«Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό.

Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος.

Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη.»

Ασφαλώς και αυτά τα σπουδαία, τα μοναδικά λόγια, δεν μου ανήκουν. Στον Χρόνη Μίσσιο ανήκουν, έναν πραγματικό αριστερό, όχι σαν αυτούς τους γιαλαντζί, τους αριστερούς της φακής και εκείνους που διακηρύσσουν την «αριστεροσύνη» τους για να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους, αλλά στην κανονική τους ζωή είναι ακροδεξιοί και… με γεμάτες τσέπες.

Και είναι τόσο προσκυνημένοι που αν τους είχε μπροστά τους ο Μίσσιος ούτε που θα τους έφτυνε για να μη χαλάσει το σάλιο του.

Τα λέω όλα αυτά διότι παρατηρώ κάτι που στη δική μου φιλοσοφία για την Αριστερά δεν νοείται. Μιλάω για τους χαμαιλέοντες που αλλάζουν χρώμα καθημερινά, ερπετά που ζουν παρασιτικά και ταυτόχρονα που βρίζουν τους υπόλοιπους, λες και μπορούν να τους μολύνουν.

Ξέρετε, υπάρχει κάτι βαθιά κουραστικό και σχεδόν προσβλητικό στο θέαμα των πολιτικών και μιντιακών μεταμορφώσεων που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια.

Και καλά, οι πολιτικοί είναι συνηθισμένοι να κάνουν κυβιστήσεις. Οι δημοσιογράφοι; Οι αναλυτές, οι δημοσιολογούντες όμως;

Και πάω στο προκείμενο.

Άνθρωποι που μέχρι χθες παρουσίαζαν τον Τσίπρα ως εθνική καταστροφή και τον Ανδρουλάκη ως πολιτικό νάνο, σήμερα εμφανίζονται περίπου ως προσωπικοί τους σωματοφύλακες. Δημοσιογράφοι, τηλεοπτικοί αναλυτές, opinion makers και διάφοροι επαγγελματίες της δημόσιας γνώμης που επί χρόνια έχτιζαν καριέρες πάνω στη χλεύη, την ειρωνεία και την απαξίωση αυτών των προσώπων, τώρα ανακάλυψαν ξαφνικά την πολιτική τους «σοβαρότητα», την «αναγκαιότητα» και τη «σωτήρια προοπτική» τους.

Όχι επειδή άλλαξαν ιδεολογία. Όχι επειδή έκαναν αυτοκριτική. Όχι επειδή πείστηκαν πολιτικά.

Αλλά επειδή άλλαξε ο στόχος. Στη λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», ο χθεσινός «επικίνδυνος λαϊκιστής» Αλέξης βαφτίζεται ώριμος ηγέτης και ο «άχρωμος αρχηγός» παρουσιάζεται ως τελευταία ελπίδα της δημοκρατικής παράταξης.

Η πολιτική υποκρισία στην Ελλάδα δεν είναι καινούργια. Αυτό που προκαλεί όμως πλέον αηδία είναι η ταχύτητα και η ξεδιαντροπιά της μεταστροφής. Άνθρωποι που πριν λίγα χρόνια έκαναν τηλεοπτικά πανηγύρια πάνω από τις ήττες του ΣΥΡΙΖΑ ή αντιμετώπιζαν το ΠΑΣΟΚ σαν πολιτικό ανέκδοτο, τώρα βγαίνουν καθημερινά στα πάνελ και στις ιστοσελίδες και μιλούν λες και υπήρξαν πάντα πιστοί υπερασπιστές τους.

Το πιο θλιβερό δεν είναι καν οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους: Επιβιώνουν, προσαρμόζονται, διεκδικούν εξουσία.

Το πραγματικά εξοργιστικό είναι οι επαγγελματίες χειροκροτητές. Τα ανθρώπινα τζουκ μποξ της δημόσιας ζωής. Εκείνοι που παίζουν κάθε φορά το τραγούδι που ζητά το εκάστοτε σύστημα ισχύος, το εκάστοτε αφεντικό.

Βάζεις ένα νόμισμα και αλλάζει αμέσως η μελωδία.

Χθες «ο Τσίπρας κατέστρεψε τη χώρα». Σήμερα «ο Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να ενώσει την κεντροαριστερά».

Χθες «ο Ανδρουλάκης δεν τραβάει». Σήμερα «ο Ανδρουλάκης εκφράζει τη σοβαρότητα και τη θεσμικότητα και κάποιοι κακοί θέλουν να τον… δολοφονήσουν».

Και όλα αυτά χωρίς ντροπή. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς καν μια στοιχειώδη παραδοχή ότι κάποτε έλεγαν τα ακριβώς αντίθετα.

Γιατί στην Ελλάδα η μνήμη θεωρείται μειονέκτημα. Υπολογίζουν ότι ο κόσμος ξεχνά εύκολα.

