Μπορεί να άργησε μήνες αλλά τελικά ήρθε. Η άρση της βουλευτικής ασυλίας του Λευτέρη Αυγενάκη για την επίθεση σε υπάλληλο αεροδρομίου ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα στη Βουλή, ανοίγοντας τον δρόμο για τη διερεύνηση μιας υπόθεσης που εξοργίζει κάθε λογικό άνθρωπο. Η χειροδικία που υπέστη ο υπάλληλος δείχνει τόσο το πολιτικό προφίλ του δράστη όσο και τη θεσμική ανοχή που την επέτρεψε.

Το επεισόδιο της σφαλιάρας, που καταγράφηκε το καλοκαίρι του 2024, δεν ήταν το πρώτο περιστατικό που έφερε τον Αυγενάκη στο επίκεντρο κριτικής. Απλώς έδειξε την εικόνα. Κι αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, ένα βίντεο είναι πολλές χιλιάδες.

Οι αυτόπτες μάρτυρες, η απόπειρα συγκάλυψης και η αμήχανη σιωπή του κυβερνητικού μηχανισμού συνέθεταν ένα σκηνικό που θα αρκούσε για την αποπομπή οποιουδήποτε υπουργού σε μια δημοκρατία με στοιχειώδη αυτοσεβασμό. Εντούτοις, ο συγκεκριμένος πολιτικός είναι κάτι παραπάνω από απλός βουλευτής. Είναι αρμόδιος για τον εναγκαλισμό του τοπικού πελατειακού δικτύου με τον κεντρικό κομματικό πυρήνα. Με την Οικογένεια.

Η άρση της ασυλίας του είναι η αφορμή για να θυμηθούμε τι έχει κάνει και τι λένε για εκείνον. Από πού να ξεκινήσουμε άραγε; Από τις πιέσεις υπέρ επιδοτήσεων στον αμαρτωλό οργανισμό βοσκοτόπων; Από τους διορισμούς συγγενών σε θέσεις συμβούλων; Από τον διορισμό της συζύγου του σε πόστο στο υφυπουργείο; Από τις υπέρογκες αμοιβές σε μέλη οργανισμών που επόπτευε; Από επαφές με πρόσωπα του υποκόσμου; Από την αγορά λουλουδιών σε τιμή 6.000 ευρώ; Όλα αυτά συνθέτουν ένα μωσαϊκό πολιτικής συμπεριφοράς που δεν ενοχλούσε κανέναν.

Αναρωτιόμαστε: πώς γίνεται ένας πολιτικός με τέτοιο παρελθόν να παραμένει στο προσκήνιο, σχεδόν αλώβητος; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο ένα «τον καλύπτει το κόμμα». Ο Αυγενάκης δεν είναι απλώς προστατευόμενος της οικογένειας του πρωθυπουργού. Η εκλογική του επιρροή στην Κρήτη, ο ρόλος του στα δίκτυα αγροτικών και αθλητικών συμφερόντων, οι υπόγειες διαδρομές στήριξης που χτίζει συστηματικά, καθιστούν την παρουσία του αναγκαία. Είναι ο βουλευτής που «πίνουν νερό στο όνομά του», όπως δήλωσαν κάποιοι αγρότες. Κι αυτό μετράει στις κάλπες πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η απώλεια μιας πιστοποίησης από τον WADA ή η κατάργηση ενός προγράμματος μαζικού αθλητισμού για 120.000 πολίτες.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ο Αυγενάκης. Είναι το πλαίσιο που τον καθιστά παντοδύναμο. Είναι το κόμμα που τον απομακρύνει προσωρινά από την Κοινοβουλευτική Ομάδα για τα μάτια του κόσμου και τον επαναφέρει αθόρυβα λίγο αργότερα. Είναι οι θεσμοί που ανέχονται συμπεριφορές εξουσιαστικής βίας, επειδή αλλιώς θα πρέπει να διαχειριστούν τη σύγκρουση με έναν εσωκομματικό «παράγοντα». Είναι ο δημόσιος λόγος που, αντί να αποδομεί την αυθαιρεσία, την αναπαράγει με χιουμοριστική ελαφρότητα.

Ο ίδιος ο Αυγενάκης υιοθετεί τη ρητορική του αδικημένου. Όταν κατηγόρησε τους πολίτες για «κομπλεξισμό» επειδή δεν έγιναν έργα στην περιοχή τους, αντί να ζητήσει συγγνώμη για τον διχαστικό λόγο του, έκανε λόγο για «fake news». Όταν κατηγορήθηκε για διορισμό συγγενικών προσώπων με αδρές αμοιβές, μίλησε για «δόλιες επιθέσεις». Κι όταν τελικά ήρθε η ώρα της άρσης ασυλίας του, την αποδέχτηκε μεγαλόψυχα, σαν να επρόκειτο για δική του πρωτοβουλία.

Η κάθαρση δεν έρχεται με δημόσιες χειρονομίες καλής θέλησης ούτε με τηλεοπτικά χαμόγελα. Έρχεται όταν το πολιτικό σύστημα παύει να θεωρεί την παραβατικότητα «αναγκαίο κακό» και αρχίζει να την αντιμετωπίζει ως βάρος, κάνοντας τους απαραίτητους χειρισμούς_ με όποιο κόστος.