Ευάγγελος Μυτιληναίος: Δεν θα είναι Ευρωπαίοι οι κύριοι πελάτες μας για το γάλλιο- Οι προκλήσεις για την ευρωπαϊκή βιομηχανία

Το υψηλό ενεργειακό κόστος, η διατήρηση των στρατηγικών πρώτων υλών στην Ευρώπη και η ανάπτυξη ολόκληρων βιομηχανικών αλυσίδων αξίας γύρω από τα κρίσιμα μέταλλα αποτελούν τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την ευρωπαϊκή βιομηχανία τα επόμενα χρόνια, σύμφωνα με τον πρόεδρο και CEO της Metlen, και απερχόμενο Πρόεδρο της European Metals Ευάγγελο Μυτιληναίο.

Παραδίδοντας τη σκυτάλη της προεδρίας της European Metals (πρώην Eurometaux), έπειτα από δύο συνεχόμενες θητείες, ο κ. Μυτιληναίος υποστήριξε ότι η Ευρώπη έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα, αναγνωρίζοντας επιτέλους πως η βιομηχανία αποτελεί ζήτημα στρατηγικής αυτονομίας. Το δύσκολο όμως, όπως είπε, ξεκινά τώρα: να μετατρέψει αυτή την πολιτική αναγνώριση σε συγκεκριμένες αποφάσεις που θα κρατήσουν τις επενδύσεις, την παραγωγή και τις θέσεις εργασίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Κεντρικό σημείο της παρέμβασής του αποτέλεσε το ενεργειακό κόστος, το οποίο χαρακτήρισε τη μεγαλύτερη απειλή για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Παράλληλα προειδοποίησε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να μιλά για στρατηγική αυτονομία όσο εξακολουθεί να εξάγει πολύτιμες δευτερογενείς πρώτες ύλες, όπως το scrap αλουμινίου, αντί να τις αξιοποιεί στη δική της βιομηχανία ανακύκλωσης.

Την ίδια στιγμή χρησιμοποίησε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μεγάλη επένδυση της Metlen στην παραγωγή γαλλίου, η οποία έχει χαρακτηριστεί Στρατηγικό Έργο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αν και πρόκειται να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής γαλλίου στη Δύση, οι πρώτοι πελάτες της εταιρείας αναμένεται να βρίσκονται κυρίως στην Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Κορέα και όχι στην Ευρώπη. Όπως εξήγησε, αυτό αποκαλύπτει το βασικό κενό της ευρωπαϊκής βιομηχανικής πολιτικής: επενδύει στην παραγωγή κρίσιμων πρώτων υλών χωρίς να έχει αναπτύξει επαρκώς τις βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας που θα τις αξιοποιήσουν.

Οι παρεμβάσεις αυτές έγιναν στο πλαίσιο της εκδήλωσης μετά τη Γενική Συνέλευση της European Metals, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα και εξέλεξε νέα πρόεδρο τη Βελγίδα Inge Hofkens, Chief Operations Officer της Multimetal Recycling της Aurubis AG. Στην εκδήλωση που ακολούθησε, τόσο ο Ευάγγελος Μυτιληναίος όσο και ο γενικός διευθυντής της European Metals, James Watson, αλλά και η Aleksandra Kordecka, εκπρόσωπος του Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Κομισιόν Stéphane Séjourné, περιέγραψαν τη σημαντική μεταστροφή που έχει συντελεστεί στη βιομηχανική πολιτική της Ευρώπης, υπογραμμίζοντας ότι η επόμενη φάση θα κριθεί από την εφαρμογή των μέτρων.

Η Ευρώπη αντιλήφθηκε τη σημασία της βιομηχανίας

Κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του, ο κ. Μυτιληναίος υποστήριξε ότι η μεγαλύτερη αλλαγή που σημειώθηκε την τελευταία τετραετία είναι πως η Ευρώπη συνειδητοποίησε ότι η βιομηχανική ισχύς αποτελεί πλέον στρατηγική ισχύ.

