Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία οφείλει να αποφασίσει αν θα λειτουργεί με κανόνες ή αν θα παραδοθεί πλήρως στην ισχύ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Και στις ορέξεις των golden boys (και girls) που κάθονται πάνω στα χρυσά συμβόλαιά τους και στα bonus τους σε βάρος των Ελλήνων ασφαλισμένων.

Μιλάω ασφαλώς για την υπόθεση των υπέρογκων, στα όρια της κερδοσκοπίας, αυξήσεων στα ιδιωτικά συμβόλαια υγείας. Ενα θέμα που «σήκωσε» δικαίως η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Μιλένα Αποστολάκη, και ανέδειξε με συνεχή δημοσιεύματά του το mononews.

Εδώ και χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένοι καταβάλλουν ανελλιπώς τα ασφάλιστρά τους. Πληρώνουν από το υστέρημά τους. Στερούνται χρήματα από την καθημερινότητά τους, από τα παιδιά τους, από τις ανάγκες του σπιτιού τους, για να έχουν την ασφάλεια ότι όταν προκύψει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν θα βρεθούν εκτεθειμένοι.

Και τι εισπράττουν ως αντάλλαγμα; Συνεχείς αυξήσεις. Κάθε χρόνο και ακριβότερα. Κάθε χρόνο και μεγαλύτερη οικονομική πίεση.

Κάθε χρόνο και πιο κοντά στο σημείο όπου ένας άνθρωπος που πλήρωνε επί δεκαετίες το συμβόλαιό του θα αναγκαστεί να το εγκαταλείψει επειδή απλούστατα δεν θα μπορεί πλέον να το συντηρήσει.

Και ειδικά στα παλαιά συμβόλαια υγείας, που υπογράφηκαν με συγκεκριμένους όρους, ασκείται τώρα ασφυκτική πίεση από τις ασφαλιστικές εταιρείες, για μεγάλες αυξήσεις που κανείς δεν μπορεί να αντέξει.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες.

Και είναι μια πραγματικότητα που αποκαλύφθηκε με πολιτικούς όρους από τη Μιλένα Αποστολάκη, η οποία έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που αφορά όχι μόνο την ασφαλιστική αγορά αλλά τον πυρήνα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα ακόμη εμπορικό προϊόν. Δεν μιλάμε για αυτοκίνητα, για κινητά τηλέφωνα. Δεν μιλάμε καν για συνδρομές ψυχαγωγίας.

Μιλάμε για την υγεία.

Μιλάμε για ανθρώπους 60, 70 και 80 ετών που μετά από δεκαετίες πληρωμών βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια αγορά από την οποία δεν μπορούν να φύγουν χωρίς να χάσουν την προστασία που οι ίδιοι χρηματοδότησαν για χρόνια.

Και ενώ οι πολίτες αγωνιούν, οι διοικήσεις των ασφαλιστικών εταιρειών συνεχίζουν να λαμβάνουν αποφάσεις που μεταφράζονται σε νέα βάρη για τους ασφαλισμένους.

Η NN Hellas και η επικεφαλής της, Φιλίππα Μιχάλη, η Interamerican με CEO τον Γιάννη Καντώρο, η ERGO Ασφαλιστική με τον Ερρίκο Μοάτσο και συνολικά ο κλάδος επικαλούνται την αύξηση του κόστους των υπηρεσιών υγείας, τις ανατιμήσεις των νοσοκομείων και τις διεθνείς εξελίξεις.

Βάζουν στη συζήτηση κι έναν δείκτη τιμών που ακόμη δεν έχει τεθεί σε ισχύ, αλλά οι ίδιοι τον χρησιμοποιούν για να αποφασίσουν και να διατάξουν αυξήσεις έως και 14%. Το mononews αποκάλυψε τέτοια ιδιωτικά συμβόλαια, ειδοποιήσεις σε ασφαλισμένους για τέτοιου ύψους αυξήσεις.

Και να πάμε ειδικά στην NN και την κ. Μιχάλη, ένα θέμα που ανέδειξε το mononews και θα διαβάσετε σήμερα τη συνέχεια και στον wiseman.

Η πρόεδρος και CEO της ολλανδικής εταιρείας εμφανίζεται ως υπερασπίστρια των ασφαλισμένων, όμως πολλοί πολίτες βιώνουν μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.

Η εταιρεία της, προφανώς με τις εντολές της, ακολουθεί τη λογική των πειρατών. «Παίρνει λύτρα» από τον κόσμο, αλλά η ίδια θεωρεί ότι κάνει λειτούργημα.

Θεωρεί ότι είναι η «Ρομπέν της ασφαλιστικής αγοράς», ενώ η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Οι υπέρογκες αυξήσεις που επιβάλλει η ΝΝ στους ασφαλισμένους της γίνονται υπερκέρδη και ετήσια bonus για την ίδια και τα κορυφαία στελέχη της.

Αγαπητοί φίλοι, η επικεφαλής της ΝΝ, η κ. Μιχάλη, νομίζει ότι η Ελλάδα δεν έχει νόμους.

Κάνει ό,τι θέλει. Μάλιστα νομίζει ότι είναι φιλάνθρωπος.

Μετά τις αποκαλύψεις, σε ανακοίνωσή της απάντησε λέγοντας ότι οι αναφορές στην Κοινή Υπουργική Απόφαση για τον Ε.Δ.Α. στις ενημερωτικές επιστολές προς τους πελάτες της ερμηνεύτηκαν λανθασμένα και ουδέποτε βασίστηκαν στον δείκτη.

