Η δημόσια συζήτηση άνοιξε από τηλεοπτικό παράθυρο, αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού. Το project του NBA για ευρωπαϊκή επέκταση δεν είναι πυροτέχνημα. Είναι στρατηγικός σχεδιασμός ετών, με σαφές επιχειρηματικό υπόβαθρο και ξεκάθαρη στόχευση σε πρόσωπα με ρευστότητα, διεθνή δίκτυα και δυνατότητα να χτίσουν οργανισμό από το μηδέν.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η προσέγγιση του NBA Europe προς τον Βαγγέλη Μαρινάκη, σύμφωνα με την αποκάλυψη του δημοσιογράφου Σωτήρη Βετάκη. Δεν υπάρχει, έως τώρα, κάτι επίσημο βέβαια. Όλα ωστόσο μπαίνουν… στο ζύγι.

1

Το οικονομικό μοντέλο που αλλάζει τα δεδομένα

Το ποσό που ακούγεται για την εξασφάλιση συμμετοχής στη νέα λίγκα κυμαίνεται μεταξύ 200 και 300 εκατ. ευρώ ως «κάρτα συμμετοχής» στο NBA Europe, plus βέβαια το κόστος για τη δημιουργία μιας ομάδας. Δεν πρόκειται για απλό παράβολο συμμετοχής. Πρόκειται για κεφάλαιο εισόδου σε κλειστό σύστημα franchise, με εγγυημένα έσοδα από κεντρικά τηλεοπτικά δικαιώματα, εμπορικές συμφωνίες και χορηγίες.

Η σύγκριση με τα υφιστάμενα ευρωπαϊκά δεδομένα είναι αποκαλυπτική. Η κατάκτηση της EuroLeague αποφέρει περί τα 4 εκατ. ευρώ. Αντιθέτως, το μοντέλο που επεξεργάζεται η πλευρά του κομισάριου του ΝΒΑ, Άνταμ Σίλβερ στηρίζεται σε πολυετή τηλεοπτικά συμβόλαια, με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως ανά ομάδα, ανεξαρτήτως αγωνιστικής επιτυχίας.

Με απλά λόγια, το ρίσκο μεταφέρεται από το παρκέ στον ισολογισμό. Όποιος μπει, μπαίνει για business plan πενταετίας. Και εκεί το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να βρεθούν 200 εκατ. ευρώ. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να δημιουργηθεί οργανισμός που θα αποδώσει 300 και πλέον σε βάθος χρόνου.

Γιατί στοχεύουν σε ιδιοκτήτες και όχι σε ιστορικά brands

Η αμερικανική λίγκα δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για το παρελθόν. Ενδιαφέρεται για ιδιοκτήτες με οικονομική επιφάνεια, για ιδιόκτητα γήπεδα πολλαπλών χρήσεων, για δυνατότητα φιλοξενίας συναυλιών, συνεδρίων και διεθνών events. Θέλει οικοσύστημα. Στο κάδρο έχουν βρεθεί ποδοσφαιρικοί οργανισμοί όπως η Παρί Σεν Ζερμέν, με τον Νάσερ Αλ Κελαϊφί να εξετάζει παράλληλο μπασκετικό project στο Παρίσι. Το NBA έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας και με αγγλικές αγορές, όπου δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ισχυρή διείσδυση του προϊόντος σε ηλικίες 18 έως 40 ετών (όπως το Μάντσεστερ και η Ρώμη.

Η λογική είναι σαφής. Δεν ζητούν παραδοσιακές… ΚΑΕ. Ζητούν επενδυτές που θα φτιάξουν από την αρχή ομάδα με διεθνές αφήγημα.

