«Δεν υπάρχει έλλειμα φιλοδοξίας αλλά ευκαιριών!», αναφέρει η Μαίη Ζαννή, Πολιτική αναλύτρια και Πρόεδρος – συνιδρύτρια της Women Act στο πλαίσιο του αφιερώματος «Το πραγματικό ταβάνι δεν είναι γυάλινο. Είναι αντρικό», με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας.

Απαντώντας στις ερωτήσεις του mononews.gr, η κα. Ζαννή εξηγεί ότι υπάρχει πρόοδος στην παρουσία των γυναικών σε υψηλές θέσεις, όμως «Χωρίς ποσοστώσεις ωστόσο τα πράγματα θα ήταν  πολύ χειρότερα για τις γυναίκες».

1

Παράλληλα, η Πρόεδρος της Women Act με βάση την πολυετή θητεία της στον επαγγελματικό στίβο στην Ελλάδα και το εξωτερικό αναφέρει ότι «Η Ελλάδα είναι η πιο δύσκολη χώρα στην οποία έχω δουλέψει και αισθανθεί ότι δεν κρίνομαι μόνο για τις ικανότητες μου. Αυτό συνεχίζεται και σήμερα και με γεμίζει απαισιοδοξία καθώς έχω μια κόρη που δεν θα ήθελα να βρεθεί στην ίδια θέση».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης

-Υπάρχει πρόοδος στην παρουσία των γυναικών σε υψηλές θέσεις. Πιστεύετε ότι είναι αποτέλεσμα των ποσοστώσεων ή υπάρχει πραγματική αλλαγή στο εργασιακό περιβάλλον που πλέον έχει ανοίξει το δρόμο για την γυναικεία ανέλιξη;

Υπάρχει σαφώς πρόοδος αλλά δεν μπορεί καμία μας να πει ότι είναι ευχαριστημένη με το ποσοστό των γυναικών που κατακτούν ηγετικές θέσεις τουλάχιστον στη δημόσια σφαίρα που μας απασχολεί στην οργάνωση Women Act. Χωρίς ποσοστώσεις ωστόσο θα ήταν τα πράγματα πολύ χειρότερα για τις γυναίκες. Ας μην τις απορρίπτουμε λοιπόν γιατί ακόμη δεν έχει βρεθεί καλύτερη λύση.

-Στην πορεία σας μέχρι σήμερα νιώσατε ποτέ ότι φτάσατε σε ένα «αόρατο ταβάνι» που δεν σχετίζεται με ικανότητες αλλά με νοοτροπία του περιβάλλοντος; Εισπράξατε ποτέ σιωπηλή αμφισβήτηση, μειωτικές συμπεριφορές, υποτιμητικό χιούμορ; Η γυναικεία φωνή έχει δύναμη στις αίθουσες συσκέψεων;

Στα 25 χρόνια που έχω εργαστεί σε αυτό που ονομάζεται δημόσια σφαίρα, πιο συγκεκριμένα σε πόστα σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς, πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ  και κυβερνητικά επιτελεία έχω πολλές φορές εισπράξει στοχοποίηση, έλλειψη σεβασμού και βεβαίως νοοτροπίες με στόχο να με καταβάλλουν ώστε να εγκαταλείψω την μάχη.

Από την ευρωπαϊκή μου εμπειρία επί σειρά ετών σε Λονδίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες, τολμώ να πω ότι η Ελλάδα είναι η πιο δύσκολη χώρα στην οποία έχω δουλέψει και αισθανθεί ότι δεν κρίνομαι μόνο για τις ικανότητες μου. Αυτό συνεχίζεται και σήμερα και με γεμίζει απαισιοδοξία καθώς έχω μια κόρη που δεν θα ήθελα να βρεθεί στην ίδια θέση.

-Σήμερα μιλάμε για ισότητα και οι γυναίκες έχουν παρουσία στα Δ.Σ., αλλά και σε υψηλές  πολιτικές θέσεις. Όμως, ποιος κρατά πραγματικά την εξουσία λήψης αποφάσεων; Έχει αλλάξει το “members club” της ανώτατης ηγεσίας –Οι άντρες σε θέσεις εξουσίας αντιμετωπίσουν ισότιμα τις γυναίκες;

Υπάρχει δυστυχώς ακόμα αυτό το κλειστό club ανδρών οι οποίοι ενδιαφέρονται τα πράγματα να συνεχίσουν όπως έχουν με τις θέσεις εξουσίας μοιρασμένες μεταξύ τους. Κάποιες λίγες γυναίκες που τα καταφέρνουν δυστυχώς και αυτές δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται να βοηθήσουν τις επόμενες ανοίγοντας πόρτες ενώ ακόμα και οι νεότερες ηλικιακά ακολουθούν την ίδια διαδρομή. Άρα ναι έχουμε γυναίκες αλλά συχνά όχι γυναίκες που η παρουσία τους θα αλλάξει νοοτροπίες και διαδικασίες προς όφελος όλων.

