Βλέπουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη σαν υβρίδιο Πινοσέτ με Φράνκο. Είναι βέβαιοι ότι ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί τις εξαφανίσεις πολιτών ως μέθοδο πολιτικής τρομοκρατίας εναντίον αντιφρονούντων. Διακινούν το συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση εξαφανίζει τα παιδιά όσων αντιστέκονται. 

Να δούμε την είδηση.

Πρώτη παράμετρος: Βρέθηκε νεκρός άνδρας στον Τύρναβο. Είχε βγει για πεζοπορία πριν από δύο μήνες και εξαφανίστηκε. Δεν υπάρχουν σημάδια πάλης ή τραύμα ούτε ενδείξεις ότι σύρθηκε στο σημείο.

Δεύτερη παράμετρος: Η μητέρα του νεκρού ήταν προϊσταμένη της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας και είχε αναλάβει την έρευνα για το δυστύχημα στα Τέμπη. Όταν ο γιος εξαφανίστηκε, υπέβαλε παραίτηση από τις δικογραφίες που χειριζόταν και πήρε αναρρωτική άδεια.

Χθες η μητέρα κοινοποίησε φωτογραφία του παιδιού της και έγραψε αντ’ αυτού: «Εσείς που με πετάξατε στα βουνά με τα άγρια ζώα καθώς και το κακόψυχο αφεντικό σας, άραγε τί τέλος θα έχετε;» Και το παραλήρημα ξεκίνησε.

Προσπαθούν τα πλήθη να ξεπεράσουν σε φαντασία τον Τζον Γκρίσαμ, ειδικό σε μυθιστορήματα με ήρωες που εξαφανίζονται ή δολοφονούνται επειδή σχετίζονται με κάποια δικαστική έρευνα.

Το παραλήρημα συνοψίζεται σε απόψεις σαν κι αυτές εδώ: «Όλοι ξέρουμε ποιος είναι το αφεντικό», «Η ιατροδικαστής είναι μέρος της Καμόρα», «Δεν τον έθαψαν για να στείλουν μήνυμα στους δικαστές που κάνουν τη δουλειά τους». Για το δε «αφεντικό» διακινείται το σχόλιο «όλοι ξέρουμε ποιον εννοεί», «η Ελλάδα κατάλαβε», «γιατί σκεφτόμαστε όλοι τον ίδιο», υπονοώντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι δικτάτορας που χρησιμοποιεί δολοφονίες για την καταστολή αντιπάλων. Οι συνεργάτες αντέγραψαν την «Επιχείρηση Κόνδωρ» της Λατινικής Αμερικής και βάφτισαν τη δική τους «Επιχείρηση Γύπας. Άλλωστε η ομοιότητα του πρωθυπουργού με τον Τέρη Χρυσό είναι προφανής και ο τραγουδιστής μοιάζει με πτηνό. Έτσι δένουν τα στοιχεία και γίνονται αστυνομικό αφήγημα.

Φταίει άραγε ο πρωθυπουργός που ο κόσμος παραληρεί και φτιάχνει τέτοια σενάρια; Η αλήθεια είναι ότι έδωσε λαβές. Είναι τόσα πολλά τα λάθη που έγιναν μετά το δυστύχημα των Τεμπών που μοιάζει με συγκάλυψη. Ήταν ήδη κλονισμένη η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και οι κακοί χειρισμοί της κυβέρνησης συνέβαλαν στη δημιουργία αυτού του κλίματος αμφισβήτησης. Πλέον όμως περάσαμε σε άλλο επίπεδο, όπως ακριβώς γίνεται σε σειρές αστυνομικών μυθιστορημάτων, όπου η υπόθεση γίνεται λάστιχο και ξεκινούν τα άλματα λογικής.

Το πιο ενδιαφέρον σε αυτό το πλαίσιο είναι η συμβολή έξυπνων ανθρώπων στην παραφιλολογία. Δημόσια πρόσωπα, στελέχη σε θέσεις κλειδιά, σύμβουλοι σε διεθνείς οργανισμούς, κάνουν διαγωνισμό για το πιο ευφάνταστο, ανυπόστατο σχόλιο. Προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να κλονίσουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο που θέτει ερωτηματικά. Δεν διαχωρίζουν απλά πράγματα, ότι είναι ασφαλέστερο να περιμένουν τα ευρήματα της έρευνας παρά να τροφοδοτούν τα φαντασιοκοπήματα του κάθε επίδοξου μυθιστοριογράφου.