«Πριν από τέσσερα χρόνια οι κρίσιμες πρώτες ύλες θεωρούνταν ένα εξειδικευμένο θέμα πολιτικής. Η άμυνα, η οικονομική ασφάλεια και η βιομηχανική ανθεκτικότητα δεν βρίσκονταν στην κορυφή της ευρωπαϊκής ατζέντας. Σήμερα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι η μεταλλουργία βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών πολιτικών.

Μάλιστα αποκάλυψε ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από συνάντησή του πριν από περίπου δέκα χρόνια με Επίτροπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν, όπως είπε, οι βιομήχανοι αντιμετωπίζονταν ως μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης.

«Ρώτησα τότε αν ουσιαστικά μας ζητούσαν να πάρουμε τα εργοστάσιά μας και να φύγουμε από την Ευρώπη. Η απάντηση ήταν: “Ακριβώς αυτό θέλω να σας πω. Δεν είστε το μέλλον της Ευρώπης, αλλά το παρελθόν της”. Αυτή ήταν η Ευρώπη πριν από δέκα χρόνια. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ».

Κατά τον ίδιο, η European Metals συνέβαλε καθοριστικά ώστε να αλλάξει αυτή η αντίληψη, πείθοντας τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι τα μέταλλα αποτελούν τη βάση όλων των στρατηγικών πολιτικών της Ένωσης, από την ενεργειακή μετάβαση και την άμυνα μέχρι τους ημιαγωγούς, τις μπαταρίες και την τεχνητή νοημοσύνη.

Η πρόοδος υπάρχει, αλλά τώρα αρχίζει η δύσκολη δουλειά

Ο επικεφαλής της Metlen αναγνώρισε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν υιοθετηθεί σημαντικές ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες, όπως ο Κανονισμός για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες (Critical Raw Materials Act), το Steel and Metals Action Plan, το Clean Industrial Deal και ο υπό διαμόρφωση Industrial Accelerator Act.

Ωστόσο, υπογράμμισε ότι η πραγματική πρόκληση δεν είναι πλέον η ψήφιση νέων πολιτικών αλλά η εφαρμογή τους στην πράξη.

«Οι επιχειρήσεις δεν εξετάζουν ξεχωριστά την ενεργειακή, την περιβαλλοντική, τη βιομηχανική ή την εμπορική πολιτική. Τα αξιολογούν όλα μαζί όταν αποφασίζουν πού θα επενδύσουν. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί», τόνισε.

Η ενέργεια καθορίζει πλέον τις επενδύσεις

Ξεχωριστή βαρύτητα έδωσε ο κ. Μυτιληναίος στο ενεργειακό κόστος, το οποίο χαρακτήρισε τον σημαντικότερο παράγοντα που καθορίζει σήμερα τις επενδυτικές αποφάσεις της βιομηχανίας.

Όπως εξήγησε, δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία μετονομάστηκε σε Metlen Energy & Metals, καθώς η μεταλλουργία είναι από τους μεγαλύτερους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας και η ενέργεια αποτελεί τον βασικότερο συντελεστή κόστους παραγωγής.

Προειδοποίησε ότι όσο η ευρωπαϊκή βιομηχανία εξακολουθεί να πληρώνει ηλεκτρική ενέργεια σχεδόν διπλάσιας τιμής σε σχέση με τους βασικούς διεθνείς ανταγωνιστές της, οι επενδύσεις, η παραγωγή, η καινοτομία και οι θέσεις εργασίας θα συνεχίσουν να μεταφέρονται εκτός Ευρώπης.

«Οι επενδυτικές αποφάσεις καθορίζονται ολοένα και περισσότερο από το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας. Αν η Ευρώπη εξακολουθήσει να είναι ακριβότερη από τις ανταγωνίστριες οικονομίες, τότε το κεφάλαιο θα αναζητήσει άλλους προορισμούς. Και αυτό ήδη συμβαίνει», σημείωσε.

