Δύο 24ωρα μετά την τραγωδία στην Ηλιούπολη και όλη η Ελλάδα δεν μπορεί να ηρεμήσει. Το σοκ είναι τεράστιο, τουλάχιστον για όσους έχουν ελάχιστο μυαλό και ενσυναίσθηση.

Και δεν χρειάζεται να είσαι πατέρας ή μάνα για να καταλάβεις σε βάθος αυτό που συνέβη. Αρκεί να είσαι άνθρωπος για να νιώσεις αυτή την ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη, για να τρέξει ένα δάκρυ στη μνήμη του κοριτσιού που έχασε τη ζωή του.

Αν περνούσε από το χέρι μου θα έκλεινα όλα τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια για μία εβδομάδα. Και δεν θα συνέχιζα τη ζωή της χώρας λες και δεν συνέβη τίποτε.

Θα γέμιζα τις σχολικές αίθουσες με ψυχολόγους, θα απαιτούσα στις εκκλησιές όλης της χώρας να μιλούσαν ειδικοί, κι όχι οι παπάδες με λογύδρια περί χριστιανικής ηθικής.

Θα συγκαλούσα έκτακτη συνεδρίαση της Βουλής και θα απαιτούσα από όλους τους πολιτικούς αντί να σκοτώνονται για την εξουσία, να έσκυβαν το κεφάλι για λίγα λεπτά και στη συνέχεια να έπαιρναν αποφάσεις για το τι χώρα θέλουν, τι πατρίδα θα κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές.

Δυστυχώς, όπως και σε κάθε τραγωδία, η ζωή απλά συνεχίζεται. Και το βάρος πέφτει πάλι στα παιδιά και στις οικογένειες. Και η τραγωδία γίνεται καθρέφτης για όλους μας, δυστυχώς χωρίς να έχουμε την απαιτούμενη βοήθεια.

Μόνοι μας θα βγάλουμε ξανά το φίδι από την τρύπα. Μόνοι μας θα μιλήσουμε στα παιδιά μας, μόνοι μας θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Μπας και σωθεί ο επόμενος έφηβος, μπας και γλιτώσει κανένα παιδί. Το δικό μου, το δικό σου, του γείτονα ή του άγνωστου. Γιατί όλα τα παιδιά είναι ίδια. Άδολα, αθώα, γεμάτα όνειρα κι ελπίδες. Αλλά και γεμάτα άγχη και απογοητεύσεις.

Ας δούμε, λοιπόν τον καθρέφτη της Ηλιούπολης μήπως και κοιτάξουμε πιο βαθιά μέσα στις οικογένειες, στα σπίτια, στις σιωπές που μεγαλώνουν ανάμεσα σε γονείς και παιδιά.

Πολλές φορές οι γονείς πιστεύουν πως η αγάπη φαίνεται μέσα από τις θυσίες, τα χρήματα, την κούραση, το «τα κάνω όλα για σένα».

Όμως ένα παιδί δεν μετρά την αγάπη έτσι. Τη μετρά στην αγκαλιά, στο βλέμμα, στον χρόνο, στο «σε ακούω», στο «είμαι εδώ χωρίς να σε κρίνω».
Και κάπου εκεί χάνονται πολλά παιδιά. Όχι απαραίτητα επειδή δεν αγαπήθηκαν, αλλά επειδή δεν ένιωσαν ότι μπορούν να μιλήσουν. Επειδή πίστεψαν ότι δεν ακούγονται.

Κι επειδή οι σιωπές τους δεν έγιναν αντιληπτές, μέσα στο άγριο, καθημερινό κυνηγητό της επιβίωσης, της επιτυχίας, της επικράτησης στον στίβο της ζωής.

Ξέρετε, πολύ φοβάμαι ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες πολλών σπιτιών υπάρχουν παιδιά που παλεύουν σιωπηλά με φόβους, άγχος, μοναξιά και σκοτάδι που κανείς δεν βλέπει εγκαίρως. Κι όταν έρχεται μια τραγωδία σαν κι αυτή της Ηλιούπολης, αναρωτιόμαστε τι έφταιξε, ποιος δεν πρόσεξε και τι σημάδια υπήρχαν.

