Αριάνα Παπαδημητρόπουλος – Η ζωγράφος με τις ελληνικές ρίζες στο Παρίσι

Καρέκλες που επιπλέουν, υπερρεαλιστικά φορέματα της δεκαετίας του ’60 σε νάιλον σακούλες στεγνού καθαρίσματος, ένα ενυδρείο και ένα στρώμα, στο οποίο οι επισκέπτες καλούνται να ξαπλώσουν και φορώντας ακουστικά να ακούσουν μια προεπιλεγμένη μουσική.

Η Ariana Papademetropoulos ή Αριάνα Παπαδημητροπούλου επί το ελληνικότερον, δεδομένου ότι ο πατέρας της είναι ελληνικής καταγωγής έχει μετατρέψει την γκαλερί Thaddaeus Ropac στο Παρίσι σε έναν τελετουργικό χώρο, όπου το νερό και οι αόρατες δυνάμεις δημιουργούν μια καθηλωτική εμπειρία.

«Ήθελα να δημιουργήσω την έκθεση ως ένα ταξίδι, αφήνοντας το έργο να καθοδηγήσει τον θεατή μέσα από αυτό», λέει η ίδια μιλώντας στο ARTnews. Με τίτλο «Glass Slipper» αυτή η έκθεση περιλαμβάνει έργα της καλλιτέχνιδας από διάφορες σειρές: «Ζωγράφισα φορέματα που είχαν καθαριστεί σε στεγνό καθάρισμα ώστε να υποδεχθούν το κοινό, το ένα από αυτά μάλιστα το είχα ενώ το άλλο το νοίκιασα ειδικά για τον πίνακα. Δεν έχουν φιγούρες, κι όμως μπορείς να τις νιώσεις και σχεδόν να τις ακούσεις. Υπάρχει ένα νήμα που διατρέχει αυτούς τους πίνακες μέσα από την απουσία».

Γεννημένη στη Πασαντένα της Καλιφόρνια αλλά μεγαλωμένη στο Λος Άντζελες, από γονείς που είναι και οι δύο αρχιτέκτονες, η Αριάνα Παπαδημητροπούλου, γνωστή κυρίως ως ζωγράφος επεκτείνεται ωστόσο και στη γλυπτική και τον κινηματογράφο διερευνώντας θέματα που κυμαίνονται από την ελληνική μυθολογία ως τη θηλυκότητα και ως τα αρχέτυπα της ψυχολογίας του Γιουνγκ. Ιστορικές αναφορές τέχνης από τον Μεσαίωνα ή την Αναγέννηση εμφανίζονται επίσης, στους πίνακές της και η ίδια επανερμηνεύει την παραδοσιακή εικονογραφία και το συμβολισμό, καθώς τα ενσωματώνει στις δικές της σύγχρονες αφηγήσεις.

Ένα ενυδρείο θεραπευτικό

«Νομίζω ότι η τέχνη σε κάνει να διαλογίζεσαι. Γι’ αυτό πηγαίνουμε σε μουσεία», όπως λέει. «Με το ενυδρείο μου λοιπόν, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να πάω ένα βήμα παραπέρα. Είναι γεμάτο με 150 ψάρια γλυκού νερού που φιλιούνται αν και στην πραγματικότητα περιμένω να ξεκινήσουν να το κάνουν, γιατί μέχρι στιγμής συνεχίζουν να φιλούν το γυαλί. Είναι πολύ καρτουνίστικα όμως, σχεδόν εξωπραγματικά».

Η αρχική ιδέα περιελάμβανε 1000 ψαράκια, κάτι που δεν ήταν εφικτό όμως, καθώς στο συγκεκριμένο είδος ενυδρείου απλώς δεν χωρούσαν. Ένα τρίλεπτο μουσικό κομμάτι εξάλλου, που «παίζει» στο έργο είναι μία σύνθεση των Air, ενός από τα αγαπημένα της συγκροτήματα για το οποίο ετοιμάζει έργο της, προκειμένου να περιληφθεί στο καινούργιο τους άλμπουμ. Σε αντάλλαγμα, τους ζήτησε να συνθέσουν ένα κομμάτι για το ενυδρείο δίνοντάς τους μάλιστα, πολλές αναφορές, συμπεριλαμβανομένης της δικής τους δουλειάς από την ταινία Virgin Suicides, καθώς και ambient soundtrack της δεκαετίας του ’70.

