Η αγάπη σου είναι ψεύτικη σαν τ’ Απριλιού το χιόνι, πρωί-πρωί απλώνεται, το μεσημέρι λειώνει, λέει η λαϊκή μούσα, που πολλά γνωρίζει για τα ανθρώπινα πάθη. Κι αν την επιστρατεύω, ημέρα που είναι, του ωραίου Βαλεντίνου, είναι γιατί παρά τις κόκκινες καρδούλες του – ξόρκια ατελών αισθημάτων, λησμονημένων όρκων αιώνας πίστης και ναυαγισμένων ερώτων-, δεν είναι όλες οι αγάπες ιδανικές κι ονειρεμένες…

Τουναντίον, όπως καλά γνωρίζουμε… Και όχι μόνον επί προσωπικού. Πάρτε παράδειγμα τους μεγάλους έρωτες όλων των εποχών. Του τύπου Τριστάνος και Ιζόλδη, Πελλέας και Μελλισάνθη, Ρωμαίος και Ιουλιέττα φυσικά, κι ο Ερωτόκριτος με την Αρετούσα του, που με πόνο της τραγουδά ο έρημος «Τ’ άκουσες, Αρετούσα μου, τα θλιβερά μαντάτα, / π’ ο κύρης σου μ’ εξόρισε σ΄ τση ξενιτιάς σ΄ τση στράτα».

1

Μεγάλες οι δοκιμασίες των ερωτευμένων στη διαχρονία. Επίσης, για να έρθουμε πιο κοντά στην εποχή μας, Ζωή και Άδωνις αίφνης, ένα «ζευγάρι» εξ αντιθέτου βεβαίως, από τα δυνατά όμως, που γράφει ιστορία στα χαρακώματα… Στη Βουλή, στα δικαστήρια, στα αστυνομικά τμήματα, όπου τέλος πάντων ο ρομαντικός, ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος του Βιτσέντζου Κορνάρου δίνει τη θέση του στο ντελίριο της Ζωής, με τα αλλόφρονα ξεσπάσματα, τα ακατάσχετα παραληρήματα και την προσβλητική λογοδιάρροια. (Και χωρίς μέτρο φυσικά, ποιητικό ή ηθικό, να σημειώσω.)

Στάχτη και μπούρμπερη να γίνουν όλα, σου λέει όμως, η οργισμένη πρόεδρος, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά πάντων, περίπτωση μοναδική και ανεπανάληπτη το άτομο, χωρίς όρια και φραγμούς. Διότι, άντε να ερμηνεύσεις με όρους λογικής το ασίγαστο μίσος της εν λόγω, ειδικώς προς το πρόσωπο του Γεωργιάδη. Μόνιμος στόχος εκτοξευόμενων βελών ο συγκεκριμένος, μη αποκλειομένων ανά περίπτωση και άλλων χρήσιμων όπλων, όπως ροπάλων, σφυριών, ακοντίων, και τα τσεκούρια μας κάνουν… «Βάρα για να σε φοβούνται ή κλαίγε για να σε λυπούνται», όπως λέει ο λαός, με την Ζωή πάντως, να ψηφίζει σταθερά το πρώτο, καθ΄όσον δεν την βοηθάει και πολύ το φιζίκ για λύπηση…

Τι εμμονή κι αυτή, όμως. Την οποία πάντως, οφείλω να πω ως παρατηρητής, πως έντεχνα συνδαυλίζει ο υπουργός βγάζοντάς την τη γυναίκα από τα ρούχα της. Βεβαίως εύκολο δεν είναι, να αντέξει κανείς τη Ζωή, αλλά αυτό δεν είναι το μυστικό ταλέντο της;

Ποια ακριβώς όμως, ήταν η ενδυμασία της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας εκείνη τη νύχτα που αφίχθη στο αστυνομικό τμήμα για την κατάθεση μήνυσης, εναντίον του Γεωργιάδη φυσικά, δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ. Από την άλλη είναι και ορθόν να πούμε, ότι σε ποιον δεν έτυχε να πεταχτεί κάποια στιγμή μέσα στην νύχτα για να βγάλει τα σκουπίδια με τις πιζάμες ή να πάει στο αστυνομικό τμήμα με τη ρόμπα για …ταυτότητα, βρε αδερφέ, τώρα που δεν υπάρχουν και ραντεβού… Φυσιολογικά πράγματα αυτά.

