Στην ευφορία για την οικονομία συχνά παραβλέπεται το θέμα των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου.

Επειδή  οι ληξιπρόθεσμες οφειλές εντός των δημοσίου (μεταξύ φορέων) δεν μετρώνται στα επίσημα στοιχεία, η εικόνα παραμένει θολή και επηρεάζει την πραγματική οικονομία μέσω της έλλειψης ρευστότητας που δημιουργεί στην πράξη. Ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το λεγόμενο ενδοκυβερνητικό χρέος, έχει καθιερωθεί πλέον – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν βάσιμες αντιρρήσεις ως προς την σημασία του για το έλλειμμα, την ροή κεφαλαίων (cash flow) κλπ.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (ΓΛΚ) τον Φεβρουάριο του 2025 το συνολικό ποσό ανερχόταν σε 2,5 δισ. ευρώ, με σχεδόν 1 δις. προς τους ασφαλιστικούς φορείς, κάτι λιγότερο (800 εκατ.) προς τα νοσοκομεία, περίπου 400 εκατ. προς την τοπική αυτοδιοίκηση , άλλα τόσα προς τα υπουργεία και άλλα ΝΠΔΔ.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι υπάρχουν και χρέη προς ιδιώτες που ανέρχονται σε 380 εκατ. ευρώ.

Ερώτημα: αν το δημόσιο εκπλήρωνε άμεσα αυτήν την υποχρέωση, δεν θα πρόσφερε μία μεγάλη ανάσα στην ιδιωτική αγορά που κυριολεκτικά ασφυκτιά;

Δεν αναφέρομαι στα νοσοκομεία για τα οποία ισχύει ακριβώς το ίδιο – αλλά εκεί, όπως και στην τοπική αυτοδιοίκηση, το όφελος είναι έμμεσο – έρχεται μέσω τρίτου. Η κάλυψη, όμως, των ληξιπρόθεσμων άμεσα προς τους ιδιώτες είναι τονωτική ένεση προς την αγορά, βοήθεια στην αντιμετώπιση του πληθωρισμού, ανάσα για τον πολίτη.

Παράλληλα, υπάρχουν βέβαια και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του ιδιωτικού τομέα προς το δημόσιο. Η φορολογική αμνηστία αντιμετωπίζεται πάντα αρνητικά, και όταν προσφέρεται η δυνατότητα διαγραφής μετά την πάροδο κάποιων ετών, το κράτος πάντα βρίσκει τρόπο να την καθυστερεί—ενίοτε και να την ακυρώνει στην πράξη.

Η αγορά, όμως, κυριολεκτικά βογκά με την ακρίβεια, κι αυτό υπόγεια λειτουργεί διαρκώς κατά της κυβέρνησης. Η αληθινή διευθέτηση των πολύ μικρών οφειλών που αφορά το 90% των οφειλετών και αντιστοιχεί σε μόλις το 3,5% του συνόλου των ληξιπρόθεσμων οφειλών θα μπορούσε να δείξει στην αγορά ότι αυτή η κυβέρνηση «πονά» τον πολίτη και δεν ενδιαφέρεται μόνο για τα μεγαλοκέρδη.