Εστιατόριο Marcel: Ένα dry martini, δώδεκα στρείδια κι έναν Matisse παρακαλώ

Στη Νέα Υόρκη, η αγορά της τέχνης διασταυρώνεται με την υψηλή γαστρονομία και την αρχιτεκτονική, και στο σημείο αυτής της διασταύρωσης ένα νέο εγχείρημα έρχεται να επαναπροσδιορίσει την έννοια ενός γεύματος.

Το Marcel, το νέο εστιατόριο που άνοιξε τις πόρτες του στις 16 Απριλίου, δεν είναι απλώς άλλη μια άφιξη στην ήδη υπερκορεσμένη γαστρονομική σκηνή της Νέας Υόρκης. Είναι μια πρόταση που ενσωματώνει τον πολιτισμό, το design και την αγορά της τέχνης σε μια ενιαία, κινηματογραφική εμπειρία.

Στεγασμένο στο εμβληματικό κτίριο Breuer στη Λεωφόρο Madison 945— τη νέα έδρα του οίκου δημοπρασιών Sotheby’s — το Marcel φέρει ήδη από τη σύλληψή του μια ένταση: μεταξύ μπρουταλισμού και ζεστασιάς, μεταξύ Uptown κομψότητας και Downtown ενέργειας, μεταξύ τέχνης προς θέαση και τέχνης προς κατανάλωση.

Μεταξύ γαστρονομίας και τέχνης δε, δεν υπάρχει απολύτως καμία ένταση. Στο Marcel, οι δύο εμπειρίες γίνονται ένα, καθώς όχι μόνο αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά σε αυτόν τον χώρο η μία δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την άλλη.

Ένα όνομα – μια ιστορία

Το εστιατόριο παίρνει το όνομά του από τον Marcel Breuer, έναν από τους διεθνώς αναγνωρισμένους μεγάλους της σύγχρονης αρχιτεκτονικής που ξεκίνησε την καριέρα του σχεδιάζοντας έπιπλα στο Bauhaus της Βαϊμάρης στη Γερμανία. Εκεί δημιούργησε καρέκλες που σήμερα θεωρούνται κλασικά έργα του 20ού αιώνα.

Ως αρχιτέκτονας, ο Breuer ακολούθησε μια φιλοσοφία που ο ίδιος ονόμασε «βαριά ελαφρότητα», την ιδέα δηλαδή της χρήσης στιβαρών υλικών για τη δημιουργία κατασκευών που δίνουν την αίσθηση της έλλειψης της βαρύτητας.

Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται η έδρα της UNESCO στο Παρίσι, το Κέντρο Ερευνών της IBM στη Γαλλία, το Αβαείο του Αγίου Ιωάννη στη Μινεσότα και το Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney στη Madison Avenue — το πιο γνωστό του έργο στη Νέα Υόρκη, όπου διατηρούσε το αρχιτεκτονικό του γραφείο για δεκαετίες.

Από μουσείο σε αρχιτεκτονικό γραφείο και τώρα εστιατόριο τέχνης

Το κτίριο Breuer, στη Madison Avenue, αποτέλεσε την τρίτη έδρα του Μουσείου Αμερικανικής Τέχνης, Whitney. Σχεδιασμένο από τον Breuer, η τολμηρή, ανεστραμμένη μορφή του από γρανίτη αποτέλεσε μια ριζική μοντερνιστική αλλαγή για τη γειτονιά. Παρότι κάποτε ήταν αμφιλεγόμενο, σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο τολμηρά και εμβληματικά αρχιτεκτονικά ορόσημα της Νέας Υόρκης.

Σήμερα, ο οίκος Sotheby’s επιστρέφει στη Madison Avenue, ιδρύοντας την παγκόσμια έδρα του μέσα σε αυτό το σύμβολο του μοντερνισμού. Το κτίριο έχει ανακαινιστεί σχολαστικά για τον 21ο αιώνα από τους Herzog & de Meuron και στεγάζει γκαλερί, χώρους δημοπρασιών και το εστιατόριο Marcel. Το όραμα του Breuer παραμένει ζωντανό και ενισχυμένο για μια νέα εποχή πολιτιστικού διαλόγου.

