Ανεβήκαμε στην κορυφή του Ολύμπου

Πρόκειται για ένα εγχείρημα σχετικά απλό, το οποίο όμως απαιτεί καλή οργάνωση αλλά και λίγη εύνοια από τους Θεούς του Ολύμπου, μας την έδωσαν.

Εκκινήσαμε από την Αθήνα, με προορισμό την Καρυά ένα χωριό στις παρυφές του βουνού. Είχαμε δυο εκ των κορυφαίων pick up της αγοράς, με πολλά κοινά αλλά εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Το Ford Ranger PHEV συνδυάζει υπερτροφοδοτούμενο βενζινοκινητήρα 2.3 EcoBoost με ηλεκτροκινητήρα 75 kW (102 hp) και αυτόματο κιβώτιο 10 σχέσεων. Η συνδυαστική ισχύς είναι 280PS και η ροπή 690 Nm, το πιο ροπάτο Ranger παραγωγής. Διαθέτει μπαταρία ωφέλιμης χωρητικότητας 11,8 kWh, προσφέροντας αμιγώς ηλεκτρική αυτονομία 35km όπως διαπιστώσαμε.

Το Volkswagen Amarok της δοκιμής μας ήταν το V6 TDI που εφοδιάζεται με υπερτροφοδοτούμενο πετρελαιοκινητήρα 3,0lt, ο οποίος αποδίδει 240PS και 600 Nm ροπής από τις 1.750 σ.α.λ. Συνδυάζεται με αυτόματο κιβώτιο 10 σχέσεων (ίδιο με του Ranger) και σύστημα μόνιμης τετρακίνησης 4MOTION (ίδιο με του Ranger). Η μόνη διαφορά εντοπίζεται στη χαρτογράφηση του λογισμικού διαχείρισης των αλλαγών σχέσεων (TCU), την οποία η Volkswagen προσάρμοσε ελαφρώς ώστε να προσφέρει πιο ομαλές και προοδευτικές αλλαγές, εναρμονισμένες με τη φιλοσοφία οδήγησης του Amarok.  Το μήκος του αμαξώματος φτάνει τα 5,35 μέτρα, το μεταξόνιο τα 3.270 χλστ. και η απόσταση από το έδαφος αγγίζει τα 235 χλστ., εξασφαλίζοντας γωνία προσέγγισης 30 μοιρών. Το ωφέλιμο φορτίο στην καρότσα ξεπερνά το 1 τόνο, ενώ η ικανότητα ρυμούλκησης με φρένο ανέρχεται στα 3.500 κιλά. Η τελική ταχύτητα περιορίζεται στα 180 χλμ./ώρα, με επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα σε 8,8 δευτερόλεπτα.

Στην Καρυά μείναμε  σε ένα μεγάλο σπίτι (βραχυχρόνια μίσθωση) με δυνατότητα φιλοξενίας 9 ατόμων. Ο κήπος του είχε καρυδιές, φιρικιές, ροδιές και αρκετές γάτες. Το χωριό διαθέτει ένα μικρό παντοπωλείο με όλα τα απαραίτητα. Το φαγητό σε δυο από τις ταβέρνες του, ήταν μεν προσιτό (25 ευρώ το άτομο) αλλά μέτριο. Η Καρυά είναι ένα γραφικό, ορεινό χωριό χτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Ολύμπου, σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων, εντός των ορίων της περιφερειακής ενότητας Λάρισας. Περιτριγυρισμένη από πυκνά δάση βελανιδιάς, καστανιάς και ελάτης, διατηρεί την αυθεντική παραδοσιακή της ταυτότητα με πετρόχτιστα σπίτια, λιθόστρωτα σοκάκια και μια πλακόστρωτη κεντρική πλατεία στη σκιά αιωνόβιων πλατάνων. Χάρη στη στρατηγική της θέση, αποτελεί ιδανικό ορμητήριο για πεζοπορικές διαδρομές και αναβάσεις προς τις κορυφές του Ολύμπου, καθώς και προς το οροπέδιο Μπάρα. Φημίζεται για το δροσερό κλίμα, τα τρεχούμενα νερά και την τοπική της γαστρονομία, με επίκεντρο τα παραδοσιακά κρέατα.

Από εκεί την επόμενη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε για το χωριό Καλύβια όπου είχαμε ραντεβού με τον Γιάννη Χρηστοκώστα, τον οδηγό μας για την κορυφή. Παρότι στην παρέα υπήρχαν δυο έμπειροι στην πεζοπορία βουνού, σε καμία περίπτωση δεν τέθηκε θέμα να πάμε μόνοι μας. Ο λόγος απλός απαιτείται ειδικός εξοπλισμός και δέσιμο με σκοινί από την Κακόσκαλα ως την κορυφή του Μύτικα.  Η ανάβαση στον Μύτικα (2.918 μ.), την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου και της Ελλάδας, από τη δυτική πλευρά του βουνού και το καταφύγιο «Χρηστάκη» είναι μια από τις πιο άμεσες διαδρομές. Σε αντίθεση με τις κλασικές, πολυσύχναστες αναβάσεις από το Λιτόχωρο και τα Πριόνια, η προσέγγιση από τα δυτικά προσφέρει ένα άγριο, αλπικό τοπίο μακριά από τη μεγάλη πολυκοσμία.

