Η Έλλη Ιωάννου παρουσιάζει την πρώτη της ατομική έκθεση σε κεντρική αίθουσα τέχνης (George Benias), en masse συγκεντρωμένη η πολυσυζητημένη της ματιά.
Η έκθεση ονομάζεται Satisfaction Project και ο τίτλος προδίδει τόσο την πειραματική της διάθεση, όσο και το σκωπτικό της πνεύμα.
Η Έλλη Ιωάννου γαλουχήθηκε στο περιβάλλον της τέχνης, στην αιχμή του δόρατος. Τα μάτια της εξ απαλών ονύχων αφομοίωσαν ιμπρεσιονιστικά όλη τη γκάμα και τις κορυφογραμμές του είδους. Ο πατέρας της ο παγκοσμίου φήμης συλλέκτης Δάκης Ιωάννου ξεχώρισε ανάμεσα σε άλλους και ως «λαγωνικό» νέων ταλέντων, με το κύρος να τους καθιερώνει στο διεθνές χρηματιστήριο της Τέχνης. Όχι μόνο τον Τζεφ Κουνς αλλά και πληθώρα άλλων δημιουργών που σήμερα μεσουρανούν στο χάρτη. Εννοείται ότι το ίδρυμα ΔΕΣΤΕ με τα βραβεία του εδώ και σαράντα χρόνια ή παραπάνω χαλύβδωσε και μια γενιά ελλήνων δημιουργών.
Δεν απωθήθηκε από αυτά τα μεγέθη. Όψιμα αλλά οργανικά, μέσα από αυτή την μοιραία μέθεξη με τον κόσμο της δημιουργίας, επινόησε τη δική της γλώσσα.
Τα έργα της εμφανίστηκαν δειλά δειλά, πρώτα μέσα από τη φωτογραφία. Το έργο Bliss σε πολλαπλά αντίτυπα εκτός από κάτι το νοσταλγικό (μέσω των χρωμάτων της σύνθεσης που παραπέμπουν σε φιλμ αισθητική) υπονοούσε και κάτι το ταξιδιάρικο: Την επιθυμία της φυγής. Η αίσθηση αυτή αποκτούσε ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον από την άποψη ότι το χέρι πάνω στο τιμόνι του αυτοκινήτου φαινόταν να ανήκει στην ίδια τη δημιουργό. Πρόσθεσε έτσι ένα χαρακτήρα εξομολογητικό.
Ύστερα η Έλλη Ιωάννου εμφάνισε και άλλες τομές στη σύγχρονη αισθητική. Αυτή τη φορά με τις κατασκευές της. Εκεί ίσως αναγνώρισε τον εαυτό της, σε αυτό το niche, ανάμεσα στο ντιζάιν και τη γλυπτική. Με το ιδιοφυές της λεξιλόγιο, το μπανάλ εξυψώνεται σε τέχνη. Εξισώνεται με τη μοναδικότητα της καλλιτεχνικής ματιάς, με τη μεταφυσική σύλληψη. Οι συνθέσεις της αποδίδονται όμως πάντα με χιούμορ διότι όπως το προσδιόρισε και ο Όσκαρ Γουάιλντ, τα σοβαρά πράγματα πρέπει να τα αντιμετωπίζει κανείς με ιλαρότητα ενώ τα ασήμαντα με σοβαρότητα. Σε αυτό συμβάλλουν ιδιαίτερα και τα υλικά της.
Το 2ο23 η Έλλη Ιωάννου παρουσίασε για πρώτη φορά τη σειρά με την πάστα φλόρα (Apricot). Το φολκλορικό αποκτούσε υπόσταση θεϊκής πολυτέλειας μαρμαρωμένο αιώνια σαν βοηθητικό τραπεζάκι. Χωρίς μεγάλα λόγια και εξωστρέφεια, αυτό το πρωτότυπο αντικείμενό της εκτιμήθηκε σε σταθερές δόσεις, χαμηλόφωνα, από στόμα σε στόμα.
‘Ύστερα εμφανίστηκε με τους οβάλ χνουδωτούς καθρέπτες (White Lion), που θαρρείς φλερτάρουν με την ηδονοβλεψία ή ακόμη και με τη «στενή πύλη» -λίγοι θα διασχίσουν τη στενή πύλη της αρετής, κατά το Ευαγγέλιο.