Το εστιατόριο ως σκηνικό τέχνης

«Το να έχεις ένα εστιατόριο και να το σχεδιάζεις είναι το πιο κινηματογραφικό πράγμα που μπορείς να κάνεις», λέει η Robin Alesch, συνιδρύτρια του σχεδιαστικού στούντιο Roman and Williams. Μαζί με τον Stephen Alesch άνοιξαν και σχεδίασαν το εστιατόριο La Mercerie στο Soho.

Σήμερα, η εμπειρία στο επόμενο δημιούργημά τους, το Marcel, μοιάζει χορογραφημένη: ο επισκέπτης κατεβαίνει τη χαρακτηριστική μπρουταλιστική σκάλα του κτιρίου και εισέρχεται σε έναν χώρο με επενδύσεις από καρυδιά, χαμηλό φωτισμό σαν από κεριά και μια κάπως θεατρική θέα προς την τραπεζαρία και έναν κήπο γεμάτο γλυπτά.

Είναι ένας χώρος που συνομιλεί με την αρχιτεκτονική κληρονομιά του Marcel Breuer ενώ ταυτόχρονα την επανερμηνεύει μέσα από τα φίλτρα της σύγχρονης πολυτέλειας.

Τα custom φωτιστικά του στούντιο Roman and Williams Guild από χυτό μπρούντζο και γυαλί συνυπάρχουν με τα σχέδια του Breuer, ενώ οι μοχέρ καναπέδες σε αποχρώσεις σκονισμένου κακάο παραπέμπουν στην περιοχή Upper East Side του 1966, τη χρονιά που άνοιξε το τότε μουσείο Whitney στο ίδιο κτίριο. Σίγουρα, ταιριάζουν άψογα με μια τάρτα με κρέμα και κανέλλα από το μενού της Patisserie.

Πιάτα σαν έργα τέχνης-πειρασμοί

Το μενού υπογράφει η Marie-Aude Rose, ήδη γνωστή από το La Mercerie, η οποία παρουσιάζει μια κουζίνα «εκλεπτυσμένης απλότητας». Η ίδια περιγράφει τη φιλοσοφία της ως «έναν γάμο μεταξύ παράδοσης και πειρασμού», ενώ το μενού, σε συνεργασία με τον executive chef Juan Moncalvo, κινείται σε μια σαφώς γαλλική τροχιά με ευρύτερες ευρωπαϊκές αποχρώσεις.

Από το confit de canard και το gratin de cabillaud μέχρι côte de boeuf για δύο ή τέσσερα άτομα, και από αστακό με ψητό ανανά και κρέμα κουρκούμης-τζίντζερ μέχρι τον ψητό σολομό, η κουζίνα ισορροπεί ανάμεσα στο κλασικό και το απρόσμενο.

Υπάρχουν επίσης πιο καθημερινές προτάσεις — όπως τάρτες με προζύμι, γαλλικό ζαμπόν και comté — αλλά και μια πιο «ελεύθερη» ενότητα, το “Que Voulez-vous?”, που επιτρέπει στον πελάτη να προσαρμόσει το πιάτο στις επιθυμίες του. Σ’ αυτές μπορεί να προσθέσει και τον πίνακα του Matisse ή του Picasso που κρέμεται πίσω του.

Ένας ζωντανός εκθεσιακός χώρος

Αυτό που καθιστά το Marcel τόσο ιδιαίτερο δεν είναι μόνο το φαγητό ή ο σχεδιασμός, αλλά η πλήρης ενσωμάτωση της τέχνης στην εμπειρία. Η τραπεζαρία λειτουργεί ως ένας ζωντανός εκθεσιακός χώρος: έργα των Andy Warhol, Alexander Calder, Henri Matisse και John Chamberlain εκτίθενται, όλα διαθέσιμα προς πώληση — είτε μέσω δημοπρασίας είτε ιδιωτικά.

