Με σταθερά βήματα η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα στον γκρεμνό του Grexit. Αν θα πέσουμε τελικά είναι το ερώτημα. Χωρίς αξιόπιστη στρατηγική, λειτουργώντας σε καθαρά βραχύχρονο ορίζοντα, με έντονη ιδεοληψία και με μόνο σύμμαχο τη Γερμανία του Σόϊμπλε, ο Σύριζα έχει καταφέρει μέσα σε λίγους μήνες να αναβιώσει όλα τα φαντάσματα του άμεσου παρελθόντος: την τυπική χρεοκοπία, την επίσημη έξοδο από το ευρώ, την πολιτική απομόνωση από την Ευρώπη.

Υπάκουη στις κελεύσεις της συμμάχου της, αυτής που μέχρι πρότινος λοιδορούσε, η κυβέρνηση αποδέχεται σκληρά δημοσιονομικά μέτρα και οριακή ελάφρυνση του χρέους. Φοβάται πως αν έρθει σε σύγκρουση με το Βερολίνο, δεν θα έχει κανένα έρεισμα να πιέσει για την εφαρμογή της συνθήκης με την Τουρκία. Και χωρίς τη συνθήκη αυτή το προσφυγικό θα την τινάξει στον αέρα. Μαζί της και τη χώρα, βέβαια.

Απαρνήθηκε, έτσι, η κυβέρνηση τη συμμαχία με το ΔΝΤ που στηρίζει τη λήψη ηπιότερων δημοσιονομικών μέτρων σε αντάλλαγμα τη μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους. Και προκειμένου να καλύψει την τεράστια αυτή και άστοχη υποχώρηση σκόπιμα παραπλανάει ισχυριζόμενη ότι το ΔΝΤ είναι ο εχθρός, το ΔΝΤ ζητά σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, το ΔΝΤ μαλώνει με την Ευρώπη.

Μισές αλήθειες. Μαζί ο George Orwell and o Aldous Huxley θα ζήλευαν την άριστη εφαρμογή του «1984» και του «Brave New World” της κυβέρνησης.

Το πρόβλημα είναι πως τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια. Η κυβέρνηση θα υπογράψει όλα τα σκληρά μέτρα, η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί, οι νόμοι θα ψηφιστούν και …δεν θα εφαρμοστούν. Η προσπάθεια είτε δεν θα γίνει είτε θα γίνει και δεν θα έχει αποτελέσματα –ιδιαίτερα στο σκέλος των εσόδων. Σε έξη μήνες από σήμερα η χώρα θα είναι και πάλι σε διαδικασία «διαπραγμάτευσης» προσπαθώντας να πείσει τους άπιστους ότι κάτι κάνει και αντιμετωπίζοντας— τη ρεαλιστική προοπτική του γκρεμνού.

Όσο για την ανάπτυξη, ας μην εθελοτυφλούν στον Σύριζα. Κάτι η φορολογία, κάτι οι δήθεν μεταρρυθμίσεις, κάτι η παιδεία, κάτι οι ανεξάρτητες αρχές και η δικαιοσύνη, ανάπτυξη δεν θα δούμε. Ύφεση ναι.

Για τη διαφθορά και τα ηθικά πλεονέκτημα ας μην μιλήσουμε καθόλου. Αυτά όλα εξαντλήθηκαν στις δήθεν εξεταστικές και στην προσπάθεια ενίσχυσης των πελατειακών σχέσεων και της προβολής νέας καθεστωτικής αντίληψης.