Ο Μαρινάκης ως πιθανός «παίκτης»

Ο Μαρινάκης διαθέτει διεθνές χαρτοφυλάκιο μέσω της Νότιγχαμ Φόρεστ και της Ρίο Άβε, πλην βεβαίως του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού. Έχει παρουσία στην αγγλική αγορά, επαφές στις ΗΠΑ και αποδεδειγμένη διάθεση για επενδύσεις σε αθλητικά projects. Η διαρροή ότι η ΚΑΕ Ολυμπιακός απάντησε αρνητικά σε προσέγγιση του NBA Europe, πιθανώς να ενισχύει το σενάριο ότι η λίγκα στράφηκε σε εναλλακτικές διαδρομές. Αν δεν μπαίνει ο υφιστάμενος μπασκετικός οργανισμός, αναζητείται νέος.

Κι εδώ αρχίζει το δύσκολο κομμάτι. Το νομικό και εμπορικό αγκάθι

Η ΚΑΕ Ολυμπιακός ανήκει στους Παναγιώτη και Γιώργο Αγγελόπουλο. Τα αγωνιστικά και εμπορικά δικαιώματα στο επαγγελματικό μπάσκετ είναι σαφώς κατοχυρωμένα. Ο Ερασιτέχνης Ολυμπιακός διαχειρίζεται το σήμα, όμως η δημιουργία δεύτερης ομάδας στο ίδιο άθλημα με το ίδιο brand θα προκαλούσε νομική αντιπαράθεση.

Σενάρια περί ονομασίας τύπου «Olympiacos 1925» ή παραλλαγών χωρίς πλήρη χρήση εμβλήματος είναι θεωρητικά εφικτά, αλλά σε διεθνές επίπεδο θα άνοιγαν κύκλο προσφυγών για εμπορικά σήματα και brand identity. Το ενδεχόμενο «δύο Ολυμπιακών», ένας στην EuroLeague και ένας στο NBA Europe, είναι εντυπωσιακό επικοινωνιακά, αλλά εξαιρετικά περίπλοκο νομικά.

Η κοινωνική διάσταση και ο κίνδυνος διχασμού

Πέρα από τα νούμερα, υπάρχει και το συναίσθημα. Οι σχέσεις Μαρινάκη και αδελφών Αγγελόπουλων είναι κακές. Γνωστό. Ένα τέτοιο project θα ερμηνευόταν αναπόφευκτα και ως κίνηση ισχύος εντός του οργανισμού.

Ο διχασμός στη βάση των φιλάθλων δεν θα ήταν θεωρητικός. Θα ήταν υπαρκτός. Και σε περιβάλλον όπου το brand «Ολυμπιακός» έχει ισχυρή ταυτοτική φόρτιση, οι επιχειρηματικές αποφάσεις δεν κρίνονται μόνο σε ισολογισμούς.

Τι ισχύει σήμερα

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, δεν υπάρχει κατατεθειμένη πρόταση, ούτε οριστική απόφαση. Υπάρχει ενδιαφέρον της αμερικανικής λίγκας να προσεγγίσει ισχυρούς επενδυτές στην Ελλάδα. Υπάρχει επίσης σαφής στρατηγική του NBA να κινηθεί αυτόνομα, μετά τη μη επίτευξη συμφωνίας με την EuroLeague.

Το αν ο Μαρινάκης θα προχωρήσει εξαρτάται από τρεις παράγοντες: το τελικό οικονομικό πακέτο, τη νομική φόρμουλα ταυτότητας και τις πολιτικές ισορροπίες εντός του συλλόγου. Αν συμβεί, δεν θα είναι απλώς νέα ομάδα. Θα είναι αναδιάταξη δυνάμεων στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αν δεν συμβεί, η συζήτηση από μόνη της δείχνει ότι το μοντέλο αλλάζει. Και όποιος δεν το διαβάζει εγκαίρως, θα τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.

Διαβάστε επίσης 

Στα βήματα του Φέντερερ η Ραντουκάνου με νέο, super χορηγικό deal

Μεϊγουέδερ – Πακιάο, 11 χρόνια μετά τη «μάχη των 400 εκατομμυρίων», ξανά στο ρινγκ!

FIFA Coin: Ο Ινφαντίνο, ο Τραμπ και το κρυπτονόμισμα των 6 δισ. φιλάθλων