Σε μια πόλη όπου τα περισσότερα διαμερίσματα κουβαλούν το βάρος της τυπολογίας τους, το Projet 144 Sarette του Atelier Apara επιλέγει μια διαφορετική στρατηγική: αντί να διαλύσει τη δομή, την επαναοργανώνει εκ των έσω. Και το κάνει με έναν τρόπο σχεδόν αυτονόητο, αν και σπάνια εφαρμόζεται με τόση ακρίβεια.

Το διαμέρισμα των 93 τ.μ., σε πολυκατοικία της μεταπολεμικής περιόδου στο Παρίσι, επανασχεδιάζεται ως ένα σύγχρονο οικογενειακό περιβάλλον, χωρίς να χαθεί η αίσθηση συνοχής. Η βασική κίνηση είναι χειρουργική: από τρία δωμάτια, το σχέδιο περνά σε τέσσερα, ενσωματώνοντας ένα επιπλέον υπνοδωμάτιο, χωρίς να θυσιάζεται η καθαρότητα της κάτοψης.

1

Στο κέντρο αυτής της νέας οργάνωσης τοποθετείται ένα συμπαγές, γυαλιστερό πράσινο volume. Ένα στοιχείο που δεν προσποιείται ότι “ανήκει” στον χώρο, αλλά λειτουργεί ως αντικείμενο μέσα σε αυτόν. Ο κύβος συγκεντρώνει τις τεχνικές λειτουργίες και τους αποθηκευτικούς χώρους, ενώ ταυτόχρονα ορίζει τις κινήσεις και τις σχέσεις μεταξύ των επιμέρους ζωνών. Οι χώροι διημέρευσης αναπτύσσονται περιμετρικά, σε μια συνεχή ροή που αποκτά σαφήνεια χωρίς να γίνεται αυστηρή.

Η επιλογή του χρώματος δεν είναι διακοσμητική. Η γυαλιστερή επιφάνεια του πράσινου κύβου λειτουργεί ως ενεργός μηχανισμός φωτός, συλλαμβάνοντας και διαχέοντας το φυσικό φως προς τα πιο εσωτερικά σημεία του διαμερίσματος. Το χρώμα εδώ δεν προστίθεται. Δομεί. Κατευθύνει. Κάνει τον χώρο ευανάγνωστο.

Γύρω από αυτή τη χρωματική ένταση, το υπόλοιπο υλικό λεξιλόγιο παραμένει συγκρατημένο, αλλά ουσιαστικό. Το υπάρχον παρκέ διατηρείται και επεκτείνεται, λειτουργώντας ως συνδετικός ιστός ανάμεσα στο παρελθόν και τη νέα διάταξη. Οι εμφανείς επιφάνειες σκυροδέματος αποκαλύπτουν την «ορυκτή» ταυτότητα του κελύφους, εισάγοντας μια αδρότητα που ισορροπεί με τη θερμότητα του ξύλου.

Οι λεπτομέρειες είναι εκεί που το έργο αποκτά χαρακτήρα. Τα custom μαρμάρινα ράφια, λεπτά και σχεδόν αιωρούμενα, στηρίζονται σε μεταλλικές ράβδους με εμφανή βιδωτά στοιχεία. Δεν υπάρχει προσπάθεια απόκρυψης της κατασκευής. Αντίθετα, η ειλικρίνεια της σύνδεσης γίνεται μέρος της αισθητικής. Ευγενή υλικά και βιομηχανικά συστήματα συνύπαρξης συνθέτουν μια γλώσσα που αποφεύγει τόσο τον εντυπωσιασμό όσο και την ουδετερότητα.

Το Projet 144 Sarette δεν επιχειρεί να επανεφεύρει την κατοίκηση. Δείχνει όμως πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς, όταν δουλεύει με σαφήνεια, οικονομία μέσων και απόλυτο έλεγχο των αποφάσεων. Ένα συνηθισμένο διαμέρισμα μετατρέπεται σε έναν χώρο με συνοχή, ακρίβεια και ταυτότητα. Που, τελικά, είναι και το ζητούμενο.

Διαβάστε επίσης:

Αντώνης Κούρκουλος (Art Athina): «Υποδεχόμαστε την ανατροπή»

Αλεξία Κάτσαρη: «Έμαθα ότι το φως πάντα υπερισχύει», εξηγεί

Φαίδων Ταμβακάκης: Το χέρι της μοίρας και άλλα βιβλία…