Υπάρχουν φορές, που η τοπική επικαιρότητα αναδεικνύει παθογένειες και αδιέξοδα, τα οποία, αντί να λύνονται με τη λογική και τη συνεργασία, μετατρέπονται σε πεδία αντιπαραθέσεων.

Αυτό, που γίνεται στο νοσοκομείο Χανίων με τη διεκδίκηση του εγκαταλελειμμένου κτηρίου, είναι πολύ σοβαρό για τους ανθρώπους, που δουλεύουν εκεί.

Υπάρχει το τεράστιο, διαχρονικό αίτημα των 1.300 εργαζομένων, να γίνει εκεί ένας δημοτικός παιδικός σταθμός. Συγκεκριμένα να στεγαστεί στο μέχρι πρότινος άδειο κτήριο της Εκκλησίας στην αυλή του νοσοκομείου και να πληρώνουν το ενοίκιο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από την τσέπη τους.

Αν έχετε παιδιά και καμία βοήθεια, κάποιον να σας τα κρατάει όσο εσείς δουλεύετε, ειδικά όταν είναι μικρά, δεν ξέρετε τι θα πει αγωνία, στενοχώρια, ξεβόλεμα, τρέξιμο και συνεχές στρες…

Αυτό βιώνουν πολλοί εργαζόμενοι γονείς στο νοσοκομείο.

Με τις εφημερίες, τα ακανόνιστα ωράρια και τις βάρδιες που αλλάζουν συνεχώς, πηγαίνουν τα παιδιά τους σε παιδικούς σταθμούς, μεν, αλλά συχνά δεν καλύπτονται οι αυξημένες ανάγκες τους, λόγω του «ανάποδου» ωραρίου εργασίας τους.

Και μετά απορούμε γιατί φεύγουν οι νοσηλευτές, γιατί έχουμε τόσες αρνήσεις στις προκηρύξεις και γιατί δεν βρίσκουμε γιατρούς. Άμα δεν υπάρχει στήριξη στην οικογένειά τους, πώς μπορούν να αντεπεξέλθουν;

Τα Χανιά είναι «άγονη» περιοχή εκ του αποτελέσματος και το να λειτουργεί ένας παιδικός σταθμός, εντός, μάλιστα, περιβάλλοντος νοσοκομείου, θα ήταν ένα σοβαρό κίνητρο, για να δεχτεί κάποιος να δουλέψει εκεί, αυτή είναι η αλήθεια.

Από την άλλη, βέβαια, στο κτήριο θα στεγαστεί το Κέντρο Αλτσχάιμερ Χανίων, μια σημαντική πρωτοβουλία από τον «Συνάνθρωπο» και την Παγκρητική Ένωση Αμερικής, κανείς δεν λέει το αντίθετο.

Όμως εδώ είναι το λάθος. Γιατί πρέπει να διαλέξουμε το ένα εις βάρος του άλλου; Ή τον παιδικό σταθμό ή το Κέντρο Αλτσχάιμερ;

Και, εν πάσει περιπτώσει, το αίτημα για τη λειτουργία εκεί παιδικού σταθμού μετρά πάνω από 25 χρόνια. Το Κέντρο Αλτσχάιμερ έχει ήδη γραφεία και, μάλιστα, υπήρχαν και άλλοι χώροι να στεγαστεί.

Ένας κακόπιστος θα έλεγε ότι είναι σαν το Κέντρο Αλτσχάιμερ να έβαλε «τρικλοποδιά» στον παιδικό σταθμό…

Ο λόγος, που πιστεύω ότι πρέπει να γίνει ο παιδικός σταθμός και όχι το Κέντρο Αλτσχάιμερ σε εκείνο το συγκεκριμένο κτήριο, είναι ο εξής: Το νοσοκομείο είναι κυρίως χώρος εργασίας για χιλιάδες άτομα, που κρατάνε το σύστημα όρθιο με τα χίλια ζόρια.

Ο παιδικός σταθμός «κουμπώνει» οργανικά μέσα στις ανάγκες αυτού του χώρου και «λύνει τα χέρια» των εργαζομένων γονιών. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται στήριξη εδώ και τώρα, για να μπορούν να προσφέρουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ασθενείς με άνοια δεν πρέπει να έχουν τη δομή τους. Φυσικά και πρέπει. Αλλά τα Χανιά είναι τεράστια, έχουν χώρους, έχουν οικόπεδα, έχουν δυνατότητες.

Μπορεί να βρεθεί μια άλλη, εξίσου καλή και αξιοπρεπής στέγη για το Κέντρο Αλτσχάιμερ, ώστε να γίνει κι αυτό το έργο όπως πρέπει, χωρίς να στερηθεί το προσωπικό του νοσοκομείου τη βοήθεια που χρειάζεται.

Κατά τη γνώμη μου δεν πρόκειται περί διχασμού. Είναι θέμα προτεραιότητας για το ίδιο το ΕΣΥ, που μετά από χρόνια δυσκολιών έχει «σηκώσει κεφάλι» και προσπαθεί καθημερινά να αντιμετωπίσει τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες, που ενσκύπτουν.

Αν δεν προσέξουμε αυτούς, που κρατάνε τα νοσοκομεία μας ανοιχτά, στο τέλος δεν μείνει κανείς ούτε για τα παιδιά, ούτε για τους ασθενείς.

Διαβάστε επίσης:

Γιώργος Μπέας (διοικητής νοσ. Χανίων): Χτίζουμε το νοσοκομείο της επόμενης δεκαετίας – Το στοίχημα της στελέχωσης

Νοσοκομείο Χανίων: Η κόντρα, το διαχρονικό αίτημα για παιδικό σταθμό και η παρέμβαση της Ντ. Μπακογιάννη

Το… ΑΙ βάζει τέλος στα κυκλώματα με τα εικονικά τιμολόγια – Πώς έπεσε στα δίχτυα της ΑΑΔΕ η άστεγη με… βίλα 280τ.μ. και πισίνα στα βόρεια προάστια