έννοιες και ρυθμούς χωρίς να δημιουργεί αποσπασματικά έργα. Διατηρεί την ενότητα του πλούσιου ύφους της σε άριστη ισορροπία.

Το έργο της χαρακτηρίζεται από τολμηρούς χρωματικούς συνδυασμούς, δυναμικές φόρμες και συνεχή διάλογο με την ιστορία της αφηρημένης ζωγραφικής. Συχνά καταρρίπτει τα όρια μεταξύ αφαίρεσης και αναπαράστασης.

Τα έργα της μοιάζουν αυθόρμητα ενώ απαιτούν δυσθεώρητα σύνθετη ζωγραφική άσκηση.

Η Σαρλίν φον Χέιλ γεννήθηκε το 1960 και σήμερα ζει ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Τέξας. Εκτός από τη Συλλογή Γιώργου Οικονόμου, έργα της συμπεριλαμβάνονται σε εμβληματικές συλλογές παγκοσμίως. Ενδεικτικά: Museum of Modern Art, Tate Modern, Guggenheim Νέας Υόρκης, San Francisco Museum of Modern Art, Musée d’Art Moderne στο Παρίσι, Museum of Contemporary Art, Los Angeles, Whitney Mουσείο Αμερικανικής Τέχνης, στη Νέα Υόρκη, και στα Μουσεία Σύγχρονης τέχνης στο Λος Άντζελες και στο Ντάλας.

Η Συλλογή Γιώργου Οικονόμου πλαισιώνει με ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο τις εκθέσεις που παρουσιάζει ενθαρρύνοντας κριτικό διάλογο ανάμεσα στους φιλότεχνους και τους κριτικούς τέχνης.

Με την ευκαιρία της τρέχουσας έκθεσης, οργανώθηκε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης σχετικά με την επιρροή του Μάρτιν Κιπενμπέργκερ (Martin Kippenberger), του οποίου το αναρχικό πνεύμα στη ζωγραφική υπήρξε πηγή έμπνευσης για τη φον Χέιλ.

Αμφότεροι οι Γερμανοί ζωγράφοι συμπεριλαμβάνονται στην τόσο σημαντική Συλλογή Γιώργου Οικονόμου.

Ο Γιώργος Οικονόμου έχει διαχρονικά αποδείξει την αδυναμία του στη ριζοσπαστική ζωγραφική. Η παρουσία της Σαρλίν φον Χέιλ ανάμεσα στα έργα της Συλλογής του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατεύθυνσης.

Παρότι η σχέση τους παραμένει στην εμβέλεια συλλέκτη – ζωγράφου, θα μπορούσε να αποτελέσει αστοχία αν κανείς δεν παρατηρήσει και τη δική του επιρροή σε ορισμένα έργα της -έστω και ως ψηφίδα… Άλλωστε πώς αλλιώς θα του απέδιδαν οι κριτικοί της τέχνης το ρόλο του Μαικήνα;