Και συχνά έχουν δίκιο. Αλλά υπάρχουν κάποιοι που θυμούνται. Που θυμούνται για παράδειγμα ότι το 2021 στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ «έθαβαν» τον Ανδρουλάκη στηρίζοντας απροκάλυπτα Γιώργο Παπανδρέου.

Ή κάποτε που κυβερνούσε ο Τσίπρας τον αποδομούσαν κάθε μέρα, γιατί απλά τότε… ήταν με τον Μητσοτάκη!!!

Υπάρχει όμως κι ένα βαθύτερο πρόβλημα. Αυτή η διαρκής μεταμόρφωση και η οσφυοκαμψία των «αναλυτών» και των δημοσιολογούντων καταστρέφει κάθε έννοια αξιοπιστίας στον δημόσιο διάλογο.

Ο πολίτης δεν ξέρει πλέον ποιος μιλά από πεποίθηση και ποιος από γραμμή. Ποιος αλλάζει γνώμη επειδή όντως αναθεώρησε και ποιος επειδή το αφεντικό, το κανάλι, η εφημερίδα ή το επιχειρηματικό κέντρο που τον στηρίζει αποφάσισε ότι η νέα κατεύθυνση είναι άλλη.

Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι «δηλωσίες» της εποχής. Όχι με τη μορφή που είχαν σε άλλες δεκαετίες, αλλά με το ίδιο πνεύμα υποταγής. Άνθρωποι έτοιμοι να προσαρμόσουν άποψη, ύφος, ιδεολογία και αφήγημα μέσα σε ένα βράδυ. Μόλις γίνει το νεύμα από πάνω, τρέχουν πρόθυμα να εκτελέσουν το νέο πρόγραμμα.

Με ζήλο, με υπερβολή. Σαν σκυλάκια σε πολιτικό τσίρκο που εκπαιδεύτηκαν να υπακούν στο σφύριγμα.

Και φυσικά το πρόβλημα δεν αφορά μόνο ένα κόμμα ή μία παράταξη. Είναι συνολικό φαινόμενο. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα υπερασπίζονται με πάθος τον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη, αύριο μπορεί να τους αποδομούν ξανά αν αλλάξει το πολιτικό κλίμα.

Δεν υπηρετούν ιδέες. Υπηρετούν συσχετισμούς. Και καλά θα κάνουν και οι κ. Τσίπρας και Ανδρουλάκης να είναι προσεκτικοί με αυτούς που τώρα τους… κρεμάνε το παλτό στην κρεμάστρα κάνοντας και μια βαθιά υπόκλιση.

Διότι αύριο οι ίδιοι τύποι, που επιβιώνουν σαν κατσαρίδες, θα τους πετάξουν σαν την τρίχα στο ζυμάρι.

Μόλις αλλάξει ο δίσκος στο τζουκ μποξ.

Γι’ αυτό και η κοινωνία αντιμετωπίζει πλέον με όλο και μεγαλύτερη δυσπιστία τους τηλεοπτικούς «ειδικούς», τους επαγγελματίες σχολιαστές και τους πολιτικούς influencer.

Γιατί ο κόσμος καταλαβαίνει πότε κάποιος μιλά με συνέπεια και πότε λειτουργεί σαν φερέφωνο συγκυριών.

Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι αν πρέπει να πέσει ο Μητσοτάκης ή αν πρέπει να ενισχυθεί ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης. Αυτά είναι ζητήματα πολιτικής αντιπαράθεσης και δημοκρατικής επιλογής. Κοντολογίς ο λαός θα τους κρίνει όλους και θα πάρει τις αποφάσεις του.

Μακάρι δε να είναι ικανοί και οι δύο και να κυβερνήσουν καλύτερα από τη ΝΔ.

Το ζήτημα είναι πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε αυτή τη γελοιοποίηση της δημόσιας ζωής από ανθρώπους που αλλάζουν αφήγημα με την ευκολία που αλλάζουν γραβάτα.

Πόσο ακόμα θα παρουσιάζονται ως «αντικειμενικοί αναλυτές» πρόσωπα που λειτουργούν σαν πολιτικοί ανεμοδείκτες.

Γιατί μια δημοκρατία δεν φθείρεται μόνο από τους κακούς πολιτικούς. Φθείρεται και από τους πρόθυμους αυλικούς που είναι πάντα έτοιμοι να χειροκροτήσουν τον επόμενο «σωτήρα», αρκεί να έχουν πάρει εγκαίρως τη νέα γραμμή.

Κι όπως έλεγε και ο Θωμάς Μπακαλάκος «ποιος από τους προστάτες θα μας προστατέψει ποιος…»

Υ.Γ. Μη με προκαλείτε…

Διαβάστε επίσης:

Από τις πλατείες στη… ρεματιά: Ο «θεριστής» Τσίπρας από το σκίζω μνημόνια στο… σπέρνω τον Δεκέμβρη

Να τα αγαπάτε τα παιδιά σας, να τα αγκαλιάζετε. Ποτέ οι αγκαλιές δεν σκότωσαν

Ο Ακύλας, η Eurovision, η αποθέωση του γκλίτερ και ο θόρυβος των τενεκέδων