Η Μαρινέλλα ήταν μια γυναίκα πολύ μπροστά από την εποχή της. Επαναστάτρια και τολμηρή σε μια Ελλάδα απαρχαιωμένων στάσεων και αντιλήψεων, η Μαρινέλλα μέτρησε πολλές πρωτιές, δίνοντας το παράδειγμα ενός ανθρώπου, που κάνει τολμηρές επιλογές και αποκτά μιμητές.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που σφραγίζουν μια εποχή και υπάρχουν προσωπικότητες που τα αλλάζουν όλα, για να φτιάξουν κάτι εντελώς καινούργιο. Η Μαρινέλλα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

1

Αν προσπαθήσει κάποιος να απομονώσει τις στιγμές, που η Κυριακή Παπαδοπούλου έγινε η «Μαρινέλλα» των ανατροπών, θα βρει μπροστά του μια γυναίκα, που αρνήθηκε πεισματικά να χωρέσει στα καλούπια της δεκαετίας του ’60 και του ’70.

Μαρινέλλα: Πάντα μπροστά από την εποχή της

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60, το οπτικό στερεότυπο της λαϊκής τραγουδίστριας ήταν συγκεκριμένο: καθιστή στο πάλκο, ανάμεσα στους μουσικούς, με το σώμα σχεδόν ακίνητο, τα πόδια κλειστά και την έκφραση περιορισμένη μόνο στις χορδές του λαιμού.

Η Μαρινέλλα ήταν η πρώτη, που έσπασε αυτόν τον «αόρατο» δεσμό. Σηκώθηκε όρθια και άρχισε να τραγουδάει.

Δεν ήταν απλώς μια συμβολική κίνηση, αλλά μια επανάσταση σωματικής έκφρασης. Η σπουδαία ερμηνεύτρια άρχισε να χρησιμοποιεί τα χέρια της, ενώ απογείωνε τα τραγούδια με τη μαγική της φωνή, να περπατά στη σκηνή, να επικοινωνεί με τα μάτια με τον κόσμο.

Αυτό, που έκανε ουσιαστικά τότε η Μαρινέλλα, ήταν να μετατρέψει το τραγούδι από στατική ακρόαση σε θεατρική εμπειρία.

Σε παλαιότερη συνέντευξή της στο περιοδικό ΒΗΜΑgazino ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Κάποτε, όταν λέγαμε λαϊκά τραγούδια, το ντύσιμο ήταν ανάλογο. Με ένα φουστάνι και καθόμασταν στην καρέκλα. Εγώ στην καρέκλα κάθισα δέκα χρόνια.

Όμως, επειδή ξεκίνησα από το θέατρο, το θεώρησα φυσικό να σηκωθώ. Ήθελα να ξεκολλήσω από την καρέκλα».

Όταν το 1966 χώρισαν οι δρόμοι της με τον Στέλιο Καζαντζίδη, πολλοί στοιχημάτισαν πως η καριέρα της τελείωσε. Εκείνη, όμως, επέστρεψε στο «Στορκ» και έδειξε στην Ελλάδα τι σημαίνει showwoman.

Σε μια εποχή που το show στα νυχτερινά κέντρα ήταν άγνωστη λέξη, εκείνη εισήγαγε τα φώτα, την κίνηση και την απόλυτη κυριαρχία στον χώρο, με μοναδικά outfits για την εποχή.

Το αγορίστικο κούρεμα που σόκαρε

Εκείνα τα χρόνια η θηλυκότητα ήταν ταυτισμένη με την πλούσια κόμη και το κρεπαρισμένο μαλλί.

Η Μαρινέλλα, ωστόσο, τόλμησε το αδιανόητο. Εμφανίστηκε με ένα εμβληματικό «αγορίστικο» κούρεμα, τολμώντας μια ανδρόγυνη αισθητική, που παρέπεμπε στις διεθνείς τάσεις του Λονδίνου και του Παρισιού, πολύ πριν αυτές φτάσουν στην Αθήνα.

Δεν ήταν μια απλή αλλαγή look. Ήταν η δήλωση μιας γυναίκας, που δεν χρειαζόταν τα παραδοσιακά σύμβολα του «μοιραίου», για να επιβληθεί.

Με τα κοντά μαλλιά και τα seventies γεωμετρικά της φορέματα, έγινε το πρώτο fashion icon της ελληνικής μουσικής σκηνής, αποδεικνύοντας ότι η κομψότητα πηγάζει από την προσωπικότητα και την αυτοπεποίθηση και όχι από τις συμβάσεις και τα στερεότυπα των κομμωτηρίων της εποχής.

Και δεν σταμάτησε εκεί. Ήταν η πρώτη καλλιτέχνης, που φόρεσε παντελόνι επί σκηνής. Η ίδια, όταν ρωτήθηκε σχετικά, παραδέχτηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια:

«Με τα φορέματα, τα πόδια μου μάτωναν από τα πιάτα, που έσπαγαν οι θαμώνες πάνω στη σκηνή».

Το παιδί εκτός γάμου και το «χαστούκι» στις προκαταλήψεις

Ωστόσο η πιο θαρραλέα ίσως κίνηση της ζωής της, δεν έγινε πάνω στη σκηνή, αλλά στην προσωπική της ζωή. Το 1973 η Μαρινέλλα έφερε στον κόσμο την κόρη της Τζωρτίνα.

Η είδηση ότι μια από τις μεγαλύτερες σταρ της χώρας επέλεξε να γίνει μητέρα εκτός γάμου – καρπός της σχέσης της με τον Φρέντυ Σερπιέρη – προκάλεσε σεισμό στην τότε συντηρητική ελληνική κοινωνία.

Σε μια Ελλάδα, που η λέξη «ανύπαντρη μητέρα» κουβαλούσε ακόμη βαρύ στίγμα, η Μαρινέλλα δεν απολογήθηκε ποτέ.

Αντιθέτως, αντιμετώπισε την κατάσταση με μια φυσικότητα και μια αξιοπρέπεια, που ανάγκασε ακόμη και τους επικριτές της να σωπάσουν.

Έδειξε τον δρόμο για την αυτοδιάθεση της γυναίκας, αποδεικνύοντας ότι η μητρότητα είναι δικαίωμα και επιλογή, ανεξάρτητα από θρησκευτικά πρωτόκολλα και πιστοποιητικά γάμου.

Η κληρονομιά μιας πρωτοπόρου

Η Μαρινέλλα δεν ήταν «μπροστά», μόνο επειδή τραγούδησε πρώτη το «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου» στη Eurovision το 1974.

Ήταν μπροστά, γιατί δεν φοβήθηκε ποτέ να τσαλακωθεί, να ρισκάρει και να συγκρουστεί με το κατεστημένο. Από τον τρόπο που κρατούσε το μικρόφωνο, μέχρι τον τρόπο που μεγάλωσε το παιδί της, υπήρξε μια γυναίκα ελεύθερη.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνουμε ότι η Μαρινέλλα δεν άνοιξε απλώς πόρτες για τις επόμενες τραγουδίστριες. Άνοιξε ορίζοντες για τη γυναίκα στην Ελλάδα, διδάσκοντάς της ότι μπορεί να στέκεται όρθια, να ορίζει την εικόνα της και να γράφει τους δικούς της κανόνες στη ζωή.

Δείτε επίσης

Την Τρίτη η κηδεία της Μαρινέλλας – Η ανακοίνωσή της οικογένειάς της

Αντώνης Ρέμος: Το συγκινητικό «αντίο» στη Μαρινέλλα και η αναφορά στον Καζαντζίδη (video)