Φανταστείτε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να περνά τα σύνορα στον Έβρο με πρόσχημα τη μειονότητα στη Θράκη. Να απειλεί «σε τρεις μέρες θα είμαι στην Αθήνα» και να ξεκινά μια απόβαση που υποτίθεται θα ήταν περίπατος αλλά καταλήγει να γίνει τετραετής πόλεμος. Φανταστείτε να βομβαρδίζει την Αθήνα, να γκρεμίζει σχολεία και νοσοκομεία αλλά να μην του βγαίνει το σχέδιο επειδή κάπου στις Σέρρες ο κόσμος αντιστέκεται και μπλοκάρει τον επιτιθέμενο στρατό.

Φανταστείτε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να προσπαθεί να μπει στη Χίο και τη Σάμο αλλά να ζορίζεται ακόμη και εκεί. Κι εμείς, οι Έλληνες, να μετράμε νεκρούς, να ζούμε με τις σειρήνες, να χάνουμε τις δουλειές μας, τις σπουδές μας, τις γιορτές μας έτσι στα καλά καθούμενα. Κάποιοι σύμμαχοι να στέλνουν όπλα, άλλοι να αρκούνται σε δηλώσεις. Ο χρόνος να κυλά, ο εισβολέας να μένει κολλημένος.

Τώρα φανταστείτε ότι εμφανίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες με μια «ειρηνευτική πρωτοβουλία», η οποία προβλέπει πως η Θράκη πρέπει να δοθεί στην Τουρκία. Όχι επειδή καταλήφθηκε. Επειδή έτσι «θα κλείσει ο κύκλος της σύγκρουσης». Μαζί με τη Θράκη και τα νησιά. Μαζί με αυτά, η υποχρέωση να παραδώσουμε όλα τα σύγχρονα όπλα μας. Η υποχρέωση να διδάσκονται τα τουρκικά στα σχολεία. Δηλαδή να πρέπει να τιμωρηθούμε επειδή αντισταθήκαμε στην εισβολή. Και κάποιοι να μας συμβουλεύουν: «δώστε τα, να τελειώνουμε, κουραστήκαμε».

Αν σε αυτό το σημείο ανατριχιάζετε, τότε καταλαβαίνετε ακριβώς τι ζητείται σήμερα από την Ουκρανία.

Το αμερικανικό σχέδιο των 28 σημείων δεν είναι ειρηνευτικό. Είναι η πρώτη επίσημη παραδοχή ότι ο εισβολέας μπορεί να κρατήσει ό,τι πήρε με τα όπλα και ότι ο αμυνόμενος πρέπει να συρρικνωθεί για να ξαναβρούν οι ισχυροί του πλανήτη την ηρεμία τους. Είναι σαν να μας έλεγαν: «δώστε όλη τη Θράκη, η αγορά κουράστηκε». Το σχέδιο προτείνει πάγωμα των γραμμών στα σημερινά μέτωπα, δηλαδή μονιμοποίηση των κεκτημένων του Πούτιν. Προτείνει σταδιακή επανένταξη της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα, σαν να έλεγε κάποιος στην Αθήνα: «ας ξανακαλέσουμε την Άγκυρα στο τραπέζι, δεν έγινε και τίποτα».

Αν ο Ζελένσκι πει «ναι» είναι σαν να έβαζε η Ελλάδα την υπογραφή της σε μια συμφωνία που παραχωρεί τη Θράκη επειδή ο εισβολέας τη διεκδίκησε. Θα μείνει με μικρότερο στρατό, όπως θα μέναμε κι εμείς αν έπρεπε να εγγυηθούμε ότι δεν θα ενοχλήσουμε ξανά τον γείτονα. Θα ζήσει με την καχυποψία των συμμάχων, με τον διχασμό στο εσωτερικό της. Ποιος ηγέτης μπορεί να υπογράψει ότι απέτυχε ένας λαός που αντιστάθηκε με τέτοιο σθένος;

Αν πει «όχι», η αμερικανική βοήθεια θα μειωθεί. Σαν να λένε στην Ελλάδα: «αφού δεν δίνετε τη Θράκη, δεν σας στηρίζουμε άλλο». Η Ρωσία θα πιέσει περισσότερο, όπως θα πίεζε η Άγκυρα αν έβλεπε ότι οι ισορροπίες αλλάζουν υπέρ της. Η Ευρώπη θα εκνευριστεί επειδή θα πρέπει να χρηματοδοτήσει έναν πόλεμο που δεν ελέγχει, όπως θα εκνευριζόταν αν έπρεπε να στηρίξει την Ελλάδα σε μια σύγκρουση χωρίς την αμερικανική προστασία.

Η σύγκριση με το ελληνικό υποθετικό σενάριο αποκαλύπτει το βαθύτερο πρόβλημα: η ήπειρος που θεωρούσε την ειρήνη αυτονόητη αδυνατεί να υπερασπιστεί την αρχή ότι τα σύνορα δεν αλλάζουν με τη βία. Κάθε φορά που ακούμε για ρεαλισμό στην Ουκρανία, ας φέρνουμε στο μυαλό μας τον Έβρο. Κάθε φορά που κάποιος λέει «δώστε τα εδάφη να τελειώνουμε», ας αναρωτιόμαστε αν θα μιλούσε το ίδιο εύκολα αν τα «να τελειώνουμε» αφορούσαν ελληνικά εδάφη.