Είναι γεγονός ότι το περιστατικό στο νηπιαγωγείο στα Άνω Λιόσια απασχολεί την κοινή γνώμη. Και δικαίως.

Απ’ όπου κι αν το πιάσεις είναι δύσκολο, πονάει, δεν μπορείς να το διαχειριστείς.

Μια νηπιαγωγός σε έξαλλη κατάσταση φωνάζει και απειλεί μικρά παιδιά. Λάθος. Τεράστιο λάθος από μια νέα γυναίκα, μορφωμένη που θα έπρεπε να έχει την ψυχραιμία και την εκπαιδευτική επάρκεια να διαχειρίζεται οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει.

Ιδίως αν έχει απέναντί της μικρά παιδιά, σχεδόν μωρά.

Από την άλλη, κάποιος άθλιος «πατέρας» που θεωρεί νομιμοποιημένη την αντίδρασή του, να πάει και να πλακώσει στο ξύλο τη νηπιαγωγό γιατί φώναζε στα παιδιά.

Τι να πει κανείς. Βία σε μια εκπαιδευτικό, απαξίωση του επαγγέλματος του δασκάλου, εισβολή του κάθε γονιού στην εκπαιδευτική διαδικασία με τσαμπουκά.

Και βία. Ο,τι κι αν ειπωθεί, όταν μέσα εμπεριέχεται η βία, δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο.

Όμως, εγώ θα σταθώ σε κάτι άλλο. Που δεν έχει «ναι μεν αλλά». Που θα έπρεπε να έχει καταδικαστεί από την πρώτη στιγμή και θα έπρεπε να έχει κινηθεί και η Δικαιοσύνη αυτεπάγγελτα.

Μιλάω για τον γνωστό και μη εξαιρετέο Σταύρο Μπαλάσκα. Τον πρώην μπάτσο (γιατί μπάτσος ήτανε και ποτέ αστυνομικός), που τώρα καμώνεται το «ειδικό αστυνομικό αναλυτή», ενίοτε και τον… δημοσιογράφο.

Και που δυστυχώς έχει βρει βήμα σε πολλά τηλεοπτικά κανάλια και μέσα ενημέρωσης για να ξεδιπλώνει τις ακραίες, βίαιες, σεξιστικές του παρόλες.

Διότι μην ξεχνάμε: Ο μόνιμος θαμώνας στα δήθεν αντικειμενικά κανάλια ενημέρωσης έχει δώσει δείγματα γραφής προ πολλού.

Τότε που χαρακτήριζε «βλάκα» τον Μπάμπη Αναγνωστόπουλο που σκότωσε την σύζυγό του Καρολάιν, διότι σύμφωνα με τον Μπαλάσκα, αν καλούσε την αστυνομία και δήλωνε εν βρασμώ ψυχής θα είχε γλιτώσει με 40-5 χρονάκια. Οδηγίες προς γυναικοκτόνους δηλαδή.

Όταν είχε χαρακτηρίσει «σκόνη» τους πρόσφυγες και «σκουπίδια» του καταληψίες στα Εξάρχεια. Ή τότε που ξέπλενε τον παιδοβιαστή του Κολωνού λέγοντας ότι τηρεί το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» και δεν έχει κακό προφίλ.

Ο… σεσημασμένος Μπαλάσκας λοιπόν, για την υπόθεση της νηπιαγωγού γύρισε και είπε από το κανάλι του Mega ότι αυτός θα πήγαινε «μαλλί – τσιμέντο» την νηπιαγωγό.

Και κάποιος πρέπει επιτέλους να ρωτήσει: Τι ακριβώς σημαίνει «μαλλί-τσιμέντο»; Γιατί όλοι καταλαβαίνουμε τι υπονοεί. Δεν είναι κριτική, δεν είναι καταδίκη μιας απαράδεκτης παιδαγωγικής συμπεριφοράς, δεν είναι απλώς η οργή ενός πατέρα.

Είναι η γλώσσα της σωματικής βίας. Και εκφέρεται δημόσια, στην τηλεόραση, σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι προσπαθεί να μάθει στα παιδιά της πως η βία δεν είναι απάντηση.

Και μια κυρία που λέει ότι είναι δημοσιογράφος χλιαρά να του λέει «ε, δεν είναι σωστό αυτό που λες Σταύρο». Η ίδια που… καταγγέλλει τη βία σε βάρος γυναικών αποδέχεται από καλεσμένος της την προτροπή σε βία σε βάρος γυναίκας.

Αντί να τον πετάξουν έξω από το κανάλι και να μην τον ξαναφωνάξει κανένας τον «ειδικό», του επιτρέπουν να υπάρχει μπροστά σε κάμερες.

Τι υποκρισία!!!

