Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Add mononews.gr on Google

Η Ελλάδα περνά σε μια νέα εποχή στην αεράμυνα και την αντιβαλλιστική προστασία, με την «Ασπίδα του Αχιλλέα» να αποτελεί ένα από τα πλέον φιλόδοξα εγχειρήματα της «Ατζέντας 2030».

Πρόκειται για τη δημιουργία ενός δικτύου επάλληλων επιπέδων προστασίας, στο οποίο αισθητήρες, ραντάρ, συστήματα διοίκησης και ελέγχου και διαφορετικά όπλα θα λειτουργούν ως ένα ενιαίο επιχειρησιακό σύστημα.

1

Πριν από ένα μήνα και συγκεκριμένα στις 23 Ιουλίου, το ΚΥΣΕΑ έδωσε το πράσινο φως για την ενεργοποίηση του προγράμματος «Δίκτυο Βληματικής Αντιμετώπισης και Διάγνωσης Απειλών», όπως είναι η επίσημη ονομασία του αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντι-drone θόλου. Σύμφωνα με το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η συνολική αξία του αντιαεροπορικού σκέλους ξεπερνά ελαφρώς τα 3 δισ. ευρώ, ενώ η πλήρης επιχειρησιακή ανάπτυξη προβλέπεται σε 35 μήνες, με τις παραδόσεις να πραγματοποιούνται σταδιακά.

Κρίσιμο στοιχείο του σχεδιασμού είναι ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη οπλικό σύστημα. Η φιλοσοφία της είναι δικτυοκεντρική: να συγκεντρώνει δεδομένα από διαφορετικούς αισθητήρες, να τα επεξεργάζεται και να τα αξιοποιεί για την έγκαιρη αναγνώριση, ιεράρχηση και αντιμετώπιση των απειλών.

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας περιέγραψε τη νέα αρχιτεκτονική με τον όρο «C5ISRT», δηλαδή Command, Control, Compute, Communicate, Cyber, Intelligence, Reconnaissance, Surveillance και Targeting.

Η ισραηλινή τεχνολογία

Κεντρικό ρόλο στη νέα αρχιτεκτονική έχουν ισραηλινές εταιρείες με μεγάλη εμπειρία στην πολυεπίπεδη αεράμυνα. Η επιλογή αυτή εντάσσεται στη γενικότερη στρατηγική εμβάθυνσης της αμυντικής σχέσης Ελλάδας και Ισραήλ.

Και σε αυτό το τεράστιο και για τα ελληνικά δεδομένα εξοπλιστικό project κυρίαρχο ρόλο έχουν ισραηλινές εταιρείες που δραστηριοποιούνται χρόνια στην πολεμική βιομηχανία.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες του mononews, οι εταιρείες από το Ισραήλ που θα λάβουν μέρος στο πρόγραμμα είναι:

Η Israel Aerospace Industries (IAI) αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της ισραηλινής συμμετοχής. Το BARAK MX είναι ολοκληρωμένο σύστημα επίγειας αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας, σχεδιασμένο να συνδυάζει αισθητήρες, διοίκηση μάχης και διαφορετικούς αναχαιτιστές σε δικτυωμένη αρχιτεκτονική. Η ίδια η IAI περιγράφει το BARAK MX ως σύστημα που μπορεί να αντιμετωπίζει διαφορετικές κατηγορίες εναέριων απειλών και να συνδέει πολλαπλές μονάδες και αισθητήρες σε κοινό δίκτυο.

Η IAI διαθέτει ήδη στην Ελλάδα HERON UAV και έχει αναπτύξει συνεργασία με το Πολεμικό Ναυτικό στον τομέα των μη επανδρωμένων υποβρυχίων.

Στον ίδιο τεχνολογικό όμιλο ανήκει η ELTA Systems, η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία για το σκέλος των αισθητήρων και των ραντάρ. Σε ένα σύστημα όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα», η αξία ενός συστήματος αναχαίτισης δεν βρίσκεται μόνο στον ίδιο τον πύραυλο. Προϋποθέτει πρώτα την ανίχνευση της απειλής, την παρακολούθησή της, την αξιολόγηση της τροχιάς και στη συνέχεια τη διαβίβαση των δεδομένων στο κατάλληλο σύστημα αντιμετώπισης.

Ένας δεύτερος μεγάλος ισραηλινός πυλώνας είναι η Rafael Advanced Defense Systems. Η Rafael συνδέεται με το David’s Sling, το οποίο προορίζεται για την αντιμετώπιση υψηλότερης κατηγορίας πυραυλικών και βαλλιστικών απειλών, αλλά και με την οικογένεια SPYDER για την αντιμετώπιση αεροσκαφών, UAV και άλλων εναέριων στόχων. Η ίδια η Rafael καταγράφει το David’s Sling και το SPYDER μεταξύ των βασικών συστημάτων της πολυεπίπεδης αεράμυνάς της.

Ισχυρή παρουσία θα έχει και η Elbit Systems η οποία ήδη έχει συμβάσεις με την Ελλάδα. Για παράδειγμα η σύμβαση 650 εκατ. ευρώ με τις Ενοπλες Δυνάμεις, η οποία περιλαμβάνει εκτοξευτές PULS, κατευθυνόμενες ρουκέτες διαφορετικών βεληνεκών, εκπαιδευτικά πυρομαχικά και loitering munitions, με τετραετή υλοποίηση και δεκαετή υποστήριξη. Το PULS δεν είναι μέρος της «Ασπίδας του Αχιλλέα» με την αυστηρή έννοια του αντιαεροπορικού/αντιβαλλιστικού θόλου. Είναι όμως πολύ σημαντικό κομμάτι της νέας αρχιτεκτονικής πυραυλικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων.

