Λένε λένε στην Εξεταστική Επιτροπή για τα βοσκοτόπια αλλά δεν πτοείται κανείς. Λέει ο μάρτυρας ότι απομακρύνθηκε από τον υπουργό τον ίδιο και ο υπουργός απλά σαρκάζει. Ξέρει ο υπουργός. Δικηγόρος είναι. Χωρίς αποδείξεις δεν τιμωρείται κανείς.

Σε τηλεοπτική του εμφάνιση μετά την κατάθεση του Γρηγόρη Βάρρα στην Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Μάκης Βορίδης είχε ένα μόνιμο μειδίαμα. Το χαμόγελο του ανθρώπου που ξέρει ότι η υπόθεση θα ξεφουσκώσει. Το έχει δει να επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές, καταγγελίες, θόρυβος, πολιτικές δηλώσεις και μετά σιωπή. Η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο, οι πράξεις παραγράφονται.

Ο Βάρρας μίλησε για πιέσεις, για απαιτήσεις εταιρειών, για παρέμβαση άνωθεν. Δεν προσκόμισε έγγραφα, ημερομηνίες, ηλεκτρονικά μηνύματα. Όλα αυτά είναι πανέμορφα για τα μέσα ενημέρωσης καθώς φτιάχνουν ζουμερά πρωτοσέλιδα. Φευ, η Δικαιοσύνη δεν συγκινείται από τέτοιες αφηγήσεις. Ζητά αποδείξεις. Αυτός είναι ο λόγος που ο Βορίδης γελούσε.

Ο υπουργός της Νέας Δημοκρατίας έχει απόλυτη επίγνωση της σοβαρότητας των κατηγοριών αλλά γνωρίζει πώς λειτουργεί το δικαστικό σύστημα. Μάχιμος ήταν για πολλά χρόνια και είδε από το πρώτο λεπτό ότι απουσιάζουν τα τεκμήρια. Ο Βάρρας μπορεί πράγματι να έχει ζήσει πιέσεις, μπορεί πράγματι να απομακρύνθηκε για λόγους που δεν ήταν υπηρεσιακοί. Μπορεί όμως να αποδείξει με τρόπο χειροπιαστό ότι όλα τούτα τα ενορχήστρωσε ο Μάκης και ότι ο Μάκης είναι ο Βορίδης και όχι ένας συνονόματος; Όσο δίκιο και να έχει, όσο αληθινά και να είναι τα λεγόμενα, πρόκειται για αφήγηση προσωπικής αδικίας. Ο πολιτικός αντίπαλος του εκάστοτε Μάκη θα τη χρησιμοποιήσει επικοινωνιακά αλλά ο δικαστής δεν θα στηριχθεί ποτέ στις αναμνήσεις ενός μοναχικού οδοιπόρου.

Ισχύει στις Εξεταστικές το παραμύθι με τον λύκο και τα πρόβατα. Δεν λέμε ότι είναι λύκος ο Βάρρας αλλά ότι έχουν προηγηθεί κάμποσοι λύκοι στη δημόσια ζωή. Κάθε φορά που ένας πρώην συνεργάτης ή αξιωματούχος διαφωνεί με την εξουσία, ξαφνικά θυμάται παρασκηνιακές πιέσεις, τηλέφωνα από το Μαξίμου, σκοτεινά συμφέροντα. Οι πολίτες, κουρασμένοι από πραγματικά σκάνδαλα που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν, θέλουν να πιστέψουν πως αυτή τη φορά κάτι θα αποκαλυφθεί. Τα μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν τις δηλώσεις χωρίς διασταύρωση και δημιουργούν ένα σκηνικό καχυποψίας. Κι όταν έρθει η ώρα του εισαγγελέα, όλα γκρεμίζονται.

Αυτό το κενό ανάμεσα στη ρητορική και την απόδειξη είναι που απογοητεύει τους μεν και καθιστά αλαζόνες τους δε. Σε αυτό το παιχνίδι των υπαινιγμών, όποιος γνωρίζει τον κώδικα της πολιτικής επιβιώνει. Όποιος δεν τον γνωρίζει, χάνεται μέσα στις δικές του αποκαλύψεις. Όσο κι αν προκαλεί αντιπάθεια, το γέλιο του Βορίδη είναι η ψυχρή υπενθύμιση της πραγματικότητας.

Διαβάστε επίσης

Μακρόν θα λένε και θα κλαίνε