Παράλληλα υποστήριξε ότι η ανταγωνιστική, ασφαλής και αξιόπιστη ενέργεια πρέπει να αντιμετωπίζεται ως βασική βιομηχανική υποδομή, αντίστοιχης σημασίας με τα λιμάνια, τα δίκτυα μεταφοράς ή τα ηλεκτρικά δίκτυα.

«Αν η ενέργεια αποτελεί το θεμέλιο της ανταγωνιστικότητας, οι επενδύσεις είναι το τελικό τεστ. Οι επιχειρήσεις επενδύουν εκεί όπου οι πολιτικές δημιουργούν εμπιστοσύνη και όχι αβεβαιότητα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Το γάλλιο αποκαλύπτει το κενό της ευρωπαϊκής στρατηγικής

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των αδυναμιών της σημερινής ευρωπαϊκής βιομηχανικής πολιτικής, ο επικεφαλής της Metlen παρουσίασε την επένδυση της εταιρείας στην παραγωγή γαλλίου, η οποία έχει ήδη χαρακτηριστεί Στρατηγικό Έργο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Όπως εξήγησε, η μονάδα θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη παραγωγική εγκατάσταση γαλλίου στον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, οι βασικοί πελάτες της δεν αναμένεται να προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από την Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Κορέα.

Ο λόγος, όπως είπε, είναι απλός: η Ευρώπη επενδύει στην παραγωγή κρίσιμων πρώτων υλών, αλλά δεν έχει αναπτύξει ακόμη σε επαρκή βαθμό τις βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας που θα τις αξιοποιήσουν.

«Ξεκινήσαμε αυτή την επένδυση για χάρη της Ευρώπης. Είναι όμως πολύ πιθανό οι πρώτοι μεγάλοι πελάτες μας να μην είναι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις», ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι το γάλλιο χρησιμοποιείται σε προηγμένες τεχνολογικές εφαρμογές, στις οποίες άλλες οικονομίες έχουν ήδη αναπτύξει ισχυρή βιομηχανική βάση.

Κατά τον ίδιο, η πραγματική στρατηγική αυτονομία δεν εξαντλείται στην εξόρυξη ή την παραγωγή κρίσιμων μετάλλων, αλλά απαιτεί την ανάπτυξη ολόκληρων αλυσίδων αξίας μέσα στην Ευρώπη.

«Το μέλλον βρίσκεται στη δευτερογενή μεταλλουργία»

Εξίσου έντονη ήταν η παρέμβασή του για την πολιτική που ακολουθεί σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση απέναντι στα δευτερογενή μέταλλα και ειδικότερα στο scrap αλουμινίου.

Ο κ. Μυτιληναίος επισήμανε ότι, παρά το γεγονός πως η Ευρώπη χαρακτηρίζει το scrap στρατηγική πρώτη ύλη, εξακολουθεί να επιτρέπει τη μαζική εξαγωγή του προς τρίτες χώρες, στερώντας πολύτιμες πρώτες ύλες από τη δική της βιομηχανία ανακύκλωσης.

Μάλιστα αποκάλυψε ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες της αγοράς, δεν είναι σπάνιο το scrap να κοστίζει ακριβότερα ακόμη και από το πρωτόχυτο αλουμίνιο, καθώς μεγάλες ποσότητες κατευθύνονται προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και την Ινδία.

Αναφερόμενος στις ΗΠΑ, σημείωσε ότι έχουν επιβάλει δασμό 50% στο πρωτόχυτο αλουμίνιο, διατηρώντας όμως μηδενικό δασμό στις εισαγωγές scrap, προσελκύοντας έτσι ανακυκλώσιμα μέταλλα από όλο τον κόσμο και δημιουργώντας προστιθέμενη αξία για τη δική τους βιομηχανία.

Ο επικεφαλής της Metlen εξέφρασε επίσης την ανησυχία του για το ενδεχόμενο να περιοριστεί τελικά στο 15% —αντί του 30% που είχε αρχικά εξεταστεί— το ευρωπαϊκό τέλος στις εξαγωγές scrap, προειδοποιώντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη διαρροή κρίσιμων πρώτων υλών εκτός Ευρώπης.