Κάπου εδώ λοιπόν, έρχεται η ευθύνη των τηλεοπτικών καναλιών. Ως πότε θα κατασκευάζουν «ειδικούς» που καλούνται να έχουν άποψη για τα πάντα;

Ως πότε θα προσφέρουν μικρόφωνο σε ανθρώπους επειδή ξέρουν ότι θα δώσουν την ατάκα, την ένταση, τον καβγά, το απόσπασμα που θα αναπαραχθεί παντού;

Ως πότε ο κάθε Μπαλάσκας θα κάνει τηλεοπτική καριέρα προκαλώντας με τόσο άθλιο τρόπο;

Κι όμως εξακολουθεί να εμφανίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα ως «ειδικός», έτοιμος να σχολιάσει από εγκλήματα μέχρι σχολεία και από οικογενειακές τραγωδίες μέχρι κάθε θέμα της επικαιρότητας.

Η τηλεόραση όμως δεν είναι ουδέτερη. Επιλέγει ποιον καλεί, ποιον νομιμοποιεί ως δημόσια φωνή και ποια συμπεριφορά μετατρέπει σε καθημερινό θέαμα.

Γιατί δεν μπορεί από τη μια, και σωστά, να βάζουμε φρένο στον Κασιδιάρη και στον κάθε χρυσαυγίτη φασίστα που παρακινεί σε βία, αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο τον κάθε Μπαλάσκα.

Και υπάρχει κάτι ακόμη βαθύτερο και πολύ πιο άσχημο σε όλο αυτό. Αυτή η «ματσίλα», η δήθεν μαγκιά του «εγώ θα τον (την) κανόνιζα», του «θα έτρωγε δύο χαστούκια», του «αν ήταν το δικό μου παιδί θα έβλεπες», δεν είναι γραφικότητα.

Είναι η κουλτούρα που παρουσιάζει τη βία ως απόδειξη ανδρισμού. Και όταν απέναντι βρίσκεται μια γυναίκα, δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε και τη διάσταση του φύλου.

Η πατριαρχία δεν αρχίζει μόνο όταν πέσει το πρώτο χτύπημα. Χτίζεται και με τις λέξεις, με την απειλή που βαφτίζεται αγανάκτηση, με τον τραμπουκισμό που βαφτίζεται «μαγκιά», με την ιδέα ότι ο δυνατός άντρας είναι αυτός που επιβάλλεται και ότι η βία του μπορεί να δικαιολογηθεί επειδή είναι θυμωμένος, πατέρας ή «προστατεύει» κάποιον.

Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη δήλωση δεν πρέπει απλώς να περάσει ως ακόμη μία τηλεοπτική υπερβολή που αύριο θα ξεχαστεί. Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να εξετάσουν αν μια τέτοια δημόσια διατύπωση περνά το όριο και αν συντρέχει λόγος αυτεπάγγελτης εισαγγελικής διερεύνησης. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη, όχι τα τηλεοπτικά πάνελ. Αλλά υπάρχει και κάτι που μπορούμε να κρίνουμε ως κοινωνία χωρίς κανέναν εισαγγελέα.

Οσο ακόμη θα ανεχόμαστε τη γλώσσα της βίας να παρουσιάζεται ως λαϊκή αυθεντικότητα; Ως το «λαϊκό παιδί» που καθαρίζει για όλους και για όλα;

Πόσο ακόμη τα κανάλια θα ανταμείβουν την αγένεια, τον σεξισμό και τον τραμπουκισμό επειδή «γράφουν» στην κάμερα;

Φτάνει με τη μαγκιά του ξύλου. Φτάνει με τον τηλεοπτικό τραμπουκισμό που πλασάρεται ως αυθεντικός λόγος. Φτάνει με αυτή την αντρίλα που πρέπει κάθε τόσο να μας υπενθυμίζει ότι μπορεί να δείρει κάποιον. Δεν χρειαζόμαστε αυτόκλητους τιμωρούς. Χρειαζόμαστε σχολεία που προστατεύουν τα παιδιά, θεσμούς που λειτουργούν, Δικαιοσύνη που ερευνά και μέσα ενημέρωσης που αντιλαμβάνονται ότι η τηλεθέαση δεν αποτελεί άλλοθι για τα πάντα.

Γιατί το «μαλλί-τσιμέντο» δεν είναι απλώς μια άθλια ατάκα αλλά είναι ακόμη ένα σύμπτωμα μιας κουλτούρας που καταδικάζει τη βία, αλλά πολύ συχνά κλείνει το μάτι στη βία του «μάγκα».

Και αυτή η υποκρισία πρέπει κάποτε να τελειώσει.

Από όλους όσοι ξεπλένουν τους «Μπαλάσκες» της κοινωνίας μας.

Διαβάστε επίσης:

Ποιος εκπαιδεύει ποιον;

Άνω Λιόσια: Σε σοβαρή κατάσταση η διευθύντρια του νηπιαγωγείου μετά την επίθεση από Ρομά, λέει η Διεύθυνση Εκπαίδευσης