Ο Γιάννης Λυμπουσάκης, είναι ένας νέος εφοπλιστής ρυμουλκών, δεύτερη γενιά, μιας οικογενειακής ναυτιλιακής επιχείρησης ρυμούλκησης και διάσωσης πλοίων με έδρα το Πέραμα, μιλά στο MONONEWS για τα εμπόδια που βρίσκει μπροστά του όποιος θέλει να επιχειρήσει στον κλάδο ναυαγιαίρεσης και για τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί από την τροποποίηση της νομοθεσίας.
Αναφερόμενος στην εταιρεία της οικογένειας Λυμπουσάκη, επισήμανε:
«Η οικογένειά μου ασχολείται εδώ και σαράντα χρόνια με τα ρυμουλκά. Κυρίως κάνουμε ρυμούλκηση στα λιμάνια, και συμμετέχουμε στη μεγαλύτερη κοινοπραξία ρυμουλκών της Ευρώπης. Κάνουμε όμως και διάσωση: όταν χρειαστεί, βγαίνουμε να σώσουμε πλοία και ανθρώπινες ζωές. Αυτή η δουλειά σε μαθαίνει να βλέπεις τα πράγματα πρακτικά. Στη θάλασσα δεν σε σώζουν οι ανακοινώσεις. Σε σώζει το σωστό σκάφος, στη σωστή θέση, τη σωστή ώρα».
Στο ερώτημα «τι ακριβώς συμβαίνει με το θέμα της ναυαγιαίρεσης στην Ελλάδα», μας είπε:
«Τον Μάιο του 2023, μέσα στις μέρες των εκλογών, ένα προεδρικό διάταγμα για τα ναυαγοσωστικά έκανε, σε μία νύχτα, εξήντα ρυμουλκά-ναυαγοσωστικά, ένα! Σήμερα, το 2026, η χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο έχει ακόμα μόνο ένα ρυμουλκό-ναυαγοσωστικό. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια για ειδικούς. Είναι θέμα ασφάλειας για κάθε άνθρωπο που μπαίνει σε πλοίο» και στη συνέχεια πρόσθεσε για το τι φταίει:
«Ο τρόπος που αλλάζουν οι νόμοι. Οι βίαιες αλλαγές νόμων δεν ωφέλησαν ποτέ κανέναν, ούτε καν αυτούς που τις ζήτησαν. Πρέπει επιτέλους να μπει μια κόκκινη γραμμή. Ένα επιχειρηματικό περιβάλλον δεν το ανατρέπεις σε μία νύχτα, αν δεν έχει προηγηθεί ένα πολύ μεγάλο ατύχημα. Κι αν έχει προηγηθεί, πρώτα ερευνάς τα αίτια. Μετά κάθεσαι στο τραπέζι με όλους τους φορείς: επιμελητήρια, ενώσεις, υπηρεσίες και υπουργεία.
Εκεί η γνώμη του καθενός πρέπει να μετράει ανάλογα με το βάρος της γνώσης που έχει στον κλάδο. Όταν μιλούν το Ναυτικό Επιμελητήριο, οι μηχανικοί, οι τεχνικοί και οι ναυπηγοί, η φωνή τους πρέπει να μετράει περισσότερο από ένα πολιτικό γραφείο ή από καθηγητές στατιστικής του Πολυτεχνείου που δεν ξέρουν καν τι σχήμα έχει ένα πλοίο. Το Ναυτικό Επιμελητήριο είχε προειδοποιήσει ότι το διάταγμα του 2022 για τα ρυμουλκά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει.
Ευτυχώς υπήρξε και ο Χρήστος Στυλιανίδης, που ως υπουργός έβαλε φρένο σε όλη αυτή την παράνοια και στον ευτελισμό των ελληνικών λιμένων, σε αντίθεση με την προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου. Οι περισσότεροι πολιτικοί όμως δεν ακούνε.
Έχουν γεμίσει αλαζονεία. Οι αρχαίοι είχαν όνομα γι’ αυτό: ύβρις. Και μετά την ύβρη έρχεται πάντα η νέμεσις».
