Και γιατί να επιστρέψει την έδρα; Ας μην του την έδιναν από την αρχή. Ας αξιολογούσαν καλύτερα τους υποψηφίους. Από την εποχή που τον διάλεξαν για να το κάνουν βουλευτή στην Κεφαλονιά. Από αυτό και μόνο, από την Κεφαλονιά, ακουγόταν ένα καμπανάκι. Όλοι οι Κεφαλονίτες κουβαλούν μια τρέλα, δεν είναι τυχαία η φήμη τους.
Καμία έκπληξη λοιπόν. Η διαδικασία διαγραφής του Νικόλα Φαραντούρη ξεκίνησε τη μέρα που τον επέλεξαν για υποψήφιο βουλευτή (που δεν εξελέγη) και ευρωβουλευτή (που εξελέγη και πήρε την ευρωκαρέκλα). Έδινε διαρκώς δείγματα συμπεριφοράς. Για να το πούμε κομψά, ήταν αλλιώτικος. Η διαγραφή, επομένως, συμπυκνώνεται στη φράση «τα είχε κάνει πολλά».
Από τη στιγμή που εξελέγη ευρωβουλευτής, η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ έμοιαζε περισσότερο με σχέση ανοχής παρά εμπιστοσύνης. Το κόμμα δεν τον αντιμετώπισε ποτέ ως οργανικό του στέλεχος, αλλά ως έναν «δύσκολο» εκπρόσωπο, που ξέφευγε από τη γραμμή, είχε γλαφυρή ιδιόλεκτο και εμφανή απροθυμία να υποταχτεί σε κομματική πειθαρχία.
Οι πρώτες ενδείξεις φάνηκαν νωρίς. Όταν μιλούσε για διεθνές δίκαιο, ευρωπαϊκές αξίες, θρησκευτικές ελευθερίες ή γεωπολιτική σταθερότητα δεν εξέφραζε τις επίσημες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε παρουσιαζόταν ως εκφραστής μιας συλλογικότητας. Έλεγε τα δικά του.
Κατόπιν οι δηλώσεις του για «κυβέρνηση ειδικού σκοπού», οι πρωτοβουλίες του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο επέλεγε να σχολιάζει την εσωτερική πολιτική σκηνή στην Ελλάδα, έδιναν την εικόνα ενός ευρωβουλευτή που μιλούσε ως αυτόνομος πολιτικός παράγοντας και όχι ως εντεταλμένος εκπρόσωπος ενός κόμματος σε βαθιά εσωστρέφεια.
Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Ο Φαραντούρης δεν προήλθε από τον κομματικό μηχανισμό ούτε οικοδόμησε τη δημόσια παρουσία του μέσα από τις εσωτερικές ιεραρχίες. Η εκλογή του στηρίχθηκε στο προσωπικό του προφίλ, στην ακαδημαϊκή του διαδρομή και στη θεσμική του επάρκεια. Θα μπορούσε να έχει εκλεγεί με οποιοδήποτε κόμμα πατάει ένα βήμα πιο αριστερά από τη Νέα Δημοκρατία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε να περιμένει. Επέτρεψε να συσσωρεύονται οι αποκλίσεις, να καταγράφονται οι «ανορθοδοξίες», να δημιουργείται το αφήγημα του πολιτικού που «δεν ευθυγραμμίζεται». Έλειπε μόνο η αφορμή. Δεν είπε κάτι τραγικό, δεν είπε κάτι που δικαιολογούσε διαγραφή. Είπε απλά ότι ενώνει τη φωνή του με αυτή της Μαρίας Καρυστιανού. Όπως ένωσαν τις φωνές τους εκατομμύρια πολίτες που βγήκαν στο δρόμο. Κανένα πρόβλημα εφόσον η ίδια η Καρυστιανού δεν τον θέλει. Έχει ήδη εκλεγεί με άλλο κόμμα, με κόμμα που κυβέρνησε.
Η διαγραφή του δεν ήταν λοιπόν αντίδραση στιγμής. Ήταν το τελικό βήμα μιας διαδικασίας αποξένωσης που είχε ξεκινήσει μήνες πριν. Η επίκληση της «έλλειψης δέσμευσης» προς το κόμμα λειτούργησε ως θεσμικό άλλοθι για μια απόφαση που είχε ωριμάσει πολιτικά. Το γεγονός ότι ο ίδιος αρνήθηκε να παραδώσει την έδρα του, δηλώνοντας ότι λογοδοτεί στους πολίτες και όχι στον κομματικό μηχανισμό, επιβεβαίωσε το χάσμα αλλά και το ποιόν του. Είναι μια από τις περιπτώσεις που και οι δύο πλευρές έχουν άδικο.
Η διαγραφή Φαραντούρη λέει περισσότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ παρά για τον ίδιο. Λειτούργησαν επιπόλαια διαλέγοντάς τον, τα έκαναν χειρότερα διαγράφοντάς τον και τώρα θα μυξοκλαίνε για την έδρα που τους ανήκει.
Διαβάστε επίσης
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