-Υπάρχουν βαθιά ριζωμένα στερεότυπα –σε γυναίκες και άντρες– που καθορίζουν το μέχρι που μπορεί να φτάσει μια γυναίκα στην ιεραρχία; Ποια θα λέγατε ότι είναι αυτά;

Βλέπουμε ξανά και ξανά τα ίδια στερεότυπα με τις γυναίκες να ακούν ή ότι πρέπει να είναι superwomen για να «τα έχουν όλα» ή ότι αυτό που μετράει πάνω από όλα είναι να κάνουν οικογένεια και έχουν και καριέρα αλλά όχι ως τη κορυφή. Οι άντρες πάλι βλέπουν τις γυναίκες ως λιγότερο διαθέσιμες λόγω των οικογενειακών βαρών, άρα τις αμφισβητούν πριν καν κριθούν. Δεν είναι τυχαίο το δημογραφικό στη χώρα μας. Οι νέες γυναίκες πιεσμένες από όλα αυτά που τους ζητούνται, ουσιαστικά να δουλεύουν 2 βάρδιες, αποφεύγουν την δημιουργία οικογένειας. Ήρθε η ώρα αγόρια και κορίτσια να μεγαλώνουν με τον ίδιο τρόπο, μαθαίνοντας ότι η ισότητα μέσα στο σπίτι είναι ο μόνος ουσιαστικός τρόπος να κάνει κανείς οικογένεια χωρίς τις γυναίκες σε ρόλο μόνιμης φροντίστριας όλων πλην του εαυτού τους.

-Τι θα έπρεπε να αλλάξει στους άντρες ηγέτες — και όχι στις γυναίκες — για να μιλήσουμε πραγματικά για ισότητα τα επόμενα δέκα χρόνια;

Θα έπρεπε να αντιληφθούν οι ίδιοι ότι χωρίς γυναίκες σε θέσεις ευθύνης δεν μπορούν να προχωρήσουν ουσιαστικά οι αλλαγές που χρειάζονται για το μέλλον που έρχεται. Τα πιο ανεπτυγμένα κράτη είναι αυτά με γυναίκες που εργάζονται και ανέρχονται σε θέσει ηγεσίας, κάτι το οποίο γίνεται μόνο έχοντας ισότητα μέσα κι έξω από το σπίτι.

-Από την προσωπική σας εμπειρία βλέπετε ότι αλλάζει κάτι στην παρουσία γυναικών; Υπάρχουν αυτοδημιούργητες επιχειρηματίες– γυναίκες όπως υπάρχουν άντρες; 

Σε λιγότερο βαθμό ακόμα καθώς οι γυναίκες έχουν να ξεπεράσουν το γεγονός ότι η κοινή γνώμη τις κρίνει πολύ πιο αυστηρά, τις δαιμονοποιεί εύκολα και τους δίνει λιγότερες ευκαιρίες να πάρουν ρίσκα. Πόσα περισσότερα ρίσκα μπορεί να πάρει ένας άνδρας;  Πολλά άρα αυτός έχει και τις ευκαιρίες να γίνει αυτοδημιούργητος. Από τις ιστορίες γυναικών που ακούμε στα Aperitifs που πραγματοποιούμε στη Women Act, όπως πρόσφατα με την πρώην υπουργό Εργασίας της Γαλλίας Muriel Penicaud, βλέπουμε όμως ότι έχουν τις ίδιες φιλοδοξίες. Δεν υπάρχει έλλειμα φιλοδοξίας αλλά ευκαιριών!

-Ποια είναι τα εμπόδια που σταματούν τις γυναίκες από το να ανέλθουν σε πολιτικές ή διοικητικές θέσεις; Είναι έτοιμοι οι άντρες για πραγματική ισότητα;

Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν τα κοινωνικά στερεότυπα, την έλλειψη υποστηρικτικού πλαισίου από το οικογενειακό αλλά και κοινωνικό τους περιβάλλον, κάτι το οποίο προσπαθούμε στη Women Act να αλλάξουμε, την έλλειψη χρόνου και πιθανών μεντόρων αλλά και συχνά το γεγονός ότι οι ίδιες αμφισβητούν τις ικανότητες τους. Στις Ακαδημίες Ηγεσίας που πραγματοποιούμε στη Women Act μιλάμε συχνά για την ανάγκη να προβάλουν τον εαυτό τους οι ίδιες ως ηγέτιδες ακόμα και εάν δεν νιώθουν έτοιμες. Χρειάζονται πολύ περισσότερη ορατότητα η οποία δεν θα συμβεί χωρίς την αυτοπροβολή τους.

-Τι πρέπει να γίνει κατά τη γνώμη σας για να ενισχυθούν οι γυναίκες ώστε να διεκδικήσουν ηγετικές θέσεις;

Πρώτα από όλα να δουν και άλλες να το καταφέρνουν. “See it be it” όπως λένε στην Αμερική. Γι’ αυτό λέμε στη Women Act πως θέλουμε περισσότερες γυναίκες σε θέσεις ηγεσίας ώστε να δείξουν στις άλλες ότι γίνεται, να τις εμπνεύσουν και να κάνουν mentoring κι αυτές με τη σειρά τους. Να υποστηριχτούν μέσω δικτύων και οργανώσεων όπως η δική μας, να μην σταματήσουν να χτίζουν τις σχέσεις και τα δίκτυα τους με γυναίκες αλλά και άνδρες και τέλος να αναζητήσουν τις ευκαιρίες για να προχωρήσουν.

Ανακαλύψτε το αφιέρωμα
«Το πραγματικό ταβάνι δεν είναι γυάλινο. Είναι αντρικό»