«Πόσο εύκολο είναι σήμερα για έναν νέο να ξεκινήσει μια επιχείρησης», τον ρωτήσαμε και μας απάντησε:
«Για μια επιχείρηση σαν τη δική μας, με σαράντα χρόνια στην αγορά, αυτό δεν είναι το πρόβλημα. Σκεφτείτε όμως ένα παιδί είκοσι πέντε χρονών που τελειώνει τη σχολή του και θέλει να ανοίξει τη δική του εταιρεία. Πριν φτιάξει προϊόν, πριν βρει τον πρώτο του πελάτη, χρειάζεται σχεδόν 12.000 ευρώ μόνο για να κρατήσει μια μικρή ΙΚΕ ζωντανή για έναν χρόνο: γραφείο, λογιστή, εισφορές διαχειριστή, τέλος επιτηδεύματος, ΓΕΜΗ, λογισμικό, σύσταση. Για έναν νέο άνθρωπο αυτά είναι οικονομίες χρόνων. Και τα ξοδεύει μόνο για το δικαίωμα να υπάρχει στα χαρτιά».
Στο ερώτημα «αν έναςς νέος άνθρωπος μπορεί να επενδύσει σήμερα στη ναυτιλία» , μας είπε:
«Ικανότητες έχουν, και πολλές. Αυτό που τους λείπει είναι το όραμα. Όχι γιατί δεν ονειρεύονται, αλλά γιατί η πολιτεία τους έχει κόψει τα φτερά. Και στο κενό μπήκε ο τζόγος. Το 2025 οι παίκτες άφησαν στις εταιρείες τυχερών παιγνίων πάνω από τρία δισεκατομμύρια ευρώ, και πάνω από τους μισούς Έλληνες έπαιξαν έστω μία φορά.
Αυτή είναι η «έξοδος σωτηρίας» που τους δείξαμε: η ψευδαίσθηση του γρήγορου χρήματος. Αν αυτά τα τρία δισεκατομμύρια πήγαιναν στην ελληνική παραγωγή, θα γύριζαν στην οικονομία ξανά και ξανά. Ο τζόγος δίνει στο κράτος ένα δισεκατομμύριο. Η παραγωγή δίνει στη χώρα μέλλον».
«Τι θα αλλάζατε, συγκεκριμένα, για να ανοίγουν περισσότερες επιχειρήσεις;» τον ρωτήσαμε και με ευθύτητα μας απάντησε:
«Λίγα και απλά πράγματα: Μηδενικές εργοδοτικές εισφορές για τους πέντε πρώτους εργαζόμενους κάθε νέας τεχνολογικής εταιρείας, για τρία χρόνια. Σήμερα οι εισφορές φτάνουν περίπου το 36% του μισθού. Δύο πρώτα χρόνια ελεύθερα: χωρίς τέλος επιτηδεύματος, χωρίς χρεώσεις ΓΕΜΗ και επιμελητηρίου, και χωρίς προκαταβολή φόρου για κέρδη που δεν έχεις βγάλει ακόμα. Φορολογική σταθερότητα πενταετίας για όποιον ξεκινά. Τεχνολογικά hubs δίπλα στα πανεπιστήμια, σε όλη την Ελλάδα. Σήμερα ό,τι κινείται, το κινούν ιδιώτες. Το κράτος απλώς παρακολουθεί.
Αναφερόμενος στα ναυπηγεία, ο Γιάννης Λυμπουσάκης, τόνισε:
«Είμαστε η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη του κόσμου, και τα πλοία μας τα χτίζουν άλλοι. Οι επισκευές στα ναυπηγεία μας είναι καλό νέο, και ξεκινούν με ιδιωτικά κεφάλαια και κάποιες κατασκευές μικρών πλοίων, όπως η γραμμή ρυμουλκών στην Ελευσίνα. Μπράβο. Αλλά αυτό δεν φτιάχνει βιομηχανία. Απέναντι, στην Τουρκία, ένα μόνο ναυπηγείο ρυμουλκών πουλάει κοντά στα 300 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, και όλα μαζί γύρω στα 500. Και τα πολλά λεφτά σε κάθε ρυμουλκό είναι στις μηχανές και στον εξοπλισμό. Caterpillar, MAN, MTU, Schottel, Kongsberg: τίποτα από αυτά δεν είναι τουρκικό. Οι Τούρκοι όμως βάζουν ήδη και δικά τους προϊόντα. Τα δικά μας πού είναι; Μπορούμε να φτιάξουμε ρυμουλκά. Μπορούμε να ναυπηγήσουμε τα πλοία της ακτοπλοΐας μας. Ο Σκαραμαγκάς, από τα μεγαλύτερα ναυπηγεία της Ευρώπης, έχει τη δεξαμενή και τις δυνατότητες. Με τις επενδύσεις που έρχονται, θα μπορούσε να χτίσει ακόμα και μεγάλα επιβατηγά πλοία. Και πάνω σε αυτά τα πλοία να μπαίνουν ελληνικά βαρούλκα, άγκυρες, ανταλλακτικά μηχανών. Όχι μόνο σέρβις. Παραγωγή. Εκεί είναι η πεμπτουσία της οικονομίας.
