Είναι πρόεδρος μεν, ξεχασμένου κόμματος δε. Αλλά και πάλι, είναι επικεφαλής μιας ομάδας που κατέρχεται στις εκλογές και θα ήθελε να εκπροσωπεί τον λαό. Τον λαό του ΛΑΟΣ, επειδή κάνουν και λογοπαίγνια.

Η σύλληψη του Φίλιππου Καμπούρη, ο οποίος φέρεται να έκανε απάτες εκατομμυρίων, ανοίγει και μια άλλη συζήτηση. Όχι για την ουσία της υπόθεσης, για την οποία θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη, αλλά για το πώς επιλέγονται οι άνθρωποι που εκπροσωπούν ένα πολιτικό κόμμα. Ως υποψήφιοι βουλευτές, ως πρόεδροι, ως στελέχη.

Ο νόμος δεν ζητά από ένα κόμμα να ερευνήσει ολόκληρη τη ζωή κάθε υποψηφίου. Και προφανώς δεν θα μπορούσε να το κάνει το κράτος για λογαριασμό των κομμάτων. Η εκλογική νομοθεσία εξετάζει συγκεκριμένες προϋποθέσεις εκλογιμότητας, κωλύματα και ασυμβίβαστα. Δεν πρόκειται για γενικό οικονομικό ή επαγγελματικό έλεγχο. Ούτε καν αντίγραφο ποινικού μητρώου δεν απαιτείται κατά τη δήλωση υποψηφιότητας.

Αυτό είναι απολύτως διαφορετικό από το τι θα μπορούσε να κάνει ένα κόμμα από μόνο του. Θα μου πείτε ότι το συνηθέστερο είναι να αναλαμβάνει κάποιος γνωστός, ή το παιδί ενός γνωστού. Υπάρχουν κουμπαριές, φιλίες από τα φοιτητικά χρόνια, συνεργασίες. Σε μια ανοιχτή κοινωνία όμως όλα τα κόμματα θα μπορούσαν να δίνουν ευκαιρίες χωρίς προϋποθέσεις πρότερων σχέσεων. Ανοιχτό κόμμα, αυστηρές διαδικασίες.

Στις μέρες μας υπάρχουν τόσα δημόσια διαθέσιμα στοιχεία για έναν άνθρωπο ώστε, πριν από μια υποψηφιότητα, να μπορεί να γίνει ένας αληθινός έλεγχος. Εταιρείες στις οποίες έχει συμμετάσχει, διοικητικές θέσεις, επαγγελματικές δραστηριότητες, δικαστικές υποθέσεις, παλαιότερες επιχειρηματικές δραστηριότητες, ανοησίες στα σόσιαλ μίντια. Και, βεβαίως, όσα έχει ο ίδιος δηλώσει για την επαγγελματική του διαδρομή.

Δεν μιλάμε για έναν μηχανισμό που θα αποφασίζει αν κάποιος είναι καλός ή κακός άνθρωπος. Ούτε για ένα κομματικό δικαστήριο που θα αποκλείει κάποιον επειδή έχει μια δικαστική εκκρεμότητα. Μια καταγγελία δεν είναι καταδίκη και μια επιχειρηματική αποτυχία δεν είναι αδίκημα. Μιλάμε για κάτι πολύ πιο απλό: να ξέρει το κόμμα ποιον βάζει στο ψηφοδέλτιό του. Αν δηλώνει για παράδειγμα ότι εργάστηκε στην Microsoft, το κόμμα θα έπρεπε να διασταυρώνει με τον ίδιο τον Μπιλ τον Γκέιτς, πριν του δώσει τη δυνατότητα να γίνει αρχηγός.

Θα μπορούσε το κόμμα, πριν από την οριστική επιλογή, να ζητά από κάθε υποψήφιο μια αναλυτική δήλωση για τα πάντα. Και θα μπορούσε να ελέγχει τα στοιχεία, όχι για να βγάλει δικαστική απόφαση, αλλά για να γνωρίζει τι μπορεί να βρεθεί μπροστά του.

Ένας τέτοιος εσωκομματικός έλεγχος θα είχε ακόμη μεγαλύτερη αξία αν γινόταν από πρόσωπα διαφορετικά από εκείνα που εισηγούνται την υποψηφιότητα. Μια μικρή επιτροπή, με νομική και οικονομική γνώση, θα μπορούσε να εξετάζει τα διαθέσιμα στοιχεία και να ζητά εξηγήσεις όπου υπάρχουν κενά.

Ένας ενδελεχής έλεγχος δεν θα εξαφάνιζε τις δυσάρεστες εκπλήξεις. Θα περιόριζε όμως τις περιπτώσεις στις οποίες ένα κόμμα βρίσκεται εκ των υστέρων να αναρωτιέται τι γνώριζε και τι δεν γνώριζε για τον άνθρωπο που επέλεξε.

Για τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ θα πουν ορισμένοι ότι έκανε απάτες με αχυρανθρώπους ή ότι ξεκίνησε τις παρανομίες μετά την ανάληψη του πολιτικού πόστου. Δεν μπορεί όμως να έχει τόσες πολλές παράνομες δραστηριότητες και να μην έχει καταλάβει κανείς τίποτα. Σε αυτήν την περίπτωση, αν τον γνωρίζουν καλά και τον συναναστρέφονται, θα πρέπει να ζητηθεί πιστοποιητικό μη ηλιθιότητας από όσους συμμετείχαν στις εσωκομματικές διεργασίες.

 Διαβάστε επίσης

Όταν λείπει ο μπάρμπας της Νουδού