Όμως αγάπη είναι, να βλέπεις τον άλλον και με τις πιζάμες και με robe de chambre άμα λάχει, και να μη το βάζεις στα πόδια, έτσι δεν λένε; (Ασχέτως, ότι δεν κυκλοφορείς με τίποτε από τα δύο…) Έτσι, γενικώς και αορίστως, το λέω. Διότι η Ζωή έχει πίστη στην αγάπη –θα ξεχάσω εγώ τις καρδούλες και τις γλύκες της, που νομίζαμε, ότι έχει πάθει κάτι σε Τζέκιλ και Χάιντ – κι ας της έφυγε κι εκείνη η βουλευτίνα, που μεγάλο το θράσος της να θέλει να κάνει ερωτήσεις στη Βουλή. Αυτό έλειπε! «Η αγάπη στο τέλος θα νικήσει», της την είπε όμως, κι αυτηνής σε μια σπάνια έκφραση ανωτερότητας και μεγαλείου ψυχής. (Η εν λόγω μελετά τώρα Τσίπρα, κατά δήλωσή της, αφού τέλειωσε φυσικά, με Αριστοτέλη, Νίτσε, Χάιντεγκερ και λοιπούς.)

Την «Ιθάκη» πάντως, ο Στουρνάρας τη διάβασε και έφριξε βεβαίως. Χάλασε και το αφήγημα στον άχαστο που περιφέρεται αναίσχυντα ανά την χώρα, ποντάροντας στη βεβαιότητα, ότι το κουτόχορτο που μας τάισε επί πενταετία εξακολουθεί να ανθεί στους λειμώνες της απάτης. («Είναι μεγάλη τύχη για τους ηγέτες που οι λαοί δεν σκέφτονται», φέρεται ειπών για τέτοιες περιπτώσεις ο Χίτλερ.)

Στο μεταξύ εκρηκτικό ντουέτο κάνει και το έτερο «ζευγάρι» Παναγόπουλου – Ανδρουλάκη, οριστικό το διαζύγιο πλέον, καθ΄όσον …δεν παραιτούμαι …δεν παραιτούμαι… διαμηνύει σε όλους τους τόνους ο πρώτος. Στο κάτω κάτω, σου λέει, εγώ είμαι εκλεγμένος από εργαζόμενους δεν με έβγαλε μια κομματική επιτροπή. Ουπς! Καρφάρα για τον Νίκο τον αρχηγό βεβαίως, αλλά εκείνος απτόητος (όπως όταν σε φτύνουν και νομίζεις ότι ψιχαλίζει): «Όταν συνεδριάζουν τα όργανα θα τα σέβεστε», διαμήνυσε με σθένος και πυγμή δείχνοντας τους αμφισβητίες, που εδώ που τα λέμε, στιγμή δεν τον έχουν αφήσει ήσυχο οι άκαρδοι όλα αυτά τα χρόνια να χαρεί το προεδριλίκι.

Ανιδεοτελής, αθώα, άσπιλη κι αμόλυντη η αγάπη του κυρίου Ντεγκρές έρχεται όμως, ως προστατευτική ασπίδα πάνω μας, να μας λύσει όλα τα προβλήματα, της καθημερινότητας ιδίως, που τα κατέχει καλά ως φαίνεται (τις τιμές στο σούπερ μάρκετ, τα ενοίκια κλπ). «Άνθρωποι άνθρωποι. Προς τι μίσος και ο αλληλοσπαραγμός», σου λέει ως άλλος Τσαγανέας. «Εγώ θα σας οδηγήσω»! Τώρα μάλιστα που έχει και ελληνικό διαβατήριο και θα ψηφίσει κιόλας. Να ΄ναι καλά ο άνθρωπος. Κι ας λέει η παροιμία πως «Σ’ αυτόν τον τόπο τον στραβό, άλλος δεν ήταν κι ήρθα εγώ»…

Διαβάστε επίσης 

Η πόλη, η φύση, το σύμπαν – Ρωσική πρωτοπορία και Συλλογή Κωστάκη από άλλη ματιά

Τα παιχνίδια της μνήμης και της αίσθησης – Έκθεση του Τάκη Καβαλλιεράτου

Η τεχνητή νοημοσύνη παίζει – Ένα αρχαίο στρατηγικό παιχνίδι αποκαλύπτεται