Δίνεις, δίνεις, δίνεις και μετά, πάνω στην ανάγκη, τα ζητάς πίσω. Η ανάγκη είναι η αρρώστια, το ατύχημα, η αναποδιά. Αυτή είναι η ιδέα της ιδιωτικής ασφάλισης υγείας.

Ο πελάτης πληρώνει για χρόνια, πολλά χρόνια, για δεκαετίες, ώστε όταν χρειαστεί περίθαλψη, να έχει πρόσβαση σε δομές υψηλών προδιαγραφών, χωρίς να πουλήσει οικόπεδο για να ανταπεξέλθει. Η σχέση αυτή (το δίνεις, δίνεις, δίνεις και στην ανάγκη παίρνεις) προϋποθέτει εμπιστοσύνη. Αυτή η εμπιστοσύνη λοιπόν δοκιμάζεται όταν οι αυξήσεις στα ασφάλιστρα ξεπερνούν κάθε λογικό μέτρο.

Τα στατιστικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Το «δίνεις, δίνεις, δίνεις», ανεβαίνει κάθε χρόνο. Όχι μια φορά έξω, να πει ο πελάτης ότι θα το καταπιεί. Μιλάμε εδώ για τα μακροχρόνια συμβόλαια υγείας. Οι αναπροσαρμογές ήταν 14,07% το 2022, το 14,69% το 2023 και το 7,23% το 2024. Μην κοιτάτε τη συσσωρευτική αύξηση απομονωμένα. Κάθε χρόνο πολλαπλασιάζουμε με το ήδη αυξημένο ποσό του προηγούμενου χρόνου. Δηλαδή τα 100 φλουριά στα τρία χρόνια γίνονται περίπου 140.

Δεν θα πούμε ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν το σύνολο της ευθύνης αλλά, για να το πούμε κομψά, αξιοποιούν προς όφελός τους τα δεδομένα της αγοράς. Το κόστος της υγείας αυξάνεται διεθνώς με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από τον υπόλοιπο πληθωρισμό. Νέες θεραπείες, ακριβότερα φάρμακα και τεχνολογικός εξοπλισμός ανεβάζουν συνεχώς το κόστος των νοσηλειών. Στην Ελλάδα οι ιδιωτικές κλινικές είναι σε λίγα χέρια και ζητάνε όσα θέλουν.

Κάτι ακόμα. Είναι μία από τις πιο γερασμένες χώρες της Ευρώπης. Όσο αυξάνεται η ηλικία των ασφαλισμένων, τόσο αυξάνεται και η χρήση υπηρεσιών υγείας. Ταυτόχρονα, οι νεότεροι δυσκολεύονται να μπουν στην ιδιωτική ασφάλιση λόγω του υψηλού κόστους. Έτσι, η ασφαλιστική δεξαμενή μικραίνει και γερνάει, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο την ανοδική πίεση στα ασφάλιστρα. Βλέπετε; Είμαστε καλόπιστοι και πάμε να δικαιολογήσουμε τις ασφαλιστικές. Τα στοιχεία όμως δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν τις παράλογες αυξήσεις.

Την ίδια στιγμή που ο πελάτης δίνει, δίνει, δίνει οι ασφαλιστικές εταιρείες δηλώνουν εντυπωσιακή κερδοφορία. Θα πείτε: «Καλά κάνουν, καπιταλισμό έχουμε». Είμαστε όμως στην Ευρώπη και ο καπιταλισμός έρχεται με το κοινωνικό κράτος και είναι θεμιτό να ρωτάμε: ποιο μέρος των οικονομικών επιδόσεων προέρχεται από τις συνεχείς επιβαρύνσεις των παλιών πελατών;

Γιατί καθόμαστε και ασχολούμαστε ενώ όλα είναι σχεδόν τέλεια; Κάτι οι μεγάλες λίστες αναμονής, κάτι η έλλειψη προσωπικού μετατρέπουν την ιδιωτική ασφάλιση από επιλογή σε αναγκαιότητα.

Για έναν άνθρωπο μεγαλύτερης ηλικίας ή με επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, η διακοπή του συμβολαίου δεν αποτελεί ρεαλιστική λύση. Δύσκολα θα βρει άλλη εταιρεία που θα τον ασφαλίσει με αντίστοιχους όρους.

Ποιος θα κάνει λοιπόν τον έλεγχο στις ασφαλιστικές και κυρίως σε εκείνες που ξεπαραδιάζουν τον Έλληνα και στέλνουν την είσπραξη εκτός έδρας; Εκεί καταγράφεται η μεγαλύτερη αμετροέπεια: σε ξένες επιχειρήσεις που δεν δείχνουν κανένα έλεος. Ποιος θεσμός τις ελέγχει και ποιος πελάτης θέλει να συνεχίσει να είναι θύμα τους;