Μερικές φορές, γεγονότα μπορεί να εμφανίζονται ως άσχετα μεταξύ τους, αλλά να υπάρχει μία αόρατη γραμμή που να αποτελεί συνδετικό κρίκο.

Μπορεί και να μην υπάρχει, να αποτελεί λαθεμένη εκτίμηση αυτών που θέλουν να υπάρχει. Χρησιμεύει, έτσι ως παράγοντας τόνωσης της αυτοπεποίθησης και, ταυτόχρονα, ως αυταπόδειξη. Το υ ερώτημα που υποθάλπει αφορά την πίστη στις συμπτώσεις. Επειδή, λοιπόν, η προφητεία είναι δύσκολο έργο, η στήλη θα περιοριστεί στην επισήμανση των γεγονότων. Αν είναι συμπτώσεις ή αν αποτελούν, όλα μαζί, εκδήλωση τάσης και προετοιμασία, το μέλλον θα το κρίνει.

Σημαντικό γεγονός ότι η δεξαμενή σκέψης Bruegel έκρινα σκόπιμο, με αφορμή την τιμητική επέτειο για τον κορυφαίο οικονομολόγο Robert Triffin, να φέρει ξανά στο προσκήνιο δια στόματος της Isabel Schnapel το περίφημο τρίλημμα που πρώτος επισήμανε. Συγκεκριμένα είχε τονίσει πως μία χώρα με αποθεματικό νόμισμα (reserve currency) πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε τρεις συνθήκες, αλλά μόνο δύο μπορούν να συνυπάρξουν. ΟΙ τρεις συνθήκες είναι η ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, η πλήρης ελευθερία στην κίνηση κεφαλαίων και η παγκόσμια ζήτηση για το νόμισμα. Δηλαδή, με αναφορά στο δολάριο και στην σημερινή εικόνα, για να υπάρχει παγκόσμια ρευστότητα οι ΗΠΑ οφείλουν να έχουν έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Αν το έλλειμμα είναι υψηλό, υπονομεύεται η αξιοπιστία του δολαρίου. Αν δεν υπάρχει έλλειμμα τότε δημιουργείται παγκόσμια έλλειψη ρευστότητας. Έτσι, σήμερα, εξακολουθεί να υπάρχει αντινομία ανάμεσα στην διεθνή ανάγκη για ρευστότητα και την εσωτερική  σταθερότητα της οικονομίας των ΗΠΑ.

Σύγχρονες χρηματοπιστωτικοί μέθοδοι έχουν μερικώς καλύψει το πρόβλημα, δημιουργώντας όμως, καθαρά λογιστική ρευστότητα – αναπόφευκτη εξέλιξη της κατάργησης της σχέσης του δολαρίου με το χρυσό το 1971 καθώς και της τεχνητής νοημοσύνης που «κατασκευάζει» αδιαφανή ως προς την σύνθεση τους και το ρίσκο που ενέχουν χρηματοπιστωτικά, με παράλληλη δημιουργία νέων αγορών που ασφαλίζουν ακριβώς έναντι το αδιαφανούς ρίσκου κοκ. Αυτό, με την σειρά του, έχει δημιουργήσει κύμα ανησυχίας καθώς οι επενδυτές έχουν μπει σε φαύλο κύκλο: η υπερβάλλουσα ρευστότητα έχει οδηγήσει στην υποτίμηση του ρίσκου, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι τιμές των μετοχών, ομολόγων, συμβολαίων ασφάλισης κατά του ρίσκου, να δημιουργείται έτσι πρόσθετη ρευστότητα κοκ.

Η αναζήτηση εναλλακτικών νομισμάτων, όπως τα κρυπτονομίσματα, αποτελεί μία απάντηση στο διπλό αίτημα να υπάρχει ρευστότητα και να γίνονται επενδύσεις. Στην διπλή αυτή διαδικασία-αίτημα, η έννοια της ασφάλειας έχει υποβαθμιστεί—οπότε και οι κίνδυνοι για φούσκες που τόσο ακούγονται τον τελευταίο καιρό. Οι τεράστιες επενδύσεις των τεχνολογικών εταιρειών στην τεχνητή νοημοσύνη που δεν δικαιολογούνται από τις εισροές εσόδων έχουν συμβάλει στην αναστάτωση. Η χρήση «κυκλικών επενδύσεων» όπου η μία εταιρεία επενδύει στην παραγωγή της άλλης με την προϋπόθεση πως θα αγοράζει τα προϊόντα της, δεν αποτελεί παρά μία προσωρινή διάχυση του ρίσκου, που θα συνεπάγεται όμως, ακόμη μεγαλύτερες απώλειες αν ξεσπάσει μία κρίση φούσκας.

Στο πλαίσιο αυτό, ως τρίτη σύμπτωση έρχεται η κατά τα φαινόμενα η επιτάχυνση της εισόδου του ψηφιακού ευρώ. Δεν είναι εδώ ο τόπος για περαιτέρω αναλύσεις. Αρκεί η παρατήρηση πως το ψηφιακό ευρώ δεν αυξάνει την ρευστότητα αλλά μειώνει το ρίσκο. Η ΕΚΤ, εξάλλου,  βάζει αρκετούς περιορισμούς στην χρήση του. Το σημαντικό είναι ότι σε μία κρίση η σχέση είναι απευθείας μεταξύ του ιδιοκτήτη του ψηφιακού ευρώ και της ίδιας της ΕΚΤ (που ελέγχει το σύστημα) «βγάζοντας» από την μέση το τραπεζικό σύστημα. Μήπως το ευρώ προετοιμάζεται για το τρίλημμα Triffin?

Συνυπολογίζοντας ότι σταδιακά ξεκινά και η διαδικασία αλλαγής ηγεσίας στην ΕΚΤ και επίκεται αλλαγή ηγεσίας στην FΕD, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα σημαντικών εξελίξεων τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν ήταν να μπουν στοιχήματα ως προς την έκβαση τους, οι απαισιόδοξοι μάλλον θα είχαν το πάνω χέρι.