Ο ανταγωνισμός για το ευρωπαϊκό scrap θα ενταθεί

Ο κ. Μυτιληναίος αναφέρθηκε και στις πρόσφατες αποφάσεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τα οποία επέβαλαν πλήρη απαγόρευση εξαγωγών scrap αλουμινίου.

Όπως εξήγησε, η κίνηση αυτή αναμένεται να αυξήσει ακόμη περισσότερο τον διεθνή ανταγωνισμό για τις διαθέσιμες ποσότητες scrap στην ευρωπαϊκή αγορά, καθώς χώρες όπως η Ινδία, που προμηθεύονταν μεγάλες ποσότητες από τον Κόλπο, θα στραφούν πλέον στην Ευρώπη.

«Κάθε τόνος scrap αλουμινίου που εγκαταλείπει την Ευρώπη είναι ένας τόνος που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί στη δική μας κυκλική οικονομία», τόνισε.

Στο πλαίσιο αυτό χαρακτήρισε τον επικείμενο Circular Economy Act ως μια σημαντική ευκαιρία όχι μόνο για την προώθηση της κυκλικής οικονομίας αλλά και για την ουσιαστική αναγνώριση της στρατηγικής σημασίας των δευτερογενών μετάλλων.

Όπως υποστήριξε, εκεί βρίσκεται το πραγματικό μέλλον της ευρωπαϊκής μεταλλουργίας: σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα συνδυάζει την πρωτογενή παραγωγή με ανακυκλωμένες πρώτες ύλες, ανταγωνιστικό ενεργειακό κόστος, προηγμένη τεχνολογία και διαρκείς επενδύσεις.

Κλείνοντας, έστειλε μήνυμα αισιοδοξίας για τις δυνατότητες της Ευρώπης, επισημαίνοντας ότι διαθέτει όλα τα απαραίτητα εφόδια για να ανακτήσει την παραγωγική της ισχύ, αρκεί να τα αξιοποιήσει με συνέπεια.

«Το μέλλον της Ευρώπης δεν θα καθοριστεί από όσα της λείπουν, αλλά από το αν θα έχει την αυτοπεποίθηση να αξιοποιήσει τα πλεονεκτήματα που ήδη διαθέτει. Η μεγαλύτερη αλλαγή που είδα αυτά τα τέσσερα χρόνια είναι ότι η Ευρώπη κατάλαβε πως η βιομηχανική ισχύς είναι στρατηγική ισχύς. Και γι’ αυτό εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξος», κατέληξε.

James Watson Γενικός Διευθυντής European Metals: Είναι αναγκαίο ένα ξεχωριστό ταμείο για τη βιομηχανία μετάλλων

Τη διαπίστωση ότι πράγματα όμως αλλάζουν στην Ευρώπη και ότι τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια σημαντική πρόοδος έκανε και ο Γενικός Διευθυντής της European Metals, James Watson , μιλώντας χθες στην εκδήλωση μετά τη Γενική Συνέλευση της European Metals.

«Τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες που βρίσκομαι στη θέση αυτή, βλέπω την αισιοδοξία να ενισχύεται σταδιακά. Πριν από δύο χρόνια θα ήταν αδιανόητο ακόμη και να συζητείται η αναθεώρηση των benchmarks του Συστήματος Εμπορίας Εκπομπών (ETS), ώστε να γίνουν πιο φιλικά προς τη βιομηχανία. Τότε θα είχαν εγκριθεί χωρίς καμία ουσιαστική συζήτηση», τόνισε.

Σημείωσε ότι πριν από δυόμισι χρόνια,  δεν υπήρχε σχεδόν καμία ειδική ευρωπαϊκή νομοθεσία που να αφορά τη βιομηχανία, όμως τα τελευταία δύο χρόνια, όπως είπε, έγιναν πολλά: Τον Μάιο του 2024 εγκρίθηκε ο Κανονισμός για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες (Critical Raw Materials Act). Στη συνέχεια, με τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ατζέντα της για την ανταγωνιστικότητα, ακολούθησε το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα, που καλύπτει μεγάλο μέρος των μετάλλων που εκπροσωπούνται σήμερα εδώ.

