Πολλοί εκνευρίζονται από τη συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή.

Η αρχηγός του κόμματος Πλεύση Ελευθερίας μιλάει ασταμάτητα, διακόπτει, ειρωνεύεται, επιτίθεται, προσβάλει. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με την προσωπικότητα και είναι δευτερεύοντα. Αλλού βρίσκεται το ζητούμενο και το συνόψισε σε μια φράση η βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Λιάνα Κανέλλη: «Δεν έχει τίποτα να πει πολιτικά». Δεν θα μπούμε στις λεπτομέρειες της πρόσφατης κόντρας που δημιουργήθηκε ανάμεσα στις δυο εκλεγμένες. Θα αναρωτηθούμε μόνο αν έχει δίκιο η Κανέλλη, όταν λέει ότι η Κωνσταντοπούλου αναζητά νέους ψηφοφόρους στη δεξαμενή του ΚΚΕ. Έχει ελπίδες; Είναι άραγε αυτό το κοινό της;

Η Πλεύση Ελευθερίας είναι κόμμα προσωποκεντρικό, με την Κωνσταντοπούλου απολύτως κυρίαρχη. Μην μπερδευτούμε εδώ και πούμε ότι και η Αλέκα Παπαρήγα ήταν Γενική Αρχόντισσα επί 22 χρόνια. Εκείνη συνεργαζόταν με κομματικά όργανα και αν ποτέ περνούσε από το μυαλό της να κλέψει ένα έδρανο για τον το δώσει στον άντρα της, θα την απέτρεπαν. Αν πρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πατέρα της, θα κρατούσαν τη συζήτηση μέσα στον Περισσό για να αποφύγουν το ρεζιλίκι.

Χωρίς να υιοθετεί ακροδεξιά στάση στο μεταναστευτικό, η Κωνσταντοπούλου έχει μιλήσει για την ανάγκη να προστατευτούν τα ελληνικά σύνορα. Για το Κομμουνιστικό Κόμμα τα προβλήματα δεν προκύπτουν από τα σύνορα αλλά από το κεφάλαιο. Δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι μαύρος, άσπρος, βουδιστής, γκέι. Αν είναι εργάτης, αν είναι «λαός» διεκδικεί τα ίδια δικαιώματα κάτω από τον ίδιο ήλιο. Για να το κάνουμε λιανά, το ένα κόμμα είναι πατριωτικό, λίγο πιο δεξιά από τα δεξιά, περιχαρακωμένο στα όρια μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ το άλλο κόμμα αναλύει με βάση τη διανομή των πόρων και τις κοινωνικές τάξεις.

Έχει σημασία και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί κάθε κόμμα. Το ΚΚΕ αποφεύγει χαρακτηρισμούς όπως «προδότης» χρησιμοποιώντας όρους όπως «υπηρέτες του κεφαλαίου» ή «εκπρόσωποι της αστικής τάξης». Όταν μιλάει για «ξεπούλημα» αναφέρεται στις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποδίδει σε ταξικές επιλογές των κυβερνήσεων, όχι σε εθνική προδοσία. Το λεξιλόγιο της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι αντισυστημικό αλλά από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Κάποιες φορές θυμίζει περισσότερο Όρμπαν και Λεπέν και παρά αριστερό κόμμα. Κάποιες φορές.

Κάτι που καθιστά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ελάχιστα ελκυστική για τους φιλοσοβιετικούς συντρόφους είναι η εμμονή της με τους θεσμούς, τη Δημοκρατία και τη συνταγματική νομιμότητα. Είναι κάτι που της έμεινε από τη θητεία της ως Προέδρου της Βουλής. Έτσι σε κάθε ένα «επί της διαδικασίας» που εκείνη αρθρώνει διακόπτοντας τις εργασίες της ολομέλειας, υπάρχουν άλλα τόσα «επί της ουσίας» που καταθέτουν οι βουλευτές του ΚΚΕ. Η Λιάνα Κανέλλη θεωρεί ότι πολλές παρεμβάσεις της Κωνσταντοπούλου γίνονται για το θέαμα. Αναφέρθηκε σε υποθέσεις που αναλαμβάνει pro bono το δικηγορικό γραφείο της Κωνσταντοπούλου, υποθέσεις που μεταφέρονται στη βουλή για «show».

Αν όντως η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξεκινά καυγάδες με τους κουκουέδες με την ελπίδα να δελεάσει ψηφοφόρους τους, δεν έχει ελπίδες. Καταλαβαίνουμε όμως την αγωνία: οριακό το ποσοστό της και κάμποσοι οι βουλευτές που αποχώρησαν από το μαγαζί της (την κοινοβουλευτική ομάδα). Ίσως να είναι πιο τυχερή σε άλλη δεξαμενή οπαδών, προς Λατινοπούλου, Βελόπουλο μεριά. Ξέρουμε ότι εκεί στα δεξιά της δεξιάς, την έχουν σε εκτίμηση καθώς είχε τηρήσει τη νομιμότητα, όταν θεώρησε ότι έπρεπε.

Διαβάστε επίσης

«Επιχείρηση Γύπας» του Κυριάκου Μητσοτάκη