Να πιάσουμε τα βασικά. Ένα παιδί χρειάζεται όρια. Χρειάζεται να μάθει ότι δεν καταστρέφουμε πράγματα, ότι σεβόμαστε τον χώρο στον οποίο βρισκόμαστε, ότι ακούμε τον δάσκαλο και ότι υπάρχουν κανόνες. Αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσης, μαζί με την αριθμητική, την ορθογραφία και τα λοιπά.

Ο εκπαιδευτικός έχει την ευθύνη να επιβάλει τους κανόνες, όπως ακριβώς έχει την ευθύνη να διδάξει γράμματα.

Άλλο όμως τα όρια και άλλο ο φόβος. Ένα βίντεο από νηπιαγωγείο στα Άνω Λιόσια δείχνει εκπαιδευτικό να απευθύνεται στα παιδιά με έντονο τρόπο και εκφράσεις που προκάλεσαν την παρέμβαση των αρμόδιων αρχών. Διατάχθηκε ένορκη διοικητική εξέταση και η διευθύντρια, (η οποία πρωταγωνίστησε στο βίντεο) μετακινήθηκε σε άλλο νηπιαγωγείο μέχρι να διερευνηθεί η υπόθεση.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. Η ίδια εκπαιδευτικός καταγγέλλει ότι δέχθηκε επίθεση από γονείς και υπέβαλε μηνύσεις για απειλή, εξύβριση και σωματική βλάβη. Θα επαναλάβουμε σε ποιο χώρο γίνονται αυτά: σε νηπιαγωγείο. Εκεί που η μεγαλύτερη βία έπρεπε να είναι το «αχ κουνελάκι, ξύλο που θα το φας». Η μητέρα συνελήφθη και ο πατέρας αναζητήθηκε στο πλαίσιο του αυτοφώρου καθώς κατηγορείται ότι σήκωσε χέρι.

Δεν χρειάζονται συμψηφισμοί, ούτε «μα τα παιδιά» ούτε «μα οι τρελοί». Κανένας εκπαιδευτικός δεν έχει δικαίωμα να τρομοκρατεί ένα παιδί. Επίσης, επιπλέον, ταυτόχρονα: Κανένας γονιός δεν έχει δικαίωμα να τρομοκρατεί ή να χτυπά εκπαιδευτικό. Αν κάποιος παραφερθεί (επειδή τα παιδιά είναι αγρίμια ή επειδή είναι ακατάλληλος) υπάρχουν νόμιμοι, αξιοπρεπείς τρόποι αντίδρασης. Αν ένας γονιός επιτεθεί σε εκπαιδευτικό, υπάρχουν αρμόδιες υπηρεσίες. Η αυτοδικία δεν αντικαθιστά τους θεσμούς, ειδικά σε αυτό το περιβάλλον.

Ποιοι άραγε επηρεάζονται περισσότερο από τέτοια περιστατικά; Οι ανήλικοι παριστάμενοι. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από αυτά που τους λέμε. Μαθαίνουν και από αυτά που βλέπουν. Όταν βλέπουν έναν ενήλικο να φωνάζει και να τα τρομοκρατεί, μαθαίνουν κάτι λάθος για τους ρόλους εξουσίας. Μαθαίνουν ότι ο δάσκαλος, ο αστυνομικός, ο εργοδότης, μπορεί να φωνάζει και να τρομοκρατεί. Τα παιδιά που βλέπουν έναν ενήλικο να απαντά με βία, μαθαίνει κάτι για τη σύγκρουση. Μαθαίνουν ότι στα δύσκολα ρίχνουμε σφαλιάρες.

Και οι δύο συμπεριφορές δίνουν το ίδιο καταστροφικό μάθημα: όταν θυμώνουμε, επιβάλλουμε τη δύναμή μας στον πιο αδύναμο.

Οι ενήλικες βρίσκονται στο νηπιαγωγείο για να εκπαιδεύσουν παιδιά. Ο στόχος όλων είναι κοινός. Τελείωσε το πρώτο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα, και ακόμα λέμε τα βασικά, τα αυτονόητα.

Διαβάστε επίσης

Δικαίωμα στον αξιοπρεπή θάνατο