Ακολούθησε η Συμφωνία για την Καθαρή Βιομηχανία (Clean Industrial Deal), η οποία χάραξε μια σαφή πορεία για μια πιο ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή βιομηχανική πολιτική.

Υπήρξε επίσης το REPowerEU, που προσπάθησε να δημιουργήσει μηχανισμούς χρηματοδότησης για τις τεράστιες επενδύσεις που απαιτεί ο κλάδος. Και τόνισε ότι είναι απαραίτητο ένα ξεχωριστό ευρωπαϊκό ταμείο για τη βιομηχανία των μετάλλων και εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση στο πλαίσιο του επόμενου Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (MFF).

Επίσης αναφέρθηκε στο Industrial Accelerator Act και ότι για πρώτη φορά συζητά σοβαρά η Ευρώπη την εισαγωγή απαιτήσεων τοπικού περιεχομένου (local content requirements). «Αν κάποιος έλεγε πριν από δύο χρόνια ότι θα συζητούσαμε τέτοιο μέτρο για την ευρωπαϊκή βιομηχανία μετάλλων, δύσκολα θα τον πίστευε κανείς», σημείωσε.

Στρατηγικός για την Ευρώπη ο κλάδος των μετάλλων

Τόνισε ότι ο κλάδος των μετάλλων είναι ο πιο στρατηγικός βιομηχανικός κλάδος στην Ευρώπη, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακή μετάβαση χωρίς τα μέταλλα, εκτός αν η Ευρώπη αποδεχθεί πλήρη εξάρτηση από την Κίνα. Επίσης, είπε,  δεν μπορεί να υπάρξει ψηφιοποίηση χωρίς τα μέταλλα, εκτός αν θέλουμε να εξαρτόμαστε πλήρως από την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή άμυνα χωρίς μέταλλα. Γιατί αν και η Ευρώπη διαθέτει τους οικονομικούς πόρους και τις δυνατότητες να προστατεύσει τον εαυτό της, χωρίς μέταλλα δεν υπάρχει αμυντική βιομηχανία.

Ενεργειακό κόστος: Δεν χρειαζόμαστε ένα στόχο αλλά τιμή κιλοβατώρας στα 50 ευρώ στην πράξη

Ο κ. Watson έκανε ειδική αναφορά στο ενεργειακό κόστος, τονίζοντας ότι η βιομηχανία αντιμετωπίζει τεράστιες στρεβλώσεις στην ανταγωνιστικότητα, κυρίως λόγω του ενεργειακού κόστους.

Οι προσωρινές παρεμβάσεις, είπε, όπως το νέο πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων (Clean Industrial State Aid Framework – CISAF), δεν αλλάζουν το βασικό πρόβλημα: δεν μειώνουν την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας από τα περίπου 100 ευρώ ανά μεγαβατώρα στα 50 ευρώ, που θεωρούμε ότι αποτελεί το αναγκαίο επίπεδο για να παραμείνει ανταγωνιστική η ευρωπαϊκή βιομηχανία.

Το όριο των 50 ευρώ ανά μεγαβατώρα αναφέρεται πλέον στα ευρωπαϊκά κείμενα ως σημείο αναφοράς, αλλά εμείς δεν χρειαζόμαστε απλώς έναν θεωρητικό στόχο. Χρειαζόμαστε αυτή την τιμή στην πράξη.

Γίνεται μεταφορά πλούτου από την Ευρώπη στην Κίνα

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα, τόνισε  είναι η Κίνα, σημειώνοντας ότι το εμπορικό έλλειμμα της Ευρώπης με την Κίνα ανέρχεται σε ένα δισεκατομμύριο ευρώ την ημέρα.