Στη συνέχεια, ο Γιάννης Λυμπουσάκης, πέρασε στο θέμα της ενέργειας:
«Μια χώρα που θέλει να στέκεται στα πόδια της πρέπει να παράγει και ενέργεια. Ακούγαμε για ερευνητική εξόρυξη μέσα στο 2026. Το 2026 τελειώνει. Το οικόπεδο «Δυτικά της Κρήτης» επιστράφηκε τον Μάιο χωρίς να γίνει ούτε μία γεώτρηση! Στο Ιόνιο υπογράφηκαν συμβάσεις, αλλά η πρώτη ερευνητική γεώτρηση πάει για τον Απρίλιο του 2027. Και στις ανανεώσιμες πετάμε πράσινη ενέργεια, γιατί δεν έχουμε αποθήκευση. Πιστεύω όμως ότι τουλάχιστον στο Ιόνιο θα γίνει δουλειά. Θα γίνει η γεώτρηση, και αν βρεθεί κοίτασμα, θα προχωρήσουμε σε εξόρυξη και θα αρχίσουμε επιτέλους να παράγουμε.
Τέλος, απαντώντας στο ερώτημα «τι θα λέγατε σε έναν νέο που σκέφτεται να φύγει από την Ελλάδα;», είπε:
«Ότι τον καταλαβαίνω. Αλλά πιστεύω ότι αυτός ο τόπος αξίζει να παλέψεις γι’ αυτόν. Έχουμε θάλασσα, λιμάνια, ανθρώπους που ξέρουν να δουλεύουν. Αυτό που μας λείπει είναι να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον: να σπρώξει ο μεγάλος τον μικρό και να ανοίξει ο έμπειρος την πόρτα στον νέο. Μια πρόοδος που δεν αφήνει κανέναν απέξω και που ξεκινά από τους πιο αδύναμους, τον πολύ μικρό και τον μικρομεσαίο επιχειρηματία.
Στη δουλειά μας, όταν κινδυνεύουν άνθρωποι στη θάλασσα, κανείς δεν ρωτάει ποιοι είναι και από πού έρχονται. Βγαίνουμε όλοι. Αυτό το ένστικτο πρέπει να το φέρουμε και στη στεριά. Αν γίνουμε πολλοί και καλοί στο επιχειρείν, αυτός ο τόπος θα τραβήξει μπροστά. Κι εγώ είμαι σίγουρος ότι μπορούμε».
Διαβάστε επίσης
Η Ρωσία ισχυρίζεται ότι έπληξε δύο φορτηγά πλοία και ουκρανικούς κόμβους logistics
Η Σιέρα Λεόνε ιδρύει ναυτιλιακή εταιρεία με κινεζική πλειοψηφία και σχέδια για στόλο 50 πλοίων
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
- Τι είπε ο Χρυσοχοΐδης στο Room για το FBI, ο… σεσημασμένος Ρίζος, τι τρώνε οι στρατηγοί με Τασούλα και που πήρε πρωτάθλημα η Κύπρος
- Στεγαστικό: Η ΤτΕ προειδοποιεί για νέους κινδύνους – Απλησίαστα τα σπίτια, αυξάνεται ο φόβος υπερδανεισμού
- Ρίζος Ρίζος: Από το 2013 στο «Χωριάτικο» – Οι offshore, τα 750.000 ευρώ και η σύλληψη 13 χρόνια μετά
- Ο Μπεκίρης και οι εθελοντές της εξουσίας
Μοιραστείτε την άποψή σας
ΣχόλιαΓια να σχολιάσετε χρησιμοποιήστε ένα ψευδώνυμο. Παρακαλούμε σχολιάζετε με σεβασμό. Χρησιμοποιείτε κατανοητή γλώσσα και αποφύγετε διατυπώσεις που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν ή να θεωρηθούν προσβλητικές. Με την ανάρτηση σχολίου, συμφωνείτε να τηρείτε τους Όρους του ιστότοπου contact Δημιουργήστε το account σας εδώ, για να κάνετε like, dislike ή report ακατάλληλα/προσβλητικά σχόλια.