Κάτω από πίνακες όπως το King of Spades της Joan Mitchell — έργο αξίας σχεδόν 3 εκατομμυρίων δολαρίων — οι επισκέπτες απολαμβάνουν το δείπνο τους, ενώ ένα γλυπτό πρόβατο του François-Xavier Lalanne εμφανίζεται κάτω από τη σκάλα, με εκτιμώμενη τιμή εκκίνησης στα 200.000–300.000 δολάρια.

Η συλλογή αλλάζει κάθε λίγους μήνες, μετατρέποντας το Marcel σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο προορισμό — ένα εστιατόριο που δεν είναι ποτέ το ίδιο δύο φορές.

Το τερπνόν μετά του οίνου

Η συνεργασία με τη Sotheby’s επεκτείνεται και στη λίστα κρασιών, προσφέροντας πρόσβαση σε σπάνιες εσοδείες και νέες κυκλοφορίες από εμβληματικά κτήματα και ανερχόμενους παραγωγούς, μέσω του Sotheby’s Wine. Είναι μια λίστα που δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε κανένα άλλο εστιατόριο με τον ίδιο τρόπο.

Παράλληλα, αντικείμενα design — από κοσμήματα του Pierre Cardin μέχρι δημιουργίες του κοσμηματοποιού Andrew Grima — εκτίθενται σε προθήκες και διατίθενται προς αγορά, ενισχύοντας την ιδέα του εστιατορίου ως εμπορικού και πολιτιστικού κόμβου.

Ο κήπος και η pâtisserie

Ο ιστορικός κήπος γλυπτών του κτιρίου επανασχεδιάστηκε ως μια πιο ανεπίσημη προέκταση της εμπειρίας: ένας χώρος για πρωινό, μεσημεριανό και δείπνο ανάμεσα σε δέντρα, γλυπτά και ένα υπαίθριο μπαρ — μια σπάνια ανάσα μέσα στην ένταση της πόλης.

Ταυτόχρονα, το Marcel φιλοξενεί το La Mercerie Patisserie, ένα κλασικό γαλλικό ζαχαροπλαστείο-φούρνο που προσφέρει viennoiseries, μαντλέν με yuzu ή σοκολάτα, φλαν παριζιέν και εποχιακές τάρτες, όλα συσκευασμένα σε κομψά κουτιά σε αποχρώσεις γαλάζιου, απαλού ροδακινί και λεβάντας.

Η κατανάλωση πρέπει να γίνει εμπειρία

Αυτό που επιτυγχάνουν οι Alesch με το Marcel είναι κάτι περισσότερο από ένα ακόμα εστιατόριο-προορισμό. Είναι η εξέλιξη μιας ιδέας που ξεκίνησε με το La Mercerie: η κατανάλωση — είτε πρόκειται για φαγητό, design ή τέχνη — είναι πρωτίστως αισθητηριακή εμπειρία. «Θέλαμε οι μυρωδιές, οι γεύσεις και όλη αυτή η αισθητηριακή εμπειρία να αποτελούν μέρος της αγοραστικής εμπειρίας», δηλώνει η Robin Alesch.

Στο Marcel, αυτή η ιδέα βρίσκει την πιο ώριμη και φιλόδοξη έκφρασή της. Εδώ, μπορείς να πιεις ένα άψογο dirty martini, να παραγγείλεις ένα steak haché à la Française — και, αν το επιθυμείς, να φύγεις έχοντας αποκτήσει έναν Warhol ή ένα κόσμημα Gardin.

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό του επίτευγμα: όχι απλώς να ταΐσει το σώμα, αλλά και το πνεύμα. Να σε εμπλέξει σε έναν κόσμο όπου η αισθητική, η γεύση και ο διάλογος της αξίας συνυπάρχουν — και διαπραγματεύονται — στο ίδιο τραπέζι.

Διαβάστε επίσης: 

Airelles Le Grand Contrôle: Το ένα και μοναδικό ξενοδοχείο μέσα στο παλάτι των Βερσαλλιών

Fondation Louis Vuitton: 50 χρόνια από τον θάνατo του Alexander Calder και τα όνειρά του ακόμη ισορροπούν

Monsieur Dior: Μια στοματική υπερκαινοφανής έκρηξη φέρνει το πρώτο αστέρι Michelin στο εστιατόριο της παριζιάνικης μπουτίκ