Στο επίκεντρο μιας μεγάλης επιφάνειας από ψεύτικη γούνα, ανοίγει ένα δυσανάλογα μικρό παρτάκι και ο θεατής αντικρίζει πρώτα πρώτα τον εαυτό του. Το «Εγώ» σε ένα εντατικό ζουμάρισμα. Τα έργα φλερτάρουν με την ηδονοβλεψία (την ηδονοβλεπτική κοινωνία) αλλά και κάτι ακόμη. Σε πιο φιλοσοφικό επίπεδο, ελλοχεύει ο συμβολισμός της «στενής πύλης»: Λίγοι εκείνοι που θα διασχίσουν τη στενή πύλη της αρετής, κατά το Ευαγγέλιο.
Η χρήση πολλαπλών υλικών προσδίδουν πάντως στο έργο παιγνιώδη αφηγηματικότητα -ξύλο, ψεύτικη γούνα, όνυχας, επιχρυσωμένο ασήμι, μεταξύ άλλων.
Η Έλλη Ιωάννου στη συγκεκριμένη έκθεση επανέρχεται με τη φωτογραφία. Σε ένα ακόμη ένα αντίτυπο της Bliss, προστίθεται και το φωτογραφικό έργο που τιτλοφορείται Asshole. Στο συγκεκριμένο, πάλι με εξαιρετική ειρωνεία, συνδυάζει το απόλυτα ευγενές άλογο με την τετριμένη αγγλική βωμολοχία, που χρησιμοποιείται όπως στα Ελληνικά η λέξη «μαλάκας».
Τέλος, στο κεντρικό μέρος της συγκεκριμένης έκθεσης η Έλλη Ιωάννου συνθέτει εγκαταστάσεις που παραπέμπουν στο σαλόνι της γιαγιάς και του παππού, σε μία ελληνική επαρχία ή στη νότια Ισπανία του Αλμοδόβαρ.
Ένα επιδαπέδιο φωτιστικό, μέσα από το γλόμπο του οποίου φυτρώνουν λουλουδάκια του αγρού, συνδυάζεται χρωματικά με μία κλειστή λεκάνη με γούνινη βάση. Τρεις διαφορετικές εκδοχές αυτού του σετ, με τα κομμάτια του να μπορούν να αγοραστούν και ξεχωριστά.
Οι τίτλοι Yaya και Pappou, Funky, Groovy, Summer, ακούγονται ιερόσυλα χλευαστικοί όσο και τρυφεροί. Το πατροπαράδοτο ανυπόφορο, από την άλλη όμως και αξιολάτρευτο. Δεν μπορεί κανείς παρά να απορρίψει την αισθητική τους, αλλά εκείνη εμφιλοχωρεί σε ανύποπτο χρόνο ως μετουσίωση του παρελθόντος στο μέλλον.
Προφανώς κανείς δεν δημιουργεί αναλογίες με την τουαλέτα του Ντουσάν, έναν λόγο επαναστατικό που άλλαξε για πάντα την Ιστορία της Τέχνης. Ωστόσο, το στοιχείο της ιταμότητας της τέχνης που εναντιώνεται σε οτιδήποτε περιοριστικό, υποκριτικά ιερό ή κατεστημένο, δεν ξεφεύγει ούτε από αυτό το έργο -απλά σε εντελώς άλλη κλίμακα.
Η Έλλη Ιωάννου «παίζει» με την πραγματικότητα με απροσποίητο τρόπο. Χωρίς να διεκδικεί την καθαρότητα της πούρας τέχνης. Άθελά της όμως την προσεγγίζει. Καταγράφει μία αναθεωρημένη εκδοχή του Σουρεάλ, τουλάχιστον έτσι όπως το προσδιόρισαν στο μανιφέστο τους οι πατέρες του είδους, Μπουνιουέλ και Νταλί.
Πληροφορίες
Satisfaction Project
Ellie Joannou
Πολυτεχνείου 10
Αθήνα
10433
Τετάρτη έως Σάββατο
13:00 – 18:00
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
Μοιραστείτε την άποψή σας
ΣχόλιαΓια να σχολιάσετε χρησιμοποιήστε ένα ψευδώνυμο. Παρακαλούμε σχολιάζετε με σεβασμό. Χρησιμοποιείτε κατανοητή γλώσσα και αποφύγετε διατυπώσεις που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν ή να θεωρηθούν προσβλητικές. Με την ανάρτηση σχολίου, συμφωνείτε να τηρείτε τους Όρους του ιστότοπου contact Δημιουργήστε το account σας εδώ, για να κάνετε like, dislike ή report ακατάλληλα/προσβλητικά σχόλια.