Θυμίζουμε ότι η Η Elbit έχει αναλάβει το International Flight Training Center (IFTC) της Πολεμικής Αεροπορίας στην Καλαμάτα. Η σύμβαση είναι περίπου 1,65 δισ. δολάρια / 1,375 δισ. ευρώ, με διάρκεια περίπου 20 χρόνια. Η Elbit έχει επίσης μακρόχρονη συνεργασία με την Ελλάδα σε ηλεκτρονικά, συστήματα διοίκησης, επικοινωνίες, UAV και άλλες τεχνολογίες, όμως δεν πρέπει να παρουσιάζονται όλα αυτά ως ξεχωριστές ελληνικές συμβάσεις χωρίς συγκεκριμένη σύμβαση/ανάθεση.

Η ελληνική συμμετοχή

Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της απόφασης του ΚΥΣΕΑ δεν αφορά αποκλειστικά τα ισραηλινά συστήματα, αλλά τον τρόπο με τον οποίο αυτά πρόκειται να ενταχθούν στην ελληνική βιομηχανική βάση.

Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας αναφέρει ότι η ελληνική αμυντική βιομηχανία θα συμμετάσχει στον αντιαεροπορικό θόλο με ποσοστό άνω του 25%, που αντιστοιχεί σε ποσό άνω των 700 εκατ. ευρώ. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι ο Νίκος Δένδιας διευκρίνισε πως ο στόχος δεν είναι απλώς να αγοράζονται συστήματα από το Ισραήλ, αλλά να δημιουργηθεί παραγωγική βάση στην Ελλάδα, με ισραηλινές εταιρείες, ελληνικές επιχειρήσεις, μεταφορά τεχνογνωσίας και προοπτική εξαγωγών.

Με άλλα λόγια, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» επιχειρεί να λειτουργήσει και ως βιομηχανικός καταλύτης.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται εταιρείες όπως η ΕΑΒ, τα ΕΑΣ, η IDE – Intracom Defense, η SCYTALYS, η METLEN, η MILTECH, η AKMON και η ΙΚΗ. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι όλες οι παραπάνω εταιρείες, με βάση τα μέχρι σήμερα δημοσιοποιημένα στοιχεία, δεν έχουν οριστική και δημόσια ανακοινωμένη ανάθεση συγκεκριμένου υποσυστήματος της «Ασπίδας». Σε αρκετές περιπτώσεις μιλάμε για δυνητική ή υπό συζήτηση συμμετοχή στην εγχώρια βιομηχανική αλυσίδα. Αυτό είναι διαφορετικό από μια υπογεγραμμένη σύμβαση.

Επίσης, η ΕΑΒ μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κόμβο παραγωγής, ολοκλήρωσης και υποστήριξης συστημάτων. Τα ΕΑΣ συνδέονται με την παραγωγή πυρομαχικών και βλημάτων, ενώ η IDE – Intracom Defense διαθέτει τεχνογνωσία σε ηλεκτρονικά, επικοινωνίες, ισχύ και υποσυστήματα. Η SCYTALYS, με την εμπειρία της σε C2/C4I και διασύνδεση συστημάτων, μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία σε μια αρχιτεκτονική όπου το ζητούμενο είναι ακριβώς η επικοινωνία διαφορετικών αισθητήρων και όπλων.

Παράλληλα, εταιρείες όπως η METLEN, η MILTECH, η AKMON και η ΙΚΗ μπορούν να ενταχθούν στην ευρύτερη βιομηχανική αλυσίδα μέσω μεταλλικών κατασκευών, ηλεκτρονικών, μηχανολογικών υποσυστημάτων και άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων.

Ο «Θόλος» δεν σταματά στους πυραύλους

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν περιορίζεται στην αντιβαλλιστική και αντιαεροπορική άμυνα. Το ΚΥΣΕΑ ενέκρινε παράλληλα συστήματα μη κινητικής αντιμετώπισης drones, δηλαδή δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου που μπορούν να αντιμετωπίζουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη χωρίς τη χρήση κινητικής αναχαίτισης.

Στην ίδια αρχιτεκτονική εντάσσεται ένα ακόμη HERON 1 για εναέρια επιτήρηση και μετάδοση δεδομένων, ενώ εγκρίθηκε και η προμήθεια δέκα επιπλέον V-BAT, πέραν των τεσσάρων που ήδη διαθέτει η Ελλάδα. Τα V-BAT προορίζονται για δικτυοκεντρική επιτήρηση, μεταξύ άλλων στο Αιγαίο και στον Έβρο.

Παράλληλα, η Ελλάδα προχωρά στη συμμετοχή σε αστερισμό μικρών δορυφόρων με δυνατότητα υψηλής ανάλυσης εικόνας ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες. Η λογική είναι σαφής: ο «Θόλος» δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίς ένα ισχυρό σύστημα αισθητήρων που να παρέχει διαρκώς εικόνα του χώρου.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν είναι μόνο ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα. Είναι και ένα τεστ για το κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να μετατρέψει μια μεγάλη αμυντική δαπάνη σε μακροπρόθεσμη βιομηχανική και τεχνολογική επένδυση.

Διαβάστε επίσης:

Δένδιας: Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» σηματοδοτεί τη νέα εποχή των Ενόπλων Δυνάμεων
Όλο το σχέδιο της «Ασπίδας του Αχιλλέα»: Οι τρεις ισραηλινοί κολοσσοί, οι 11 ελληνικές εταιρείες και τα 850 εκατ. ευρώ
ΚΥΣΕΑ: Εγκρίθηκαν τα εξοπλιστικά ύψους 4,2 δισ. ευρώ – Στο επίκεντρο η «Ασπίδα του Αχιλλέα»