«Αυτό δεν είναι απλώς εμπορικό έλλειμμα. Είναι μεταφορά πλούτου. Κάθε ημέρα μεταφέρουμε ένα δισεκατομμύριο ευρώ από την Ευρώπη στην Κίνα και στο κινεζικό κράτος. Πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτή είναι πραγματικά μια σωστή πολιτική. Και το ζήτημα είναι ότι δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες και πρέπει να προστατεύσουμε το δικό μας οικονομικό και βιομηχανικό μοντέλο. Αυτό μας οδηγεί στο ζήτημα της εξασφάλισης πρώτων υλών.

Και επεσήμανε την ανάγκη να παραμένει το σκραπ μετάλλων στην Ευρώπη.

 « Πρέπει να παραμείνουν στην Ευρώπη τα μεταλλικά απορρίμματα (scrap), ώστε να μπορούν να ανακυκλώνονται εδώ.Αν συνεχίσουμε να εξάγουμε τα scrap εκτός Ευρώπης, μπορούμε από αύριο κιόλας να αρχίσουμε να κλείνουμε τις μονάδες δευτερογενούς μεταλλουργίας. Αυτό θα δημιουργήσει μια ακόμη εξάρτηση από την Κίνα.

Γι’ αυτό χρειάζονται περιορισμοί στις εξαγωγές scrap αλουμινίου, ενώ πρέπει να εξετάσουμε αντίστοιχα μέτρα και για τον χαλκό αλλά και τα ηλεκτρονικά απόβλητα. Είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με όλους για να περιορίσουμε αυτή τη συνεχή διαρροή πολύτιμων κρίσιμων πρώτων υλών από την Ευρώπη», σημείωσε.

Να μην καταργηθούν οι αντισταθμίσεις λόγω CBAM

Για τον Μηχανισμό Συνοριακής Προσαρμογής Άνθρακα (CBAM), είπε ότι αν δεν εφαρμοστεί σωστά, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικός για τον κλάδο του αλουμινίου και των σιδηροκραμάτων. “Είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι στην ιδέα να καταργηθεί η αντιστάθμιση του έμμεσου κόστους ηλεκτρικής ενέργειας (Indirect Cost Compensation), με το επιχείρημα ότι θα αντικατασταθεί από το CBAM.Πρέπει πρώτα να αποδειχθεί στην πράξη ότι ο μηχανισμός λειτουργεί αποτελεσματικά πριν εγκαταλείψουμε υφιστάμενα εργαλεία στήριξης”, τόνισε.

Επίσης ανέφερε ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με τη νομοθεσία REACH, τους κανόνες για τα ύδατα και την αρχή της μη υποβάθμισης των υδάτινων σωμάτων. Και τόνισε πως όταν χαρακτηρίζεις μια δραστηριότητα ως επικίνδυνη, οι επενδυτές απλώς επιλέγουν να επενδύσουν αλλού.

«Θα πάνε στον Καναδά, όπου δεν αντιμετωπίζουν τους ίδιους περιορισμούς, και στη συνέχεια θα εισάγουν το λίθιο στην Ευρώπη μέσω συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου.Με άλλα λόγια, εμείς αποθαρρύνουμε τις επενδύσεις στην Ευρώπη και μεταφέρουμε την παραγωγή σε τρίτες χώρες», είπε χαρακτηριστικά.

Και για την  οδηγία για τα ύδατα, τόνισε ότι …ένα μπουκάλι μεταλλικού νερού San Pellegrino περιέχει περισσότερο λίθιο από αυτό που επιτρέπεται να περιέχει το επεξεργασμένο νερό που απορρίπτεται από μια ευρωπαϊκή μονάδα επεξεργασίας λιθίου.

  Και κατέληξε ότι η βιομηχανία μετάλλων χρειάζεται μια ισχυρή φωνή στις Βρυξέλλες, ώστε οι ευρωπαϊκοί θεσμοί να κατανοήσουν ότι η σημερινή κανονιστική πραγματικότητα εξακολουθεί να μην επιτρέπει στην ευρωπαϊκή βιομηχανία να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις. Και τόνισε ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνωρίζει τη στρατηγική σημασία του κλάδου αλλά το ζητούμενο πλέον είναι αυτή η αναγνώριση να μετατραπεί σε συγκεκριμένες πολιτικές και αποφάσεις.