Κατά τη… φιλάνθρωπο Φιλλίπα Μιχάλη, φταίνε τα media και η ΕΚΠΟΙΖΩ.

Φυσικά, την ίδια «πειρατική λογική» ακολουθούν και τα υπόλοιπα καλόπαιδα της ασφαλιστικής αγοράς.

Όλα αυτά μπορεί να αποτελούν μέρος της εικόνας. Δεν αποτελούν όμως ολόκληρη την εικόνα.

Διότι η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει με απόλυτη διαφάνεια ποια είναι η πραγματική βάση αυτών των αυξήσεων, πώς ακριβώς υπολογίζονται, ποιο μέρος τους είναι αντικειμενικά αναγκαίο και ποιο μέρος αποτελεί απλώς μεταφορά του επιχειρηματικού κινδύνου στους πελάτες.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν. Και το κράτος έχει υποχρέωση να ελέγξει.

Δεν είναι δυνατόν οι ασφαλισμένοι να βρίσκονται μονίμως στη θέση του αδύναμου κρίκου. Δεν είναι δυνατόν ο συνταξιούχος να καλείται κάθε χρόνο να πληρώνει περισσότερα ενώ η σύνταξή του παραμένει στάσιμη. Δεν είναι δυνατόν η μεσαία τάξη να βλέπει το εισόδημά της να εξανεμίζεται και παράλληλα να δέχεται νέες επιβαρύνσεις σε μια υπηρεσία που αφορά την ίδια τη ζωή της.

Ας σταματήσουν λοιπόν τα ωραία λόγια περί «βιωσιμότητας της αγοράς». Η πρώτη προϋπόθεση βιωσιμότητας είναι να μπορεί να επιβιώσει ο πελάτης.

Γιατί χωρίς ασφαλισμένους δεν υπάρχει ασφαλιστική αγορά.

Και σήμερα χιλιάδες άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν μετατραπεί σε χρηματοδότες ενός συστήματος το οποίο απαιτεί διαρκώς περισσότερα χωρίς να λογοδοτεί επαρκώς.

Και στο κάτω – κάτω είναι αδιανόητο κάποιοι μεγαλόσχημοι των ασφαλιστικών εταιρειών να συνδέουν την προσωπική τους «καλή ζωή» και τα τεράστια μπόνους που θα πάρουν, με τις αυξήσεις στα συμβόλαια που θα κάνουν ώστε να αυξηθεί ο τζίρος και να λένε στους ιδιοκτήτες ότι είναι… άριστοι managers.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο οι ασφαλιστικές.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η απουσία ουσιαστικής κρατικής παρέμβασης.

Η Πολιτεία γνωρίζει. Η κυβέρνηση γνωρίζει. Οι εποπτικές αρχές γνωρίζουν.

Οι καταναλωτικές οργανώσεις προειδοποιούν εδώ και χρόνια. Κι όμως, η κατάσταση συνεχίζεται.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μια χώρα όπου οι πολίτες είναι απολύτως εκτεθειμένοι απέναντι σε κάθε μεγάλη αγορά.

Δεν μπορεί να υπάρχουν αυστηροί έλεγχοι για τον μικρό επαγγελματία, τον καταστηματάρχη και τον μισθωτό, αλλά όταν τίθεται ζήτημα προστασίας εκατοντάδων χιλιάδων ασφαλισμένων να κυριαρχεί η λογική της αδράνειας.

Η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλία τώρα.

Να απαιτήσει πλήρη διαφάνεια στον τρόπο υπολογισμού των αυξήσεων. Να ενισχύσει τους ελέγχους. Να επιβάλει ουσιαστικές κυρώσεις όπου διαπιστώνονται αδιαφανείς ή παραπλανητικές πρακτικές.

Να εξετάσει αν απαιτείται νέο ρυθμιστικό πλαίσιο για την προστασία των μακροχρόνιων συμβολαίων υγείας. Να αποδείξει ότι η Πολιτεία βρίσκεται δίπλα στον πολίτη και όχι απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις.

Γιατί στο τέλος της ημέρας το ερώτημα είναι βαθιά πολιτικό.

Θέλουμε μια χώρα όπου ένας άνθρωπος που πλήρωνε επί 25 ή 30 χρόνια την ιδιωτική του ασφάλιση θα μπορεί να συνεχίσει να προστατεύεται όταν τη χρειαστεί;

Ή θέλουμε μια χώρα όπου οι μεγαλύτερες επιβαρύνσεις επιβάλλονται ακριβώς στους ανθρώπους που έχουν τη μικρότερη δυνατότητα να αντιδράσουν;

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί από τις διοικήσεις των εταιρειών.

Η απάντηση πρέπει να δοθεί από την Πολιτεία.

Και πρέπει να δοθεί τώρα.

Πριν χιλιάδες ακόμη ασφαλισμένοι βρεθούν μπροστά στο ίδιο δίλημμα: Να πληρώσουν ένα ασφάλιστρο που δεν αντέχουν ή να μείνουν χωρίς κάλυψη υγείας.

Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, αυτό δεν είναι επιλογή. Είναι αδιέξοδο. Και τα αδιέξοδα είναι ευθύνη της πολιτικής να τα λύνει, όχι να τα παρακολουθεί.

Συμπέρασμα: Θεωρώ ότι πλέον ο υπουργός Τάκης Θεοδωρικάκος δεν έχει άλλη επιλογή. Οπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος… Ητοι βαριά πρόστιμα για να καταλάβουν οι πειρατές και οι πειρατίνες ότι δεν μπορούν να παίζουν με τις τσέπες κανενός. Και με την υγεία κανενός.