Το καταφύγιο ανάγκης «Χρηστάκη» βρίσκεται στη θέση Μεγάλη Γούρνα. Η πρόσβαση έως εκεί γίνεται συνήθως μέσω του χωματόδρομου που ξεκινά από την περιοχή των Καλυβίων Ελασσόνας και περνά από το Κέντρο Εκπαίδευσης Ορεινού Αγώνα Χιονοδρόμων (ΚΕΟΑΧ). Πρόκειται για έναν τραχύ δασικό δρόμο που απαιτεί όχημα 4×4 με επαρκή απόσταση από το έδαφος. Ξεκινώντας από το καταφύγιο, το υψομετρικό πλεονέκτημα είναι τεράστιο, καθώς μένουν λιγότερα από 500 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς μέχρι την κορυφή.

Το μονοπάτι ξεκινά με έντονη ανηφορική κλίση σε πετρώδες, γυμνό αλπικό έδαφος με κατεύθυνση προς την κορυφογραμμή. Πρώτος σημαντικός σταθμός είναι το Σκολιό (2.911 μ.), η δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου. Η ανάβαση μέχρι εκεί διαρκεί περίπου 1 με 1,5 ώρα και αποτελεί απλή πεζοπορία χωρίς τεχνική δυσκολία, προσφέροντας ασύλληπτη θέα στα Καζάνια και στο πέταλο των κορυφών. Από το Σκολιό, η διαδρομή κατηφορίζει ελαφρώς ακολουθώντας τη ράχη προς το διάσελο της Σκάλας (2.882 μ.). Στη Σκάλα το τοπίο αλλάζει χαρακτήρα: η καθαρή πεζοπορία τελειώνει και ξεκινά το τεχνικό κομμάτι που απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση.

Από τη Σκάλα ξεκινά η διάσημη «Κακόσκαλα», το πέρασμα που οδηγεί στην κορυφή του Μύτικα. Εδώ το τερέν μετατρέπεται σε scrambling (αναρρίχηση εύκολου βαθμού) σε βράχο με έντονη έκθεση στο κενό. Η διαδρομή είναι σηματοδοτημένη με κόκκινα σημάδια στους βράχους. Απαιτείται προσοχή σε κάθε βήμα, σταθερά πιασίματα και έλεγχος των σαθρών πετρωμάτων πριν δοθεί βάρος.

Η χρήση ορειβατικού κράνους είναι απαραίτητη, καθώς ο κίνδυνος πτώσης λίθων από προπορευόμενους ορειβάτες είναι μεγάλος. Για όσους δεν διαθέτουν εμπειρία συνιστάται η χρήση μποντριέ και σχοινιού για ασφάλιση. Μετά από διαδοχικά περάσματα σε λούκια και φυσικά πετρόχτιστα «σκαλοπάτια», φτάνει κανείς στο χαρακτηριστικό σιδερένιο κοντάρι με την ελληνική σημαία και το βιβλίο κορυφής στα 2.918 μέτρα.

Η επιστροφή γίνεται υποχρεωτικά από την ίδια διαδρομή (μέσω Κακόσκαλας προς Σκάλα), όπου η κατάβαση απαιτεί συχνά κίνηση με το πρόσωπο στραμμένο προς τον βράχο (downclimbing) και ακόμη μεγαλύτερη προσοχή λόγω κόπωσης. Ο συνολικός χρόνος πορείας μας από το Χρηστάκη μέχρι την κορυφή και πίσω ήταν στις 5 ώρες. Καθοριστικός παράγοντας αποτέλεσε ο καιρός: Είχε άπνοια συννεφιά και θερμοκρασία 10 βαθμούς Κελσίου. Αφού φτάσαμε στην κορυφή και επιστρέψαμε ικανοποιημένοι και κουρασμένοι στα αυτοκίνητα, ήταν ξεκάθαρο πως δεν υπήρχε περιθώριο για ταξίδι την ίδια μέρα. Διανυκτερεύσαμε εκ νέου στην Καρυά και την επόμενη μέρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής (270 min, 420km μέσω ΠΑΘΕ). Είναι απαραίτητες δυο διανυκτερεύσεις γι’ αυτό το εγχείρημα δεν συνδυάζεται με ασφάλεια το ταξίδι με την ανάβαση.

Διαβάστε επίσης

Μια λύση στην ακρίβεια των καυσίμων