«Η μουσική έχει ως στόχο να μεταφέρει την αίσθηση, ότι βυθίζεσαι βαθιά στον ωκεανό ξεκινώντας από την επιφάνεια και κατεβαίνοντας διαρκώς όσο προχωρεί το κομμάτι. Και νιώθω ότι πράγματι, η μουσική τους ολοκληρώνει το έργο παρακινώντας επίσης τους ανθρώπους να νιώσουν, ότι μπορούν να συνυπάρχουν με ένα άλλο είδος. Στόχος μου ήταν να λειτουργήσει το ενυδρείο ως η απόλυτη συσκευή θεραπείας, εμπνευσμένη από τις κορεάτικες τελετουργίες spa. Οι επισκέπτες γίνονται άβαταρ εκδοχές του εαυτού τους, παρατηρητές που παρατηρούνται, βυθισμένοι σε αυτό το παιχνίδι με το βλέμμα. Πάγος, ομίχλη, ατμός: Μέσα από το νερό καθαριζόμαστε ανανεωνόμαστε και μεταμορφωνόμαστε».

Η έρευνα για το αόρατο

Στον κεντρικό χώρο της γκαλερί ωστόσο, κυριαρχεί ένα γυάλινο φέρετρο περιτριγυρισμένο από μεγάλους καμβάδες, που μιμούνται το ρωμαϊκό trompe-l’œil απεικονίζοντας καρέκλες , που αιωρούνται στον αέρα, χωρίς να αποσαφηνίζεται η φορά τους. «Οι καρέκλες στους πίνακές μου αντικαθιστούν τις φιγούρες», λέει η Παπαδημητροπούλου ενώ η ίδια ασάφεια ισχύει και για το ουράνιο τόξο στο έργο της Gravity’s Rainbow, όπου και πάλι δεν μπορεί να αντιληφθεί κανείς αν ξεπηδάει ή βυθίζεται στο νερό. Κάτι αντίστοιχο που συμβαίνει και στο έργο της «Δίας και Ιώ».

Η ίδια εξάλλου, έχει επιστρατεύσει και ένα διάσημο μέντιουμ στη Γαλλία, συλλέκτρια έργων Πικάσο και Ματίς, που συμμετέχει κατά κάποιο τρόπο στην έκθεση, καθώς η φωνή της ακούγεται σ’ έναν τηλεφωνικό θάλαμο ως μέρος του έργου «Psychic specific (intellectual property)».

«Μεγάλο μέρος της πρακτικής μου είναι μια έρευνα για το αόρατο», όπως λέει η καλλιτέχνιδα. «Με γοητεύει το σημείο όπου το ψυχικό πεδίο συναντά το κβαντικό πεδίο και όπου η επιστήμη συναντά τη μαγεία. Οτιδήποτε δεν καταλαβαίνω με κάνει να σκέφτομαι. Γι’ αυτό λατρεύω τις ταινίες με άγνωστο τέλος, γιατί παραμένουν ζωντανές. Γι’ αυτό αγαπώ τον Ντέιβιντ Λιντς ή τη Μόνα Λίζα, που δεν ξέρουμε γιατί χαμογελά. Το μυστήριο κρατά την τέχνη ζωντανή. Τα πράγματα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως φαίνεται πάντα να αποκτούν τη δική τους ζωή».

Στη δική της ζωή η Αριάνα Παπαδημητροπούλου αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνών της Καλιφόρνιας και συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου.

Το έργο της, που είναι ριζωμένο στον υπερρεαλισμό και την ψευδαίσθηση έχει παρουσιαστεί σε εκθέσεις στις ΗΠΑ, όπως στην γκαλερί Vito Schnabel, Νέα Υόρκη, NY, Jeffrey Deitch, Los Angeles, επίσης στη Γαλλία στην Galerie Thaddaeus Ropac, στην Galerie Max Hetzler του Βερολίνου και στην Gagosian Gallery στη Γερμανία.