Όμως, πρέπει όλοι να το δούμε: Δεν είναι πάντα οι κραυγές, είναι οι σιωπές. Είναι το παιδί που κλείνεται στο δωμάτιό του. Που χαμογελά λιγότερο. Που σταματά να μιλά. Που δείχνει κουρασμένο από τη ζωή, πριν καν προλάβει να τη ζήσει.

Κι εδώ έρχεται ο ρόλος της ευρύτερης οικογένειας. Όχι κατ’ ανάγκη της τέλειας, γιατί τέτοιες υπάρχουν μόνο στα social media.

Αλλά της οικογένειας που προσπαθεί να είναι παρούσα, που κάνει χώρο για συζήτηση με το παιδί, χωρίς φόβο, χωρίς κριτική, χωρίς πάθος. Που ακόμη και τα «δεν» και τα «μη» πρέπει να δικαιολογούνται επαρκώς στα παιδιά που δεν τα καταλαβαίνουν.

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους βαθιά. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όμως η αγάπη δεν αρκεί μόνο να υπάρχει, πρέπει και να φαίνεται. Και κυρίως να γίνεται αισθητή από το παιδί.

Γιατί πολλές φορές οι γονείς πιστεύουν ότι προσφέρουν τα πάντα: Σπουδές, ασφάλεια, φροντίδα, ένα καλό σπίτι. Όμως ένα παιδί μπορεί να έχει τα πάντα υλικά και ταυτόχρονα να νιώθει συναισθηματικά μόνο.

Στη σημερινή εποχή, οι νέοι μεγαλώνουν μέσα σε τεράστια ψυχολογική πίεση. Πίεση να πετύχουν, να είναι όμορφοι, αποδεκτοί, δυνατοί, κοινωνικοί, τέλειοι. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν το μυαλό τους με συγκρίσεις και ανασφάλειες. Κι ενώ φαίνονται συνεχώς «συνδεδεμένοι», στην πραγματικότητα πολλοί νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ.

Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η οικογένεια πρέπει να λειτουργεί σαν ασφαλές λιμάνι. Ένα μέρος όπου το παιδί δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα για να αγαπηθεί. Ένα μέρος όπου μπορεί να αποτύχει χωρίς να αισθανθεί ότι καταστρέφεται η αξία του. Ένα μέρος όπου μπορεί να πει «φοβάμαι», «κουράστηκα», «δεν αντέχω» και να βρει αγκαλιά αντί για επίπληξη.

Οσο περνά, λοιπόν, από τη δική μου ταπεινή γραφίδα ένα μόνο μπορώ να σας πω: Να τα αγαπάτε τα παιδιά σας. Να τα αγκαλιάζετε ακόμη κι όταν μεγαλώσουν.

Ποτέ οι αγκαλιές δεν σκότωσαν. Η έλλειψη επικοινωνίας σκοτώνει. Η μοναξιά μέσα στο ίδιο σου το σπίτι σκοτώνει.
Το να φοβάται ένα παιδί να πει «δεν είμαι καλά» σκοτώνει.

Να τα αγαπάτε, λοιπόν. Να τους μιλάτε. Γιατί καμιά φορά μια αγκαλιά, μια κουβέντα, ένα «σε καταλαβαίνω» μπορεί να είναι αυτό που κρατά έναν άνθρωπο ζωντανό.

Και να τους λέτε συχνά: «Είμαι εγώ εδώ για σένα».

Η αγάπη και η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.

Ας χτίσουμε έναν τέτοιο κόσμο. Ξεκινώντας από τα σπίτια μας.

Από τα δικά μας παιδιά…

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ σ’ αυτούς που ξέρουν ν’ αγαπούν χωρίς όρια!!!

Διαβάστε επίσης:

Η τραγωδία στην Ηλιούπολη μας λέει ότι αν ακόμη και 17χρονοι δεν αντέχουν τον κόσμο που τους φτιάξαμε, έχουμε αποτύχει παταγωδώς…
Ηλιούπολη: Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση η 17χρονη – Διαπιστώθηκε εγκεφαλικό οίδημα
Σοκάρει το σημείωμα της 17χρονης μετά την τραγωδία στην Ηλιούπολη – «Βούτηξε» για τις Πανελλήνιες